de bleue strijder

Daar komt hij vol trots,
de bleue strijder, rotsvast
op de gefossiliseerde ros
met de versteende aansporing.

Direct gevolgd door zijn broze,
vertragende leger: voor elke dag,
elke verloren slag in gedachte,
een passende gemoedstoestand;

een paar gebeitelde,
stevig lijdende vuurschoenen;

rondslingerende kometen,
om al wat voor zijn geestesoog
verschijnt, vroeg of laat toch
verdwijnt door zo’n vloeiende
draai-zwaai-beweging,
als een vertoning van
pre-Newton’s krachten.

Zo ziet hij dat.

Doorgedraaid als hij was,
en weerloos als hij is,
- hij trekt immers altijd
aan het kortste eind,
hij gooit nooit een mooi
stuiterende kiezelsteen -,
trok hij alsnog ten strijde
ten tijde van koude regen,
onweersbuien en overig
tegenvallend onheil.

Biografie van deze schrijver

ridder

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 4