618 resultaten.
ALTIJD MIJN KIND
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.246 Hij zal altijd mijn kind zijn
hoe je het ook wendt of keert
nooit zal mijn liefde voor hem doven
want liefhebben heb ik nooit verleerd.…
November
poëzie
2.9 met 145 stemmen
39.775 De jaren gaan zoals zij gingen,
Er is allengs geen onderscheid
Meer tussen dove erinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid.
Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan de tijd;
Altijd november, altijd regen,
Altijd dit lege hart, altijd.
-------------------------------------
uit: Het verlangen (1921)…
Oog om Oog
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.305 waar de onschuld werd verbrand
om een ezel die in woede
zich ontstak en nietsvermoedend
zich steeds stuk liep op de steen
die hij niet vinden kon in zand
En met bloed nog aan zijn handen
loven wij uw nageboorte
op de Tweede Dag gezworen
in een doodgeboren land
dat wij zalig doen geloven
en met zoete wraak beloven
dat hun ogen zullen doven…
achtergrond
netgedicht
4.1 met 25 stemmen
1.476 steeds vaker ga ik
op bezoek bij vrienden
om een stem te branden
in de stilte
- oh, ben je er al lang -
mijn tong vermijdt
woorden die het
geluid van minnaars
of hun drang naar bezit
kunnen verstoren
- meneer lijkt zich te schamen -
ik noem minnaressen
bij naam en staar
mijn zinnen naar
grijze, dove tegels
-…
ZO KAN HET ECHT NIET MEER
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.174 Maar in de wind van je geloven
hoor je de toekomst in gedachten:
ook dit komt goed na zo lang wachten
want hoop laat zich toch nimmer doven.…
poëzie en zingen
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
962 de melodie van mijn gedicht
groeit in de adem die ik voelbaar leg
tussen het spreken en de aarzeling
het voelen en weer doven
wanneer ik vrij ben voor
het zingen van de tekst
mogen de golven van de woorden
terugslaan op een stroeve kust
ook mijn verlangen naar de wind
die beukend op komt steken
en even later strelend zacht
de lentegeuren…
Het gaat
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
646 kijk naar mij uit
als de lichten doven
'k zou moeten zweven
op de toppen van de wereld
voel me meer eenzaam
in deze menigte
mits ik op mezelf ben
wetende dat dit mijn plaats is
ben ik liever thuis
sommigen zeggen dat ik
een ster zou zijn
niet begrijpende wat dat betekent
klinkt alsof ik iets mis
ben ik niet wie zij denken dat ik…
In nevelen ?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
525 Wie bij daglicht de
gordijnen van de
wereld sluit en de
kaars zal doven,
verhult de toekomst
zich in nevelen, een
vermetel gebaar om de
tijd te willen ophouden.
Verwijzing naar vroeger
eeuwen, zo de mythe wil
geloven om in elkaars
armen en gedachten te
verstenen als lot, dat het
geluk niet zal benijden.…
Speldenprikkend
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
359 donker duwt
de avond het
laatste daglicht
voor zich uit
in het langer
worden van
schaduw verliezen
kleuren hun huid
nog schijnen
spaarzame stralen
hun lijnen van de
laagstaande zon
in het langzaam
doven van boven
speelt nacht zijn
speldenprikkend spel
in een voortdurend
bewegen komen
lichten elkaar tegen
in een vast decor…
Oorlogsbruid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
477 Ik dacht: de oorlog halveert mensen,
maar kan hun vlam niet doven.
De oorlog legt hele steden in as,
schiet de mensen in scherven
gooit ze op een hoop,
maakt van hun sterven een cijferdans,
maar kan hun ziel niet doden.
Maar bekijk mij, intact en ongeschonden,
wat weet ik daarvan?…
Doekval
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
558 Maar dat was aan rijke dove mannen oren.
Toch ben ik dezelfde in of uit de mode
zal ik ooit nog opstaan uit de doden?…
Essentie
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
469 blijft
of geef je ze vrijheid
voordat de zon ondergaat
rijk geworden
met rijkdom
van eenzaamheid
onder eeuwenoude schilderijen
ooit kom je bij me terug
met slechts essentie
van tijdloos droom verduren
zoals een vlinder op een schilderij
ooit begroet jij mijn droom
in de essentie van gebarentaal
alleen met de muziek voor de doven…
Laatste wens
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
944 Als de tijd is gekomen,
dat ook mijn vlam voor altijd gaat doven.
Neem mij dan nog eenmaal bij de hand,
zodat ik met je mee kan gaan naar dat geheimzinnige land.
Droog de tranen in mijn ogen,
die jou steeds opnieuw in mij hebben opgezogen.…
Een dwalend licht
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
1.381 Hoop en wanhoop
doven in de schemering.
