4052 resultaten.
Toekomst afgeworpen?
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
454 Afgeworpen in de tijd
in een doel wat heiligt,
door innerlijke strijd
decennia gepijnigd en
gestenigd, oneindig
rollen stenen af en
aan om in het volste
uur van de waarheid
tegen elkaar te slaan.…
Even slapeloos
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
470 Ik denk aan onze tuin en het mos op steen zo zacht
aan bomen, haar takken vanaf hun kruin uitgespreid.
Aan die bekende geuren van ook het natte mos
het gras als de eerste stralen haar beschenen heeft,
dan denk ik weer aan oudere bossen en dat ene bos
waar bramen groeien en kamperfoelie en van alles leeft.…
ALLE DINGEN DIE GEBEUREN - nieuwe versie -
netgedicht
4.7 met 20 stemmen
439 --------------------
--------------------
Na de storm,
regen op het raam,
een straat geurt naar natte stenen,
een meeuw zweeft op het morgenlicht.
Een kat verkent behoedzaam
haar hernieuwde wereld:
een gebroken tak bloedt langzaam dood.…
Muur der Namen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
544 Vandaag adopteerde zij de steen
die haar overgrootmoeder uit
het luchtledige haalt
en haar leven in de herinnering geeft.
Mijn hart schreeuwde het uit
om haar pijn in ons
leven samen, mijn adem stokte opnieuw,
zoals zo vaak tevoren,
onze tranen mengden zich
voor Judith Baruch.…
WAKE ALLERZIELEN
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
663 kleine kruisjes
die voor het altaar staan
een kleine dorpsgemeenschap
die in een jaar is heengegaan
sommige van die mensen
kwam je weken
of maanden geleden nog tegen
anderen waren
door ziekte of ouderdom
reeds eerder
uit het straatbeeld verdwenen
een steen, een kruis, een bloem
symboliseren hun namen
die één voor één
nog eens worden…
Ted van der Parre
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
518 Het leven, ach, je moet er iets van maken,
dus wees vermetel, schaar je onder gekken,
ga eens een keer een vrachtwagentje trekken,
volbreng een keur van Hercules zijn taken
Je tilt een mosselton boven je kop
en gooit Thors hamer hoog over een latje,
je houdt een vikingbijl vast ... ennuh had je
die steen gezien? Leg maar daarbovenop!…
Door regendruppels ingesloten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
547 Zonder dat het stortvloeden zijn die stenen wegstoten
dan voelt het als amfetamine van de idioten.
Dan voelt de dag als een soort schimmenhand
aan wie je met verstand je niet aan verpand.
Vaak voelt de dag als een jas die niet zit als gegoten
als het weer met hetzelfde sop wordt overgoten.…
Magnolia blues
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
502 Blinde vissen
stille woorden
meisjesogen
vreemde vogels
Dans van regen
hoop op beter
zon gaat onder
verdwaald geluk
Zo weinig, zoveel
zo slecht verdeeld
kracht naar kruis
zo ver van huis
Bruine suiker
witte dood
doodse stilte
uitgestrooid
Inzicht, oud zicht
warmte, koud licht
traag en gestaag
het nieuwe raar
Verwarde steen…
Despoot
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
503 Schiet maar, vernietig maar
laat de bommen maar vallen
op huizen die niet van jou zijn
op al die akkers die ooit omgeploegd en
bewerkt zijn met liefdevolle handen
maar nooit zul jij de liefde leren kennen
en de koestering van warmte
steen ben je, beton, grijsgrauw graniet
een gevangene van je eigen haat
die onverteerd tot onder je huid als…
VERANDERING
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
514 Zij daalt, ziet hoe de mensenwereld leeft,
strijkt over de steen- en beeldhouwershand.
Statige muren en daken zijn omrand
door kunstwerken, die de rots kwistig geeft.…
SPIJS VOOR STRIJD
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
519 Romes wachtend arena 's
hebben 's avonds
in hun stenen kelderkamers
lange rijen tafels
waarover schaduwen
uit fakkels en olielampen
wild soms traag heen en weer dansen
de zwaardvechters van morgen
eten en drinken zich propvol
genieten allemaal met smaak
kauwen en slokken gulzig
brullen grove grappen
uiten speelse dreigementen
vergeten…
Beweeg
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
564 molenwiek: tienduizend revoluties
Als zwart gerande langspeelplaat draai ik mezelf spleen
‘t Is niet dat ik de mensen haat of iets aan hun gebeuren
Of dat ik geen geliefde wil om alles mee te delen
De sterren flonk’ren onvervaard, de maan baant zich zijn banen
De rozen geuren in de lucht en in de bodem sterft de vrucht
Niet anders dan de steen…
afgestemd op….demonstreren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
476 praten tegen lange rijen
stenen, aaneen gemetseld
tot een starre muur, geen venster
om het licht van vrijheid
te omhelzen en geen deur
om alle waarheden buiten te sluiten
kille dwazen nokkelen met
hun knokkels tegen de grijze voegen,
de zwakste schakel in deze donkerrode
doorgelegen vesting - niets is minder
waar, de hechting is sterker…
In memoriam matris (5)
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
591 Een vreemd gebouw ineens,
tot in de stenen veranderd
op deze 21ste juni
van het jaar onzes Heren 1972.…
Schemerland
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
537 Dit is het moment dat de magie aan zet is
en het schemerland tot leven komt
bij het schijnsel van de maan
Het fluistert tussen de stenen op de heuveltop
en het ruist rondom de open plekken in het bos.
