Netgedichten over tijd

en wij daar zo stil gelegen zo stil gelegen naast elkaar wij verdwijnen wij verdwijnen zwijgend wij verdwijnen kwijnend uit elkaar…

Sneeuw wordt geboren om te vallen en alles wit te maken en daarna te smelten voor de zon. Achter de zon verdwijnt de sneeuw evengoed, geen reden om daar geheimzinnig over te doen. Van hout valt veel te maken. Het blijft onderhevig aan de tijd, of je nu aan houtwormen denkt of aan een boom. In de bijl en de beitel klinkt de aanzet tot een ommekeer…

de grijze tijd kent zijn kern van waarheid is geen circaplusminusgok of het kijken van zuiverekoffiedrab en dan met kretologieverstand iets mompelen in je baard de wrede tijd vaart altijd voor de wind laat zijn sporen na die onnavolgbaar zijn in de tijd ben ik de schaduw van je hand de schaduw van je hond de eeuwige schaduw van mijn…

Weten en gevoel van sterke vreugde zweeft over heel de wereld wil een ieder strelen bezoekt het rijk der weelde even graag de armoede dringt door paleizen en kleine woningen veredelt schuren en stallen brengt zijn geest in hemelbed smalle matras of strozak die gezamenlijk het alles belovende van de legerstede scheppen.…

De nacht was te kort Tijd ging te snel Volledig ontspannen Lekker in mijn vel Draai de wijzers Terug naar elven Normaal zo onrustig Vannacht de rust zelve Genoten, maar voorbij De dag is weer begonnen Het geluid dat we straks weer horen Wie heeft de tijd verzonnen Stilstaan bij dit moment Is alles wat ik wil Het is nog even donker…

We hebben slechts dit éne ogenblik want gisteren is al lang voorbij en morgen komt pas later. Misschien beseffen we dit pas als we even stil willen zijn en niet in drukte vervallen. Kostbaar is elk moment en minuten zijn meer dan getallen.…

De winteravond valt nu vroeg en duister kan intieme angsten niet verhullen een moeder is gestorven en het gefluister in gedachten van het ontheemde kind is er weer een jaar verdwenen uit de strenge hand van vadersloon in een land met platte horizon waar inflatie boven gedachten zweeft en de zondaars plichtmatig zwijgen tot aan…

Zon weegt op takken de dag vouwt zich langzaam dicht stilte spreekt nu luid Als lichtjes doven in het huis, waar schaduwen blijven na stemmen en warmte, voel ik hoe de dag zich vouwt tot een stille aanwezigheid die meer zegt dan geluid. Wanneer kerst langzaam naar binnen verschuift, en ik voel dat het ervaren een opening is, ontmoet ik…

De aard van oude volksvertellingen verheugt zich om heden nog zijn wezen te mogen beelden tijdens het lezen van opkomend verhaal met tekeningen. Tom Poes en heer Bommels belevingen zijn vol tovergebeuren, dat doet vrezen, dankzij list, uit rustig denken verrezen, wordt bestreden; opluchting mag zingen. Bij onderneming dringt reuze wonder…

Is dit oud worden? Zijn? Vaker en vaker je familieleden oproepen, je klasgenoten. De levenden. Meer en meer de doden.…

het is nooit mijn bedoeling geweest noch zal zijn de lezer te behagen een klein plezier te doen een verstilling in de verdrukking der dagen door een vertraging in de tijd aan te leggen tussen zinnen laag voor laag de werkelijkheid indringend een ademzachte fluistering lang stil te laten staan om exact dat op die fractie van die ene…

dagen van december gaan onstuimig rond dagen van december doelloos op de grond als nagelaten bladeren waaruit de ziel verdween ze kunnen niet verbloemen dat ik een beetje ween de dagen die verstrijken komen echt nooit weer en je mag best weten het doet behoorlijk zeer...…

ze zouden… het trouwfeest vieren in het meest perfecte seizoen een tere lentebries voelen snel en sneller dansen …onder maan- en sterrenlicht langzaam en langer zoenen onder de kersenbloesemboom terwijl vogels en violen musiceren …slapen in een bed van blauwe bloemen de liefde langzamer en langer vieren regen noch bliksem horen…

Ochtendstond heeft goud in de mond Wij zilveren boterkoeken Koffie smaakt altijd beter met twee Deze dag haalt ons traag in Oeroud patent op frisheid dat elke week 's morgens verrast Klokvast om de zeven dagen Een oase ruimte in de week De nanoen rekt zich behaaglijk uit Het grote raam kadert fraai tuintableau Herfst hangt nog aan de…

============ =================== moeder zei ooit dat alles veilig was, juist door al het gebid, maar ik hoorde alleen het tikken van vergeten geesten en loeiende dieren de muren stoven kalk van oude generaties, dood en onder, ver onder de vloer lag het kind dat ik had moeten zijn. de buitenwereld klopte aan met moddervingers— schoolrapporten…