Mijn ogen gaan nu zachtjes dicht,
mijn blik naar de hemel gericht.…
nachtlicht
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.105 soms hoor ik nog zijn liefdeloze woorden
die als donder van de kansel daalden
ach… de blinde stakkers die verdwaalden
wee… de doven die zijn stem niet hoorden
wie tot de kudde van zijn kerk behoorden
en zich tegen goddeloosheid staalden
de lokroep en de antichrist vermaalden
waren schapen die de heer bekoorden
ik heb mij van het hemels juk…
De Trap
hartenkreet
3.1 met 25 stemmen
3.376 In het woud
Staat een boom
Oeroud
Van het hout
Maak ik een trap
Naar de hemel
Naar de heer
Terwijl ik bouw
Kijkt hij op me neer
En lacht me stralend toe
Dan klim ik omhoog
Naar de hemel
En ben ik bijna boven
Dan kan ik het vreugdelicht zien doven
De heer zet de trap in brand
Ik stort neer
Naar beneden
Waar ik zacht beland
Alleen door…
GEK VAN VERDRIET
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
1.493 naderen
met de dwangbuis in hun hand
als ze stappen door de bladeren
naar ’t gesticht waar ik beland
Laat mij weten als ze kloppen
op de deuren van ’t alleen zijn
dan kan ik mij nog verstoppen
in het laatste beetje hartenpijn
Laat mij weten als ze komen
en mij van ‘t verdriet beroven
dan laat ik m’n tranen stromen
pas dan zal mijn liefde doven…
Wij
hartenkreet
4.4 met 14 stemmen
2.092 Maar de warmte in ons hart
die zal niet zo snel doven,
omdat wij beiden heel oprecht
in onze vriendschap geloven.…
Herfstbranden
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
820 Toch kruipen de dagen dicht op elkaar
en doven in het ghetto van de tijd.
Een maand wordt een week, oneindig een jaar,
van herfst naar herfst is slechts één handgebaar,
dat het vuur tot in de brandstapel leidt:
bladeren zeggen niets, gelukkig maar.…
Zweem van bestaan
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
495 het licht verflauwt
ijle stemmen doven
toonladders gedachten
stom schreeuwen
roestige filmrolblikken
beelden verpulveren
geuren walmen verdampen
smaken zinken vallen flauw
zinnen smelten schitterend
tot een verpletterend niets
het gevoel slijt
de tijd ebt weg
wist monumenten
de ruimte dijt uit
het heelal draait door
dwaas…
Stof waaruit we gemaakt zijn.
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
515 Woorden schrijven
verse sneeuw valt op
verdriet en gelukkig ook
op goed en slecht , op
alles en iedereen wat krom
is en toch weer recht, te
geloven dat elke gesmoorde
voetstap wordt gehoord
door de ziende en de doven.…
Gif
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
631 De doven schreeuwen langs elkaar heen.
- de hemel zwijgt -…
Ammoniet
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
516 dit duurt nog voort, deze lijn
de cyclus, de spiraal
van adem en herhaling
zolang het weke weefsel
zich haastig versteent
tot fossiel met vlakke facetten
de verse stilte moet nog verkalken
avondlicht moet nog doven
we moeten ons verliezen, onwrikbaar
vergruizen, langs bospaden en
melkwegen verdwalen, thuiskomen
bij nacht, roerloos verstillen…
Lieve Geest
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
500 Lieve Geest
Toon mij de weg
naar de mooiste teksten
laat mij gaan langs lief en droefenis
Leid mij door de zee
van diepe woorden
naar de juwelen van vergetelheid
Geef mij de vonk
dat heel het hart doet warmen
laat vonken doven op papier
Leid mij door het web
naar de digitale roerselen
van de dichterlijke ziel
Nee nog beter:
Laat…
Angstdromen
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
476 ik heb angstdromen
in de ban gedaan
zij zullen mij
niet meer overkomen
sluiers zullen geen
ogen doven die niet bestaan
fluisterende stemmen
vergeten hun misdadig plannen
het gefolterd schreeuwen
en de eindeloze val
ik ken ze allemaal al
van opgejaagde creaturen
nooit meer zal ik
badend in het zweet
ontwaken om pas na uren
weer…
Liefdesverdriet
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
741 Ik weet dat ik je
nu los moet laten
Moet laten waar je bent
Je niet moet prikken
Mijn verlangen bij me houden moet
op moet laten lossen
moet stoppen onder het tapijt
op moet laten branden
uit moet laten doven
af moet leiden
met anderen moet overdekken
verstand gebruiken moet
Maar van waar komt toch
dat onstuimige, intense
Dat ik alleen…
Waar eens een huis stond
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
497 Waar eens een huis stond
schreeuwt de onmacht
om vergiffenis
Kraters gevuld
met bloed van …
Wegwuiven
met een witte vlag
uit het riool opgedoken
Waar eens een huis stond
zwijgen ze in dezelfde taal
verboden
Zonder wapens
de ander aanvaarden
Schoppen, schieten we vol
Vanuit ons comfort
Een thuis, heel
Waar nachtlampjes doven…
Ontmoeting
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
563 huivert
trilt rilt onder de grillige
plagerige beroeringen
Boven de winterharde heg piept
als uitkijkpost een schaars takje uit
aardmannetje op wacht
Aaneengesloten bruine rijen
golvend in dichte vertakking
deinen in saamhorigheid
In onvoorspelbare maat
zwaaien ze van links naar voren
zwiepen van rechts naar links
Blad en storm doven…
aan het kortste eind
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
112 , aan het
“ langste eind sjorren “ brengt slechts
vermoeide ledematen, het vergt tijd
om alle zetels te pellen van het stof
tot aan de veren
dan hangt aan de “ kortste tijd duwen “
sjofel aan het spingerij om het garen
te ontleden van alle manifestaties
die het bestaan rechtvaardigen
vaak zijn orkanen de oorzaak
van stormen die niet doven…
de deur zal blijven kieren
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
716 ze zijn te zwaar
de stenen die
ik dragen moet
ik gooi ze bij
de andere troep
die ik verzameld
heb een leven lang
een aantal splijt
weerbarstig laten
ze hun inhoud zien
doven in de koude
wereld van voorheen
ik zwaai, ze gaan en
niemand weet waarheen
de anderen sjouw
ik verder mee
de dagen door
langs vele jaren
soms zijn we…