Alle inzendingen over individu

3400 resultaten.

Sorteren op:

Alleen de stenen herinneren ons

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 193
Alleen de stenen herinneren ons aan de geluiden die zij weerkaatsten; zinnen als golven bedolven in tijd, of het geheugen dat het verbruide. Zeker de vensters ontgrendelen niets van dat verleden, wat zich afspeelde achter de deuren; afkeuring uit angst en om waarheden die zich verkleedden. Ondanks de spoken overwinnen wij al die verhalen…
R.E.N.S.1 september 2026Lees meer >

havezate

netgedicht
4.3 met 19 stemmen aantal keer bekeken 203
Hij kan mij best vertellen waar hij de grootste hekel aan heeft, en dat nog ongelogen ook; hij zou eventueel kunnen zeggen welke games hij graag speelt, hoeveel tijd hij daaraan besteedt; de kleur van zijn ogen, zijn huid en haar die veranderen onder invloed van de zon. Ik wil al zijn sterke en zwakke kanten afpellen, om hem te…
R.E.N.S.7 september 2026Lees meer >

‘Er is geen stem die hij nog horen wil’

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 174
Er is geen stem die hij nog horen wil op dit tijdstip, dit moment van de dag; geen ogen meer die hem nu mogen zien in zijn bubbel, zijn leven in dat hoofd. En toch is er hoop dat zij blijven zal als een lichtpunt, een reden voor dit zijn; de liefde waar hij zich aan laven kan, aan haar woorden, haar zinnen als zijn troost. Als dat maar goed…

Tekening

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 79
met twijfels redeneer ik of ik mijn huid moet vragen iets langer te onthouden dan ik, dit komt niet uit ijdelheid, bang dat de tijd zich ooit anders zal herinneren een datum, het gezicht van een kind, net of mijn huid later getuige kan zijn wanneer mijn geheugen het laat afweten terwijl ik daarover nadenk, zie ik hoe ook mijn handen…
Nathan9 september 2026Lees meer >

natte sokken

netgedicht
4.5 met 14 stemmen aantal keer bekeken 147
heen en weer stuiter ik tussen de tijden door tot ik niet meer weet waar ik wat destijds deed en het is de vraag of ik het nog voordragen wil op het moment dat de golven hoger willen dan de opgestapelde basaltblokken die ik ruggelings meegesjouwd heb over die verdomde bergen waar elk nieuwste pad steevast een dwarsdoorsnede van goden doorklieven…
R.E.N.S.9 september 2026Lees meer >

van binnen

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 202
diep van binnen schreeuwen wachtwoorden die ik allengs ben kwijtgeraakt, zoveel namen die eens het verleden bevolkten met een vriendschap die aan mij was gelinkt nu staat mijn eigen “ persona grata” gedateerd als de volgende op rij, wellicht ontmoet ik hen in alle vriendelijkheden waar mijn woordkeus is gestrand, in de hemel die rijk beneveld…
elze10 september 2026Lees meer >

kunstmatige ontreddering

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 130
nu smaakt de drank mij ook niet meer zijn de klanken van muziek veranderd noch zie ik dat poppen dansen kunnen deze gaan geen baltsende vlinders zijn boven kolkend lava van een toekomst waar kunstmatige ontreddering heerst voel ik de drang later nog verdwijnen elke noodzaak voor ritmisch bewegen toch droom ik over sluipende beestjes…
R.E.N.S.11 september 2026Lees meer >

Mist

netgedicht
3.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 689
in mènne hof van mèn liefde geurt menigh schaawe roerloos, zwighende as de doot ôk mèn gepeins hangt in den mist . 'k bèn allèèn mit mèn zelven, doch schuw . . In horto dilectionis meae odorantur multae umbrae, immotae, mutae sicut mors; mens quoque mea in caligine suspensa est. . Mecum ipse sum, atque tamen pavidus.…

mijn metgezellen

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 70
ze zijn de voetstukken die mijn bestaan een schaduw geven, een schaar om het ellenlange lint van een gevlochten leven door te halen, mijn zoom draadloos te hechten aan het stof waartoe ik eens zal wederkeren ze wisten van mijn weten, mijn niet - aflatende vorm die zelfs in Handelingen staat geschreven werden één met hen toen hun natte…
elze13 september 2026Lees meer >