Ik krijg vanavond bezoek in mijn nederig hart,
van hen die reeds lang niet meer onder ons zijn.…
Goudkoorts
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
434 Hij draait zich om en speurt dan weer verder op zoek naar grotere stenen.…
Francis
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 De geur van het strand en de golvende zee
blonde haren in de Vendée
Iets tussen Normandië en Bretagne
Een kruising van bier en champagne
Huitres en moules, vier glazen cointreau
Brise, Sylvain, Rosalie, Inspector Cloiseau
Bij het jeu de foot is het doel twee stenen
We deden ons best maar stootten vooral onze tenen
De Alpen zijn hoog, ijskoud…
Gepasseerd station
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
461 Nieuwe steden bevolken het gevoel,
laten zonlicht anders op de stenen schijnen
en hun specie als ruggenmerg zijn,
opdat wij niet verstenen tot termietenheuvels,
uitgewoonde gangen, leeg refrein.…
wanneer de aarde breekt
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
384 de grond ademt zwaar, een diepe zucht
een dreiging sluimert in de lucht
geen waarschuwing, geen enkel signaal
plots splijt de wereld, bruut en fataal
huizen dansen op hun broze benen
beton versplintert, staal gaat wenen
straten kronkelen als buiken open
alles wat vast leek, blijkt hulpeloos
schreeuwen verstikken in stof en steen
de stad…
Nachtkleuren (2)
netgedicht
2.7 met 13 stemmen
614 hij staart in het duister
waakzaamheid bezaait zijn hart
als hij aan zijn zielsverwant denkt
het is nacht, wandelend met zijn gedachten
schopt hij een steen opzij, staat stil terwijl
gedachten zijn gesloten ogen passeren
hij is de buitenstaander die temidden
van de waanzin angst en onrust
van zijn metgezel bespeurt
vindt diens bevreesde…
Inheems dorp
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
275 Organisch gevormd en als vegetatie ontsproten,
aan het grootse moederlichaam waar wij op wonen,
ligt een okergeel dorpje in het steen van de streek
in harmonie met het landschap zijn schoonheid te tonen.
Deze stenige plant bezit een ondergronds stelsel
van vele wortels die de omgeving doorkruisen.…
Zilverlicht
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
354 Langs de stenen worden verhalen verteld,
op een fluistertoon die blijven mag.
Vogels stijgen hoog in het blauw,
hun vleugels raken licht en tijd.
Een vrije dans, rustig en trouw,
die in de lucht zijn sporen spreidt.
De mist zakt langzaam in het dal,
het water behoudt een zachte gloed.…
SCHADE _ BEHOUDEN
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
296 Het weidse gebouw krijgt dankzij geloofsvlijt
meer hechtheid, wordt daarbij telkens gedouwd
door stormwind, vallende stenen, en rouwt
om voortdurende schade. Vernielzucht bijt.
Gaten in muur en vloer doen zich steeds gelden.
Zal de moed der bewoners dan tanen?
Op Aarde nooit volmaakt, weten de helden.…
Onverbiddelijkheid
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
356 Ik ben de steen waarop stormen slaan,
de rots die weigert ooit te gaan.
Zelfs als de zee mij opslokt en vreet,
blijft mijn hart stil, mijn ziel incompleet.
Ik ben de deur die altijd dicht blijft,
de adem die nooit een naam prijst.
Een zware stilte, een kamer vol pijn,
waar verloren dromen verdwijnen.…
waar het zachte weten woont
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
276 van toen
waar bomen fluisterden zonder woorden
en paden zich bogen naar het onbekende
droeg ik een wereld in mijn handen
licht als adem
die nooit om bewijs vroeg
een wolf kon spreken
een meisje kon verdwijnen in rood
en terugkeren met ogen vol geheimen
niets hoefde waar te zijn
om waar te voelen
later leerde de dag mij namen
voor steen…
Erfgrond
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.310 Geen volk kan tot volle wasdom komen,
dat erfelijk met een minderwaardigheidsgevoel
blijft belast
en toch, zie hoe een volk recht kan groeien
wanneer het de schaduw optilt,
haar naam uitspreekt,
haar gewicht erkent
en vervolgens neerlegt
als een steen die eindelijk
uit de rugzak wordt gehaald.…
BELGISCHE AARD
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
243 over wereldzeeën
hun kleine zusters
verheugen zich op
de vertrouwde vaart
langs nabije kusten
dan wel over rivieren
boten voor tochten
in en nabij de haven
zijn blij dat ze spoedig
hun schroef en roerwerk
weer mogen gebruiken
al wat hier ligt aangemeerd
voelt zich eensgezind
onder de wakende blik
van Kasteel Het Steen…
De stem onder de huid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
183 Zij eisen geen kansel, geen marmeren steen,
geen priesterhand die hun taal verklaart.
Schuif de tolken opzij.
De grond spreekt stroef maar rechtstreeks,
een trilling in de voetzool, een rimpel in de slaap.
Geen kansel heft hun botten uit het zand.
De aarde stampt onder tienduizend voeten,
een ritme van huid, stof en herinnering.…
HOGE BEDOELING
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
158 Schier belemmerd door takken en stenen dringt
de stroom verder, onthutst en verlegen.
Zichzelf verliezend bruist de kleine mond,
gaat vloeiend met Wijdte mee, schept lichtglans:
een regenboog springt op, danst in het rond.…
Dagdromerijen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
93 Onder duistere stenen
en verstampte gronden
verzand in de wereldse chaos
ligt naast elk vuur als een schaap
een bestormd brein op het nadir
in een dalende lijn
Van bemoste rotsen
tot sterrenbeelden
verstrengelt al
als luidruchtig alomvattend
het wrange verplichte donker
welk na dagdromerijen
gekromde lijnen
nooit vergaan kan
maar…