4012 resultaten.
Dagelijkse kost
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
413 Er zijn tuinen , er vallen hemeltranen
doornen en rozen in tal van geuren
nachten zijn vol glazen kommen,
naast scholen vissen van vele kleuren.
Er klinken neuriënde melodielijnen
als ontdooide winter of herfsttaferelen
die met stormen van ooit
ook bij hun wellicht nu voorbij zijn.…
In Goddelijke poëzie mijn hart mijn bron de genezende zon
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
528 ik herinner me weinig meer dan
het hunkeren naar je warm vel
voorgoed
bemind te zijn
in de stilte na de jubelende
stemmen op
weg naar huis met de
ganzenhuid nog op de armen
ik herinner me weinig meer dan dat zangvogels
uit de boom
niet kunnen vallen
door wind en brandend getij
terwijl ik de stenen
van de tijd hard en ongenaakbaar…
Anderhalf
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
562 Als je dat begrijpt hoopte ik dus dat je nog aspireerde ook
Was ik maar van steen
Maar niet de maan, vanwege heimwee
We vallen gewoon niet op genoeg
Omdat een mens te klein leek
Misschien zijn robots toch de toekomst ...…
Geven om is niet meer voldoende
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
498 Maar her de der zie ik van de wind de bloemblaadjes vallen
en onder de deur en tussen de ramen door tocht ‘t wind.
Tegen beter weten en willen in zullen de paden versmallen
de toekomstige weergoden zijn ons in die zin niet goed gezind
Zetten we daarna liefde enkel om in zerken, in levenloze dingen.…
Wespenleed
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
460 mensen hebben geen weet
van wespenleed
als het regent vallen
waterballen
ploffen tegen je aan
stoten je uit je baan
er is niks meer aan
om rond te vliegen
en het is koud
geen wesp
die daarvan houdt
we kruipen weg
voor de nattigheid
onder dekens
donkere hoekjes.…
Aandacht vragen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
433 Voor het fel vallen van een krantje,
op onze voordeurmat?
Het is ons nieuws,
dat om aandacht,
schreeuwt!
Het is kermen van laffe angsten,
die uit een ver verleden komen.
Het is denken aan de toekomst.
Het is lawaai dat we nu al horen.
Nieuws dat later nu al maakt.
Voorbij durven gaan aan vroeger en aan later.…
OP DE AVOND VAN MIJN DOOD
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
729 Razende stormen gieren rond het huis
mijn zuchten vallen daarbij in het niet
Ik lig hier even alleen en draag 't kruis
en overdenk wat in 't leven is geschied
Zachte winden glijden in mijn innerlijk
dankbaarheid, 't blijft een deel van mij
Naast mij staat 't schitterend bloemstuk
't is 't oud trouwboeket van ons allebei
Strakjes…
Stromend water
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
525 De zwarte bij voert hem
naar een volgende bloem,
die vijg wordt boven de stroom,
zich laat vallen om
mee te drijven en in een volgend leven
boom te worden.
