Onder het vacuüm II
Wat ik ergens hoopte,
dat het stromen op zou drogen:
een verschraalde lente
die een sloot leeg zuipt.
Een verzande voorde,
waar alleen het gras nog zuigt.
Libellen spiegelen de kevers
en vliegen naar verloren oorden.
Terug naar de rust, onzichtbaar
waar ik kan verdwijnen
in slingerende stokslabonen, in de rodebes – geduldig
wachtend op het ploppen
van jampotdekseltjes onder het vacuüm.
– Het zijn de godvergeten bomen
die mij duwden,
plompverloren de golven in –
Rijnaken passeren, werpen mij op de kant
terug naar de plek waar
houten wielen modder spuwden.
Er is geen ontkomen aan: het trilt, het trekt en beukt.
laat de bundel maar, vergeet de krans.
Als het niet voor de bomen was,
hoefde niemand ooit te weten
dat ik in het vallen van de schemer
deze waanzin dans.
22 juli 2026
Geplaatst in de categorie: psychologie
naast_de_vangrail
76
Er zijn 4 reacties op deze inzending:
de spiegel lijkt kalm
maar bomen lopen vast
en in het kielzog van
rennende basaltblokken
zijn de tegendraadse krachten
levensgevaarlijk dit jaar
U en de uwen
lokken de waanzin ook wel uit
Ik en mijn zijn weten het
in ieder geval wel te waarderen…
kijkt altijd over mijn schouder mee
en samen genieten we van waanzin
die tot ons grote genot voorbijtrekt
misschien is dat dan een waanidee
maar dat is beter dan een slecht idee
onder een boom gaan zitten luisteren
en dansen op het ritme van haar ruisen
dat vinden wij dan weer een puik plan
Je mag rustig op een krib toekijken
hoe ik word meegezogen én weer op de kant beland. No hard feelings.
Alhoewel… je heet niet voor niets Stoker…;)
Ik zag trouwens zojuist in het programma van het Brainwash festival 2026 dat de Groene Amsterdammer met een drietal theatermakers van de Brakke Grond een programma in elkaar draait waar ik me wel in kan vinden:
Wie geeft de bomen een stem en wie danst ons naar het einde van de wereld?
mocht je je oncomfortabel voelen,
er komen ook weer rustige tijden…
door de zilveren spiegeling
die jij tentoonspreidt
als ware jij het rivierwater
dat hotsend en klotsend
op de scherpe basaltblokken
mijn enkels vastpakken wil
om mij mee te zuigen
in het kielzog van een aker