3400 resultaten.
Alleen de stenen herinneren ons
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
193 Alleen de stenen herinneren ons
aan de geluiden die zij weerkaatsten;
zinnen als golven bedolven in tijd,
of het geheugen dat het verbruide.
Zeker de vensters ontgrendelen niets
van dat verleden, wat zich afspeelde
achter de deuren; afkeuring uit angst
en om waarheden die zich verkleedden.
Ondanks de spoken overwinnen wij
al die verhalen…
havezate
netgedicht
4.3 met 19 stemmen
203 Hij kan mij best vertellen
waar hij de grootste hekel aan heeft,
en dat nog ongelogen ook;
hij zou eventueel kunnen zeggen
welke games hij graag speelt,
hoeveel tijd hij daaraan besteedt;
de kleur van zijn ogen,
zijn huid en haar die veranderen
onder invloed van de zon.
Ik wil al zijn sterke en
zwakke kanten afpellen,
om hem te…
‘Er is geen stem die hij nog horen wil’
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
174 Er is geen stem die hij nog horen wil
op dit tijdstip, dit moment van de dag;
geen ogen meer die hem nu mogen zien
in zijn bubbel, zijn leven in dat hoofd.
En toch is er hoop dat zij blijven zal
als een lichtpunt, een reden voor dit zijn;
de liefde waar hij zich aan laven kan,
aan haar woorden, haar zinnen als zijn troost.
Als dat maar goed…
Tekening
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
79 met twijfels redeneer ik
of ik mijn huid moet vragen iets langer
te onthouden
dan ik,
dit komt niet uit ijdelheid,
bang dat de tijd zich ooit
anders zal herinneren
een datum, het gezicht
van een kind,
net of mijn huid later
getuige kan zijn
wanneer mijn geheugen
het laat afweten
terwijl ik daarover nadenk,
zie ik hoe ook mijn handen…
natte sokken
netgedicht
4.5 met 14 stemmen
147 heen en weer stuiter ik tussen
de tijden door tot ik niet meer
weet waar ik wat destijds deed
en het is de vraag of ik het nog
voordragen wil op het moment
dat de golven hoger willen dan
de opgestapelde basaltblokken
die ik ruggelings meegesjouwd
heb over die verdomde bergen
waar elk nieuwste pad steevast
een dwarsdoorsnede van goden
doorklieven…
van binnen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
202 diep van binnen schreeuwen
wachtwoorden die ik allengs
ben kwijtgeraakt, zoveel namen
die eens het verleden bevolkten
met een vriendschap die aan
mij was gelinkt
nu staat mijn eigen “ persona grata”
gedateerd als de volgende op rij, wellicht
ontmoet ik hen in alle vriendelijkheden
waar mijn woordkeus is gestrand, in de hemel
die rijk beneveld…
kunstmatige ontreddering
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
130 nu smaakt de drank mij ook niet meer
zijn de klanken van muziek veranderd
noch zie ik dat poppen dansen kunnen
deze gaan geen baltsende vlinders zijn
boven kolkend lava van een toekomst
waar kunstmatige ontreddering heerst
voel ik de drang later nog verdwijnen
elke noodzaak voor ritmisch bewegen
toch droom ik over sluipende beestjes…
Mist
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
689 in mènne hof van mèn liefde
geurt menigh schaawe
roerloos, zwighende as de doot
ôk mèn gepeins hangt in den mist
.
'k bèn allèèn mit mèn zelven, doch schuw
.
.
In horto dilectionis meae
odorantur multae umbrae,
immotae, mutae sicut mors;
mens quoque mea in caligine suspensa est.
.
Mecum ipse sum, atque tamen pavidus.…
mijn metgezellen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
70 ze zijn de voetstukken die mijn
bestaan een schaduw geven, een
schaar om het ellenlange lint
van een gevlochten leven
door te halen, mijn zoom
draadloos te hechten
aan het stof waartoe
ik eens zal wederkeren
ze wisten van mijn weten, mijn
niet - aflatende vorm die zelfs
in Handelingen staat geschreven
werden één met hen toen
hun natte…
Toeschouwer
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
215 Geen zeperige tederheid meer,
geen masker voor de pijn.
Geen nonchalante onheilsbeelden
om dapper mee te zijn.
Hij verdrinkt nu in het spektakel,
het theater van het lijden.