In de schaduw van die vijg
legt de dichter zich neer
om in een volgende droom
op te staan en weg te lopen
naar een andere bron.…
Emerson Lake & Palmer
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
549 C'est La Vie
Zo is 't leven
nemen geven
Zijn al je bladeren
verkleurd
Laat ze vallen
dicht om je heen
Zo is 't leven
nemen geven
Heb je lief?…
september
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
492 er is een weg naar waarheid
het liefst uit deze eenzaamheid
cultuur mag natuur niet verdringen
natuur is de enige weg naar voldoening
je ademt jezelf vrij
uit jouw sociale positie
je maakt contact
met zwarte aarde
eenzaam, maar zeker niet zielig
jezelf, alleenstaande met beide voeten
op de grond, de vloer, het trottoir
straks vallen…
Jij bent (2)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
550 pinksterbloem en het oranjetipje,
met mij als de rolklaver en het icarusblauwtje,
met mij als het duinviooltje en de zilveren maan
Jij bent in mij,
in mijn wanhoop, in mijn tranen,
in mijn dromen, in mijn dansen
in mijn armen, in mijn hart
Jij bent naast mij,
naast mij wanneer we zweven,
naast mij wanneer we vliegen,
naast mij wanneer we vallen…
Dankbaar
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
507 dat had natuurlijk het gewenste remmend effect
liefhebbenden vonden de weg, zoals je toch telkenjare ziet
doch zodoende had ik de rust mij te verstaan met iedereen "on deck"
oh, het is niet zo, dat ik mij er zo makkelijk vanaf maak
neen, het nageslacht is omvangrijk in aantal en pluraliteit
dus als de bladeren vallen en ieder terug is van 't…
Ik mag er zijn
netgedicht
2.4 met 14 stemmen
324 In het stille midden van mijn
bestaan vallen de maskers van aanpassing en
verwachting langzaam weg. Daar sta ik, onbedekt in het licht
van mijn eigen ogen, en voel hoe waarheid zegt: jij mag er zijn — zonder meer.…
De spiegel van de natuur
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
430 Het vallen
van wat rijp is klinkt als zachte muziek. In haar ongekende
diepte herhaalt zich het begin zonder einde, en in die adem is alles thuis.…
Tussen heling en herhaling
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
238 Nu zoek ik geen perfectie,
maar veiligheid:
een plek waar vallen niet gevaarlijk is,
waar troost mag landen,
waar afscheid langzaam gaat.
Als heling betekent dat ik blijf zoeken,
dan ben ik nog altijd onderweg.…
Zij is dat meisje
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
326 Zij is het soort meisje
dat haar veters altijd iets te strak knoopt
— niet uit noodzaak —
maar omdat het dan niet uit elkaar kan vallen.
Niemand vraagt waarom haar glimlach
niet verder reikt dan haar lippen.
Of waarom ze zo stil staat in de gang,
alsof ze wacht tot haar eigen voetstappen
haar durven volgen.…
Als… Grote Geelstaart
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
308 Als de sterkste schouders de aarde vallen laten,
als de ingedutte liefde het vuur niet langer blust,
als de steekvlieg de poort tot Olympus bewaakt,
als de zielenwegen der reizigers eindigen in niemandsland,
als de onbeminde schoonheid onbenoemd blijft,
als de overkoepelende beschermer zijn eigen eed verraadt,
als de geveinsde krankzinnigheid…
De mens die weigert
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
369 Wij vallen
tussen wat is
en wat zou moeten zijn.
In die ruimte
tussen angst en aanvaarding
ademt een deur.
Authentiek zijn
is geen zuiver begin
geen leven zonder twijfel.
Het is het stille ja
tegen de stem
die al in ons spreekt.
Misschien zijn wij daarom
zo rusteloos
zo zoekend.…
Ruimtelijk ontluiken
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
300 haar poten en fluistert
naar de vloer die
het vergeet zodra het hoort
en in een hoek
mos laat ademen
ademen zonder groen te kiezen blijft zacht fluisteren om niets
te hoeven dragen
en komt de hond door de kamer
met buiten aan zijn vacht en
legt dat neer bij haar
voeten
voeten raken de lucht die
laag hangt maar
niet zakt alsof vallen…
stijgochtend
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
321 Reiger wit
blinkend zilver
dal en beek
al
de vogels vallen
De bomen in de wind gebroken
gedogen wild trillend de richting van hun vingers
In wrange wortels
waardoor de tranen gaan
zingt de orchidee
vrijwel ongeoefend
noch sterker
niks wilder
niet wilder
Alsmede vaagt licht uit
alsmede zachterbij
Zachte blauwe-lucht-vleugels
eerste…
Rode paardenkastanje in lentebloei
netgedicht
2.1 met 17 stemmen
945 Wanneer de wind je trossen zacht
laat bewegen, merk ik hoe mijn adem zich met
je ritme vermengt, alsof je me leert dat kwetsbaarheid open
kan blijven zonder te breken, zonder te vallen, juist door licht toe te laten.…
Perpetuum
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
129 Alleen de top staat nog in bloei
Mijn vingerhoedje digitalis
De top staat nog alleen in bloei
Nog even wachten tot ze kaal is
De naaister aan de overkant
Heeft vingerhoedjes bij de vleet
Mijn naaister aan de overkant
Heeft veel meer hoedjes dan ze weet
Mijn digitalis strekt zich uit
Haar hoedjes vallen één voor één
Ze rekt en strekt zich…
De kaaiwerker
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
259 Zijn taal was geen taal van woorden,
maar van evenwicht:
een schip dat helt,
een voet die zoekt,
een last die precies moet vallen.
