Netgedichten over psychologie

De pot met zomerzoenen trekken we open, zegt ze. Op het kleine etiket staat een wild geplukt boeket. Ze pakt een borrelglaasje op een donkergroene voet, het randje gedoopt in suiker en een kersje, gekonfijt. Vuurrood. Ze schenkt de ronde vruchten voorzichtig in, zonder knoeien, serveert ze op een houten plankje, naast een licht gezouten…

. Ick bin die ick bin zóó gheworde en verwen of ontwen mè-zèlve tusschen 't komme en gaon. . Tiedens un oogenblick da'k wor ghesien of asse ick om oe begaon bin, troost ick mè-zèlve mè 'n herinneringhe. . (asse ick d'n dagh van morrege nog nie en voel, laot staon da'k in m'n gistere oe of oe nog nie en herkende) .…

. loop je ook door, ofwel heb je de voorgaande levensfases doorlopen ik heb het even niet over het zwakkere lijf, of tegenslagen ook niet dat u de namen niet meer snel kan ophopen van uw nageslacht of mensen die nu op komen dagen . nee, ik heb het over het nut van de ouderdom; het jongere geslacht heeft je niet meer nodig dat is niet een…

(voor Hans Andreus) De prenatale doem achtervolgde jou levenslang de hoedenspeld van jouw moeder maakte jou jouw hele leven bang de moord op jouw tweelingbroer had ook op jou kunnen zijn jij zocht andere gevaren op geronseld voor het Oostfront geduwd door jouw grootouders ontplofte er een granaat en was jij er bijna geweest die hoedenspeld…

niet ieder verlangen hoeft uit het onderbewustzijn te worden opgegraven, bepaalde verlangens staan gewoon in de woonkamer te oefenen neem de beginnende slamdichter, waar hij droomt van een podium hij oefent thuis voor de spiegel, zijn handen maken gebaren die nog geen betekenis hebben en ziet zichzelf naar de microfoon lopen, even wachten…

zij hangt boven de straat valt zonder onderscheid op het trottoir op de ramen op het boodschappenkarretje dat verlaten staat naast de ingang het karretje wacht niet werkelijk het draagt de vorm van wachten, de wielen zwijgend een mens achter de telefoon gebogen over een klein licht dat hem voortdurend naar elders trekt zijn lichaam…

hij keek gespiegeld naar zijn vorige leven nu zag hij wat toen voor hem toch verborgen was gebleven hij werd betoverd door de reële beelden die hem na aan het hart staan maar jammerlijk zijn gebroken hij zou vergeten maar één mooiere houden als niks hem meer uit angst vangt en liefhebben kan genezen…

zo de weg gaat, zo gaat het zicht over in vergezicht om tenslotte te eindigen in de mist van morgen . vaker dan een keer geraakt men dan ontheemd tussen quasi toegeëigende lichtjaren door en raakt dan als verborgen in de leegte van een eeuwig moment . het is niet zo, dat men versteent maar de wil is aan banden gelegd en wordt gedwongen…

Misschien is taal slechts wat wij bouwen rondom wat wij niet kunnen bereiken een brug van klanken, zorgvuldig gelegd tussen twee oevers die zich nooit verplaatsen wij noemen het verstaan wanneer woorden de overkant bereiken maar soms komen zij aan als iets anders, een vogel wordt een schaduw een hand wordt een gebaar de stilte…

Hoe anders dan verwacht verlopen soms je dagen, je hoopt op iets dat maar niet komen wil. Toch zijn er andere ontmoetingen en groeten, een mailtje uit een niet verwachte hoek. Zo wil ik dankbaar zijn voor zoveel kansen, voor zon en regen, voor de daagse dingen; soms wil ik dan heel graag weer zingen en blij zijn om zoveel dat werd geschonken…

alles wat je ziet met je ogen dicht is van jou meer niet dat sloeg zinkgaten knikkers ogen bolden door gesloten ogen de wereld werd niet kleiner ze bewoog zich voorbij het aangewezene waar verbeelding geen toestemming droeg zij zag wat al langer de achterkant niet zag de oprit de nacht de diepte wie door wie werd…

Volwassenen riep ik: Wat een huiver, wat een pracht! Het bewustzijn gespleten, tweemaal nu En tweemaal gisteren, vannacht Ik wachtte op het schaduwkind Vertrapte stenen, wilde dingen Geluiden van een schaterlach Maar dan, een blinde spiegelwand Die lijn bewoog oneindig Moro deed mee, die schreeuwt en lacht: De zon blijft eeuwig schijnen…

gedachten dwaalden niet naar een plaats die bekend was, maar naar het onbenoemde waar het alledaagse zich even onttrok aan woorden om het bijeen te houden herinneringen zonder aanleiding verlies dat langzaam verschoof alles stond een ogenblik naast zichzelf los van nut, van causaliteit een dieper soort aandacht waarin aanwezigheid…

het beeld van de man, het metaal boven zijn hoofd in brons gegoten schuld door polijsten verfraaid vastgezet op een sokkel gladgestreken tot glans zich tegen het metaal keert metaalmoeheid wroet en vreet door elke constructie der creativiteit een barst ontluikte het zachte brons…

Kijken naar al die lichtpuntjes in de kobaltblauwe duisternis met alleen de geur van magnolia en tedere muziek klanken om ons lichaam heen geheel alleen in de stilte van de zoele nacht daalt de vrede en rust neder om de pen op papier te laten schrijven wat diep verborgen zit en naar boven komt borrelen daar waar de subtiele lucht…