Machteloos tegen de realiteit,
te moe om nog te strijden.
Omdat de brute overmacht
het wint van het verstand,
spoelt de illusie van controle
als droog zand uit zijn…
Dorpsgenoot
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
128 Uit de stenen stad nam hij gulzig
groene regen mee, om blauwe velden
te doordrenken met zijn loodzware,
zilveren gieter.
Sombere wolken braken
in bonte, blonde schaduwen
uit het hooggebergte—
een dans met de nieuwe liefde,
zoete heimwee naar beminnen.
In zijn betoverde hart
speelde het plezier.
Natte regendroppels
voor zijn zomerse tuin…
Brakke grond
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
117 Geen ontkomen is er aan,
de groene amsterdammer trilt
en beukt nog na op brakke grond
Ik laat de bundel waaien, lichtend
in het late luchtdichte ijle
zuchten boven atmosferisch
hoge amazonebomen
niets gaat vanzelf de gaarde in voorbij de aangebrande zomer, vergeet de chocoladekrans.
niemand hoeft van mij te weten
als het niet voor…
non-artificiële onkunde
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
90 Soms moet u zelf iets oplossen
de handschoen oppakken
of als enige die zware last tillen
Dan kunt u het niet maken
zomaar weg te lopen
voor die verantwoordelijkheid
u verschuilen
achter bevreemdende maskers
noch hun afstandelijke meningen
als een wereldvreemd figuur
met versleten doch knikkende knieën
koninklijk buigen voor de angst…
De richting die ik was
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
160 Papa is geen totem, een half gevuld glas,
de rook die uit een oude schoorsteen grapt;
het is iets moois en wat je vaak behapt,
het is de dag toen je niet eenzaam was.
Geen onherbergzaam pad, een foutief woord,
de opstellen waarin jij je totaal gaf;
de verandering ben ik, de geëiste straf,
het vonnis dat je onlangs hebt gehoord.
Ik was…
Dagdromerijen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
93 Onder duistere stenen
en verstampte gronden
verzand in de wereldse chaos
ligt naast elk vuur als een schaap
een bestormd brein op het nadir
in een dalende lijn
Van bemoste rotsen
tot sterrenbeelden
verstrengelt al
als luidruchtig alomvattend
het wrange verplichte donker
welk na dagdromerijen
gekromde lijnen
nooit vergaan kan
maar…
oor en luister
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
78 de horizon klimt uit het nachtelijke
dal, schuurt langs de silhouetten
die de nacht tot stilstaan hebben
geroepen, geruisloos en zuiver zacht
toegerust en met het oog op de klok
draagt een wondere wereld bij
aan de opsmuk die ik als een
offer draag in de vele wankele
momenten waarin ik het duister
lees al ware het een plaag
van historische…
Dwaas aan de Poort
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
285 Als een verwelkte bloem in een vergeten tuin,
zo daalt de hoogmoed af naar haar verval.
Het is een decadente tocht, een traag verlies
van dromen die te droevig zijn voor deze late uren.
Want het leven, zo herinneren de kronieken ons,
schenkt beurtelings voorspoed en bittere tegenspoed,
en de tijd kent geen genade wanneer het lot voltrokken is.…
Leeftijd is maar een getal
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
100 Leeftijd zegt hoeveel jaren je telt, maar niet wie je bent of wat voor jou geldt.
Niet waar je van lacht, wat je energie geeft, of hoe iemand de dagen beleeft.
Achter dat cijfer zit zoveel meer, een mens, een verhaal, keer op keer.
Soms denken we snel: zo hoort het te gaan, alsof leeftijd bepaalt waar we zouden moeten staan.
Dat er voor iedereen…
zijn stille schaduw - cptss
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
98 angst die zich voltrekt in het
onzichtbaar zijn van beelden, ontdaan
van dat spektakel raakt vervreemding
het slot dat piept en kraakt terwijl
zij hem op de keper beschouwt
zij raakt de snaren in zijn stem-gedrag, het
wild in zijn ogen is rijp voor de slacht, het
vangen van eenhoorns is een kunst, een
kunst die laaft aan zijn spraak dat in…
het narrenschip
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
256 mijn hele koninkrijk ligt
gelegen aan de gaba a
receptoren, overgevoeligheden
vertolken de waanzin die ik
merk te mogen lezen
in alles wat ik zoek en vind
het balanceren op het randje
van het trottoir vertolkt de
angst die in een persisterend
molecuul nog tot kleinere
eenheden wordt gesneden
explodeert wonderlijk
in al mijn zintuigelijke…
Verlangen van de zwerver
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
64 De tijd dacht de jeugd in het verleden te laten,
maar uit een eigenzinnige bron welt zij weer op.