Toeschouwer

netgedicht
3.3 met 7 stemmen aantal keer bekeken 215
Geen zeperige tederheid meer, geen masker voor de pijn. Geen nonchalante onheilsbeelden om dapper mee te zijn. Hij verdrinkt nu in het spektakel, het theater van het lijden. Machteloos tegen de realiteit, te moe om nog te strijden. Omdat de brute overmacht het wint van het verstand, spoelt de illusie van controle als droog zand uit zijn…

Dorpsgenoot

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 128
Uit de stenen stad nam hij gulzig groene regen mee, om blauwe velden te doordrenken met zijn loodzware, zilveren gieter. Sombere wolken braken in bonte, blonde schaduwen uit het hooggebergte— een dans met de nieuwe liefde, zoete heimwee naar beminnen. In zijn betoverde hart speelde het plezier. Natte regendroppels voor zijn zomerse tuin…

Brakke grond

netgedicht
2.3 met 7 stemmen aantal keer bekeken 117
Geen ontkomen is er aan, de groene amsterdammer trilt en beukt nog na op brakke grond Ik laat de bundel waaien, lichtend in het late luchtdichte ijle zuchten boven atmosferisch hoge amazonebomen niets gaat vanzelf de gaarde in voorbij de aangebrande zomer, vergeet de chocoladekrans. niemand hoeft van mij te weten als het niet voor…
Max & Moritz19 september 2026Lees meer >

non-artificiële onkunde

netgedicht
2.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 90
Soms moet u zelf iets oplossen de handschoen oppakken of als enige die zware last tillen Dan kunt u het niet maken zomaar weg te lopen voor die verantwoordelijkheid u verschuilen achter bevreemdende maskers noch hun afstandelijke meningen als een wereldvreemd figuur met versleten doch knikkende knieën koninklijk buigen voor de angst…
R.E.N.S.20 september 2026Lees meer >

De richting die ik was

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 160
Papa is geen totem, een half gevuld glas, de rook die uit een oude schoorsteen grapt; het is iets moois en wat je vaak behapt, het is de dag toen je niet eenzaam was. Geen onherbergzaam pad, een foutief woord, de opstellen waarin jij je totaal gaf; de verandering ben ik, de geëiste straf, het vonnis dat je onlangs hebt gehoord. Ik was…
Wijnand Raben21 september 2026Lees meer >

Dagdromerijen

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 93
Onder duistere stenen en verstampte gronden verzand in de wereldse chaos ligt naast elk vuur als een schaap een bestormd brein op het nadir in een dalende lijn Van bemoste rotsen tot sterrenbeelden verstrengelt al als luidruchtig alomvattend het wrange verplichte donker welk na dagdromerijen gekromde lijnen nooit vergaan kan maar…

oor en luister

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 78
de horizon klimt uit het nachtelijke dal, schuurt langs de silhouetten die de nacht tot stilstaan hebben geroepen, geruisloos en zuiver zacht toegerust en met het oog op de klok draagt een wondere wereld bij aan de opsmuk die ik als een offer draag in de vele wankele momenten waarin ik het duister lees al ware het een plaag van historische…
elze24 september 2026Lees meer >

Dwaas aan de Poort

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 285
Als een verwelkte bloem in een vergeten tuin, zo daalt de hoogmoed af naar haar verval. Het is een decadente tocht, een traag verlies van dromen die te droevig zijn voor deze late uren. Want het leven, zo herinneren de kronieken ons, schenkt beurtelings voorspoed en bittere tegenspoed, en de tijd kent geen genade wanneer het lot voltrokken is.…

Leeftijd is maar een getal

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 100
Leeftijd zegt hoeveel jaren je telt, maar niet wie je bent of wat voor jou geldt. Niet waar je van lacht, wat je energie geeft, of hoe iemand de dagen beleeft. Achter dat cijfer zit zoveel meer, een mens, een verhaal, keer op keer. Soms denken we snel: zo hoort het te gaan, alsof leeftijd bepaalt waar we zouden moeten staan. Dat er voor iedereen…

zijn stille schaduw - cptss

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 98
angst die zich voltrekt in het onzichtbaar zijn van beelden, ontdaan van dat spektakel raakt vervreemding het slot dat piept en kraakt terwijl zij hem op de keper beschouwt zij raakt de snaren in zijn stem-gedrag, het wild in zijn ogen is rijp voor de slacht, het vangen van eenhoorns is een kunst, een kunst die laaft aan zijn spraak dat in…
elze27 september 2026Lees meer >

het narrenschip

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 256
mijn hele koninkrijk ligt gelegen aan de gaba a receptoren, overgevoeligheden vertolken de waanzin die ik merk te mogen lezen in alles wat ik zoek en vind het balanceren op het randje van het trottoir vertolkt de angst die in een persisterend molecuul nog tot kleinere eenheden wordt gesneden explodeert wonderlijk in al mijn zintuigelijke…
elze30 september 2026Lees meer >