Er is altijd dit gevoel dat ik zweef, los sta - er was geen geschiedenis in onze familie. Het sliep zojuist nog, maar hier, nu, wordt het wakker, wortels worden geboren, ranken schieten eruit, omhoog, door me heen, naar toen, naar daar, niet nu en toch ook nu – ze trekken mij uit elkaar. Ik vergeet niet wie ik ben, maar maak (me)…

het wordt weer stil om me heen of krimpt het buitengebied ook van binnen, in mijzelf heeft elke mens dat gemeen? . zal het een verslavende vrijheid zijn die jou en mij verblindt, wil ik geen angst ervaren “het goede is mij immers welgezind” schreeuw ik om mezelf te bedaren . toch nadert de schaduw nu snel hetgeen ik eigenlijk niet verkies…

mijn gemoed heeft bij tijd en wijle windeieren gelegd als ik bij een herstart de lat te hoog leg, iets dat voorkomt uit mijn manische naïviteit, dan is de vreugd helaas van korte duur en word ik door een blinde droom verleid . dan komt de aanloop naar een volgend licht, door mij ongevraagd of wellicht uitgedaagd op een pad waarop ik mij aan…

De knellende haarband gooi ik af als je stem volhardt komt dit voort uit haar schoot kalmte wrikt zich steeds dieper door mijn longen — met beide handen schep je water— al druppelend vertel je over de zwarte waterlopers onder onze bungelende voeten zij schaatsen op het licht door haar gebroken echo klinkt een jong gedicht…

men beweert dat een foto bewaart, de stelling laat alleen zien hoeveel er verdwenen is, kijkend naar een oude foto, lang genoeg om te vergeten dat ik naar mijzelf kijk, de jongen op het papier weet niets van de man die hem nu vasthoudt dat is denkelijk de enige vorm van onschuld die blijft…

Ze oefent glimlachen voor de spiegel, telt de seconden dat oogcontact normaal aanvoelt, niet te lang, niet te kort, precies genoeg. Ze heeft een script voor hoe was je dag, een script voor lachen op het juiste moment, een script voor stilte die niet ongemakkelijk mag lijken. Niemand ziet de moeite van het spel. Thuis valt het masker,…

ik heb mezelf geopend daar bedoel ik mee, de wereld mag weer binnenkomen . het vergane jaar was en is soms nog slopend, met nu en dan een bescheiden lach en thans probeer ik weer een weg te vinden om naar eigen aard op te stomen . het zijn kleine pasjes die ik doe en natuurlijk weloverwogen ik was vooral mentaal de wereld moe en mijn ziel…

Hij praat, iedereen knikt, al voor de zin is afgemaakt. Zijn stem heeft het volume van het gelijk, maar niemand kan het navertellen, zelfs hijzelf niet, als je het morgen vroeg. Geen leugen — daar zit tenminste iets achter. Hier is het gewoon zo: de zin begint, krijgt vaart, en stopt, ergens op de plek waar de clou hoort te zitten. Ik…

ik leef in geleende tijd, het zit in de dingen die verdwijnen zonder afscheid, de klok vertelt mij dat niet, ik kan alleen zorgvuldig omgaan met wat nog in mijn zakken zit, een jas die stiller hangt, de tuin die mij langzamer herkent en ik, die steeds vaker achterom kijk iedere dag blijft liggen voor iemand hem komt ophalen…

Zij laat zich andermaal afleiden door wapperende vaandels door monsterlijke vergezichten en elke zinderende zinsconstructie alsof zij schier tot wanhoop wordt gedreven door overspoelende trouvailles, misleid door dubbelzinnigheden op dat terras wat zich verhult achter een mèr-à-boire Ein Prosit auf das Meer waar ook de schor geschreeuwde…

in november begin ik langzamer te kijken de bomen durven dan pas iets zeggen, wanneer ze hun bladeren loslaten de aankomende winter maakt de wereld kleiner, voetstappen in de avond vreemd genoeg heb ik juist dan het gevoel dat ik meer zie dan in de zomer de stilte begint eerder, zo kan ik haar eindelijk aanhoren…

in mijn najaar zal ik haar niet meer treffen zij, en een enkel ander, immers ze keren nimmer meer terug, dat zegt het ademen . waarop komt het aan in de nadagen, neen, dat er niets meer komt derhalve is het denkbeeldig jezelf te verbinden, in ieder geval dat moeten beseffen, het doet een beroep op mij, op een willekeurig ander, op elkander…

Omdat ik hun ogen niet zie, de verstopte lenzen die mij immer in de smiezen hebben, betekent niet dat ik gek ben; doordat ik hun sleutels niet heb, of zo’n gedempte stem, die mij dwingend door fases leiden kan, tegenwerk, alsof ik gek ben. Voordat ze de wonden toch zien, voorverwarmde handen die zij steeds weer uit die zakken halen, verkleur…

Wat ik ergens hoopte, dat het stromen op zou drogen: een verschraalde lente die een sloot leeg zuipt. Een verzande voorde, waar alleen het gras nog zuigt. Libellen spiegelen de kevers en vliegen naar verloren oorden. Terug naar de rust, onzichtbaar waar ik kan verdwijnen in slingerende stokslabonen, in de rodebes – geduldig wachtend op…

Ongedurig wacht ik op het ploppen van jampotdekseltjes onder het vacuüm want de taart is al gebakken maar de oven is nog koud de jonge valken schreeuwen; het nest is nog niet gebouwd mijn gedicht is stuk als ik probeer te lijmen blijkt het potje bekant al leeg en de smurrie is ook niet meer wat het is geweest de logica laat…