Zacht water stroomt voort bladeren dansen voorbij tijd vloeit met de beek Water glijdt stil tussen de met mos beklede stenen, licht breekt in trillend zilver, en elk kabbelend spoor fluistert over het voortdurende bewegen van het weemoedig bos. Vergankelijke bladeren drijven langzaam mee op de stroom, draaien hun eigen kring van loslaten…

95 of ruim 22 jaar geleden, wat is de langste tijd? Sinds zijn geboorte of sinds zijn dood? Twee eeuwigheden, ongrijpbaar als lucht, bewegen met mij mee omhullen me altijd, de tijd verbindt me met alles dat ik niet ben, tijd is het onzichtbare web waarin ik leef waarop ik blijf plakken en mijn hoedanigheden achterlaat als een oude…

Tijd, dat is wat mooie dingen kosten Daarom verlang ik naar tijd Een verlangen om het van een ander te krijgen En het daarna samen in stukjes te hakken Maar ook om het met anderen te delen Tijd voor simpele kleine woorden En ook tijd om daarover na te denken Maar ook tijd voor angst Angst voor tijd Maar, angst is maar voor even en…

het verleden mag blijven ware waar het was ten tijde van dat verleden daarentegen moet de wereld heden ten dagen liever nu dan morgen de deur uit alle kanalen leeggeveegd weggeswiped of afgewimpeld opgeblazen bubbels lekgeprikt en onwelriekende bladzijdes dienen als aanmaakpropjes in de brandstapel voor haat wat op zal gaan in rook…

Geen dag en geen nacht alleen adem van natuur het eeuwige nu Wanneer stilte zich uitstrekt over mijn gedachten, lijkt elke seconde zich eindeloos te herhalen. De klok beweegt, maar binnenin vertraagt alles, alsof het nu weigert verder te stromen. Een uur kan oplossen als sneeuw in zonlicht, of blijven hangen, zwaar van onverwerkt gevoel…

Dit zwaartepunt van het denken waar woorden geboren worden, als klanken strotten verlaten, zin en betekenis vormen, samen stromen gaan, uitmonden in gedeelde beelden, overeenkomen, uitdrukken, willen. De tijd als duur houdt meer dan eens stil op het Kairosmoment dat je pas later, of op z'n best het navolgend op magische wijze…

( oud-Hollands geluk maar anders dan de titel ons laat geloven) als een gedegen vorm van antiquariaat dus voor de liefhebber onontbeerlijk met een vleug van behaaglijke traagheid en een hang naar melancholie waan ik mij de romanticus die met mijn verzen en ietwat tederheid alsnog wil bewijzen voor een klein publiek...…

Ik leef in tussentijd voor een kassa in de rij bij de kapper en de wasserij hapjes nemend van een lekkernij Ik leef in tussentijd als het stil is in de trein anderen hun spullen aan het pakken zijn en onder het zingen van een refrein als ik bij een halte sta schuilend wacht onder een pergola of een paar beurten oversla als bezoek…

Zij vraagt hem ten dans in een zaal waar hij zegt au mijn been voorzichtig. Een innig knokig bewegen ze voelen elkaars lijf zijn ogen worden lichtjes. Zij neuriet zacht met de Blue Diamonds en hun Ramona mee. To always remember the ramblin’ rose you wear in your hair.…

Zij vraagt hem ten dans in een zaal waar de dood zorgvuldig en vergeefs wordt afgedekt en weggezongen. De onzichtbare nadrukkelijk aanwezige manifesteert zich in vlekken en onder rimpels van de tafelkleedjes. In ik-geef-je-een-roosje liedje hij wurmt zich in het glas dat uit beverige handen glijdt. In opgeruimde niet te vermijden…

Witte vlinders incognito dansen graag in de wind ook vermomd op een oude fiets wij rijden in gedachten terug naar een moeiteloos voortbewegen op meer dan luchtledige banden in ons nog onbevreesd bestaan naar huis was samen verder terwijl de krekels tjirpten, gelukkig zijn kostte geen moeite bij een maagdelijk witte maan de eerste…

Ik ben een gier en tijd is mijn prooi Als hij vliegt, vlieg ik sneller, als hij voorbij is verslind ik hem in mijn hoofd Ik verteer het vlees van mijn ervaringen en verslijt mijn lichaam tot mijn snavel te zwak is en de tijd ontsnapt naar zijn laatste einde…

Oké, dat is dan genoteerd we laten het maar in het midden maar we mogen toch hopen en bidden dat je 'm niet voor die tijd bent gepeerd O, en mag ik bij dezen nog even een stuk van je kostbare tijd dat je er niet te zeer onder lijdt 'geen zandloper is als het leven' de berg die door 't oog van de naald langzaam leeg loopt heel rustig…

Het gaat niet meer, het lukt niet meer 't Is keer op keer vertillen Al smeekten we het telkens weer Hoe graag we het zouden willen Het is voorbij…

Ze loopt. Met haar handtas en haar rugzak. Meer heeft ze niet nodig. Ze loopt. Door de parken van de stad van bank naar bank en ze kent alle bomen en alle honden bij naam. Ze loopt. Nooit ergens naar toe altijd ergens vandaan. Ze loopt haar leven uit.…