Later kwamen wegen.
Motoren namen
het ritme over.
Loopplanken verdwenen.
De schouders
werden licht.
Toch strijkt de wind
nog langs de oude kade.…
Het nulpunt
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
119 Geen zacht bedrog herstelt de broze schijn,
de vrome maskers vallen van het gelaat.
Er is geen lichte moed, geen troost voor pijn,
wanneer het hart zijn eigen grens verlaat.
Ik kijk slechts toe, eenzelvig en ontdaan,
verstrikt in dit onmetelijk spektakel.
Het lijden heeft de rede stil verslagen,
machteloos stuit de wil op elk obstakel.…
Mossel met Curry
snelsonnet
2.5 met 10 stemmen
1.531 Men vindt een mossel van vierhonderd jaar
Dat wetenschappers verderop beweren
Hoe straks de mensheid gaat evolueren
Steekt bij zo'n vondst slechts af als dom misbaar
Een mossel die vierhonderd worden kan
Weet veel meer. Ook al weet ie dáár niks van…
Thierry Baudet, de lente naakt!
snelsonnet
3.9 met 7 stemmen
972 ’t Is nacht, de opperste beschaving spreekt
Hij blikt omhoog en ziet Olympus’ goden
Hij boreaalt zichzelf, poneert een ode
aan Ego die zijn warme passie preekt
Een Leider die voor ons Zijn Licht ontsteekt!
Ja opgestaan is hij, de Lentebode
De duistre’ machten zijn fluks heengevloden
want elke tegenstand kwijnt weg, verbleekt
Narcistisch…
Mijn moeder
hartenkreet
4.4 met 43 stemmen
4.307 Klein en kordaat,
groot in het geven van liefde
Stond zij daar aan mijn dageraad
Mijn eerste echte geliefde
Kijk je wel uit jongen,
is nog mijn dagelijkse boodschap
Teder bedoeld en ongedwongen
ben jij mijn wakend gezelschap
Het leven gaat met vallen en opstaan
Bepaald door de beslissingen die wij maken
Jij bent altijd met mijn lot begaan…
Lekker drinken
hartenkreet
3.0 met 14 stemmen
1.913 en vol verlangen
ik haal je vlug uit je bedje vandaan
Al happend zoek je in het rond
druk en vol ongeduld
ik breng het speentje naar je mond
zodat eindelijk je maagje wordt gevuld
Gulzig begin je te drinken
je kleine lijfje ontspant zich weer
steeds dieper begin je weg te zinken
langzaam vallen…
Lustlied
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
832 Je snauwt en bijt en de dwarse mensen vallen neer.…
Vera’s glimlach
netgedicht
4.1 met 174 stemmen
50.641 Het mutsje is wat scheefgezakt
maar siert haar smalle hoofdje rood
kan slechts gedeeltelijk verhullen
dat er geen haren onder krullen
het onbedekte schemert bloot
De chemo liet de lokken vallen
blond dwarrelden ze op de grond
en in het duister van de nacht
bidt hoopvol kleine Vera zacht
Lieve God, maak me gezond.…