Verlangen van de zwerver

netgedicht
4.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 64
De tijd dacht de jeugd in het verleden te laten, maar uit een eigenzinnige bron welt zij weer op. Daar gaat de zwerver, die geen spiegel kent, gedreven door de drang diep vanbinnen, hij zoekt de luwte waar het hart aan wenst, als witte wolken boven ’t zengend land. Naakt wil hij rusten in het koele linnen kleed, waarmee hij door de hete…

Hij zit in de zon

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 953
Hij bestaat dus echt in werkelijkheid die eenzame onbegrepen dichter hij zit op een bankje alsof het niets is warme stralen op zijn gezicht flarden van verzen rijpen in het licht het wankel evenwicht uit het verleden smelt langzaam weg in het felle heden opgeladen met innovatieve zinnenspinsels begint een volgend hoofdstuk in een onvolprezen…

Ik ben anders, net als jij!

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 83
Wees eens aardig bij een ogenschijnlijk eigeNAARdige doe vooral niet NAAR leg het accent op aardig want hij of zij of hem is anders anders aardig, anders eigeNAARdig net als jij!…

Bij het spiegelwater

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 231
De sombere dag crepeert in het rottende riet, zotte schemering wurgt de geblindeerde horizon met ijzeren hand en sterke vingers. Ik ben de armoedige schilder zonder onderbroek, bezeten door de waanzin van de leegte, die het verstikkende gif en de vitale extase van dit zwarte water drinkt met dorstige keel bang voor de dood, angstig voor…

de bleue strijder

netgedicht
2.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 93
Daar komt hij vol trots, de bleue strijder, rotsvast op de gefossiliseerde ros met de versteende aansporing. Direct gevolgd door zijn broze, vertragende leger: voor elke dag, elke verloren slag in gedachte, een passende gemoedstoestand; een paar gebeitelde, stevig lijdende vuurschoenen; rond te slingeren kometen, om al wat voor…

mijn lay-out

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 453
zo het brood gesneden wordt haast het leven zich naar het eind een vervulling bracht mijn geboorte in de stroom van een misleidend spel waarin zuchtige lieden het kindsyndroom voorbij alle wolken deed bestuiven met haat en ondoorgrondelijke redenen als zuigeling kolfde ik de melk uit woorden die sneden zoals het geboortekanaal was gelegen…
elze5 oktober 2026Lees meer >

hier

netgedicht
3.4 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.229
neem mijn hant, en wees niet bevreest als ick trecke door levende velden met voelende bosschen alomme want dickwils is een mensch te seer bedeest om sich als deelende, roepende stemme, kenbaer te maken…

Het nulpunt

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 119
De brute overmacht breekt elk verstand, de illusie van controle lost nu op. Als droog, onvruchtbaar zand glijdt uit de hand het trotse bouwwerk van de mensentop. Geen zacht bedrog herstelt de broze schijn, de vrome maskers vallen van het gelaat. Er is geen lichte moed, geen troost voor pijn, wanneer het hart zijn eigen grens verlaat. Ik…

Over de hel en de hemel

netgedicht
1.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 50
Als stoker van warmte, zonodig ook de hittebronnen zelf handig opporrend, wist hij mij te wel vinden, in vuurvorm en vlammen, voor dat gloeiendhete verhaal op zijn aangebrande lippen en een afgebladderde tong. Over de hel en de hemel. Of, zoals hij zei, dat wat allebei niet bestaat, tenzij: als je er bent, went het nimmer, want de oneindigheid…
Stoker5 oktober 2026Lees meer >

een vreemde duizeling

netgedicht
2.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 4.635
Zonder zekeringen, noch met zekerheden, behalve dat hij nooit terugkeren zou naar dat leven met zijn verleden, daalde hij af in diepe duisternis. Een vreemde duizeling, buitelend als een prooi, vliegensvlug grijpend naar de beugels die daar ontbraken; hij maakte vaart met zijn berekening, zonder aantekening, en terwijl hij nog viel, strijdbaar…
Stoker7 oktober 2026Lees meer >