Daar gaat de zwerver, die geen spiegel kent,
gedreven door de drang diep vanbinnen,
hij zoekt de luwte waar het hart aan wenst,
als witte wolken boven ’t zengend land.
Naakt wil hij rusten in het koele linnen kleed,
waarmee hij door de hete…
Hij zit in de zon
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
953 Hij bestaat dus echt in werkelijkheid
die eenzame onbegrepen dichter
hij zit op een bankje alsof het niets is
warme stralen op zijn gezicht
flarden van verzen rijpen in het licht
het wankel evenwicht uit het verleden
smelt langzaam weg in het felle heden
opgeladen met innovatieve zinnenspinsels
begint een volgend hoofdstuk in een onvolprezen…
Ik ben anders, net als jij!
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
83 Wees eens aardig
bij een ogenschijnlijk eigeNAARdige
doe vooral niet NAAR
leg het accent op aardig
want hij of zij of hem is anders
anders aardig, anders eigeNAARdig
net als jij!…
Bij het spiegelwater
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
231 De sombere dag crepeert in het rottende riet,
zotte schemering wurgt de geblindeerde horizon
met ijzeren hand en sterke vingers.
Ik ben de armoedige schilder zonder onderbroek,
bezeten door de waanzin van de leegte,
die het verstikkende gif en de vitale extase
van dit zwarte water drinkt met dorstige keel
bang voor de dood, angstig voor…
de bleue strijder
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
93 Daar komt hij vol trots,
de bleue strijder, rotsvast
op de gefossiliseerde ros
met de versteende aansporing.
Direct gevolgd door zijn broze,
vertragende leger: voor elke dag,
elke verloren slag in gedachte,
een passende gemoedstoestand;
een paar gebeitelde,
stevig lijdende vuurschoenen;
rond te slingeren kometen,
om al wat voor…
mijn lay-out
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
453 zo het brood gesneden wordt
haast het leven zich naar het eind
een vervulling bracht mijn geboorte
in de stroom van een misleidend spel
waarin zuchtige lieden het kindsyndroom
voorbij alle wolken deed bestuiven met
haat en ondoorgrondelijke redenen
als zuigeling kolfde ik de melk
uit woorden die sneden zoals
het geboortekanaal was gelegen…
hier
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.229 neem mijn hant,
en wees niet bevreest
als ick trecke
door levende velden
met voelende bosschen
alomme
want dickwils is een mensch
te seer bedeest
om sich als deelende,
roepende stemme,
kenbaer te maken…
Het nulpunt
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
119 De brute overmacht breekt elk verstand,
de illusie van controle lost nu op.
Als droog, onvruchtbaar zand glijdt uit de hand
het trotse bouwwerk van de mensentop.
Geen zacht bedrog herstelt de broze schijn,
de vrome maskers vallen van het gelaat.
Er is geen lichte moed, geen troost voor pijn,
wanneer het hart zijn eigen grens verlaat.
Ik…
Over de hel en de hemel
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
50 Als stoker van warmte, zonodig ook de hittebronnen
zelf handig opporrend, wist hij mij te wel vinden, in
vuurvorm en vlammen, voor dat gloeiendhete verhaal
op zijn aangebrande lippen en een afgebladderde tong.
Over de hel en de hemel.
Of, zoals hij zei, dat wat allebei niet bestaat, tenzij: als
je er bent, went het nimmer, want de oneindigheid…
een vreemde duizeling
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
4.635 Zonder zekeringen, noch met zekerheden,
behalve dat hij nooit terugkeren zou naar
dat leven met zijn verleden, daalde hij af
in diepe duisternis. Een vreemde duizeling,
buitelend als een prooi, vliegensvlug grijpend
naar de beugels die daar ontbraken; hij maakte
vaart met zijn berekening, zonder aantekening,
en terwijl hij nog viel, strijdbaar…