4084 resultaten.
Voor haar
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
482 dan de bergen
Ontglipt het enkelvoudig woord
Ik noem je naam voozichtig Anna
Totdat het jaar te zwaar
Voor lichte rijm of eenvoud
Zich onze lijven inschrijft
Zo geeft de tijd en zij bedekt
Onwetend wat wij samen bouwen
In vistas zonder grens of maat
Zoals de kerkklok eeuwig slaat
Klinken in klanken jaren
Galmend door het warme steen…
(iv) Nachtwoud
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
610 Samen slapen helpt door de
droom, geboren de dag
dat wij elkaar ontmoetten, nu al
zolang geleden…
adem die het steen
langzaam wegslijt,
een nieuwe wereld in wording.…
De Meerkoning
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
510 Soms blijft een kindje staan,
gooit een steen
in des meerkonings water,
kijkt naar de kringen..
en een hond is daar ook,
die verbaasd is,
vrolijk blaft en springt
en holt en geniet
van het pure leven..
Dan glimlacht de Meerkoning,
omdat deze twee
nog zo dicht bij de ware dingen zijn.…
Diepe vijver
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
412 Soms echter, meestentijds onverwacht,
verstoort met veel geweld iets groots,
als een kolossale steen, het vredige tafereel,
baant zich met verwoestende kracht
- het water spat tegen de oevers uiteen -
een weg loodrecht naar beneden.…
Diepe vijver
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
463 Soms echter, meestentijds onverwacht,
verstoort met veel geweld iets groots,
als een kolossale steen, het vredige tafereel,
baant zich met verwoestende kracht
- het water spat tegen de oevers uiteen -
een weg loodrecht naar beneden.…
vanaf een terras
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
478 in een gevederd mozaïek liggen
de gebakken stenen vlak in dof zand,
vanuit mijn zicht, vanachter een koffie
waaieren zij zich uit, de dorpsstraat in
aan het begin van wat voelt als mijn achterland
doorheen de bomen aan wederzijden
groeit mijn ochtend langzaam de morgen in
huizen houden de vergetelheid in stand
hier en daar nog statig,…
Duizend schepen voor één vrouw
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
607 Wie ik ben ik weet het niet
spits je oren daar waar je de stilte van stenen kunt horen
luister naar de ijle stemmen van het schimmenkoor:
Helena, jij bent slechts een speelbal tussen goden
Hoe wil jij dat wij aan jou denken?…
Al die dingen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
539 geel-oranje bloemenzee
in jouw tuin
Je opknapbeurt boven,
de gordijnloze badkamer
Je schouders die aandacht
krijgen na zoveel gedaan
Ons praten op de bank
over een knuffel piemel
Hoe pluche kinderonschuld omhult
We uitkijken op vlinders
tussen de vlinderstruiken,
de vijver die rimpelt
door roze visjes,
een kikker zien zitten op een steen…
Black Sabbath 10/7
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
551 .
_______________________________
BLACK SABBATH 10/7
Aan Gaza's zandkust heeft men blind vertrouwen
In ondergrondse stormtroepen des doods
Geen stenen maar met ingeblikte hitte
Swingend in hun blauwe spijkerbroeken
De oppersten in kibboets en in knesset
Zien bij die zoekenden een heropleving
Van hun geloof in klaar en helder water…
Van Petten naar Groet
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
586 gestreept bollenveld
Ik zag de glooiende zandduinen,
de plooien
trillende schuimkoppen
die in propjes verwoeien
Het gebulder van golven hoorde ik
en de voortdurend
veranderende wolken
licht doorlatend soms
zodat een witzilveren streep
op zee blonk
en in lichterlaaie een deel strand,
afgekalfd waren de duinen met groeven als een stenen…
De stem van de aarde
netgedicht
1.5 met 6 stemmen
562 Adem van de lucht
wortels in zachte aarde
leven ontvouwt zich
Stem van de aarde, diep en resonerend
een lied dat reist door wortels, stenen en tijdloze golven.
Ongehoorde melodieën fluisteren naar mijn breekbare en kwetsbare
ziel; een voortdurende resonantie van het oeroude, dat zich als schaduw onthult.…
Tijdloze bloei
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
502 In keizerlijke tuinen, omringd door schaduw en steen,
draagt elke bloem een verhaal van macht en sereniteit.
Geen stem verheft zich, toch roepen ze herinneringen op
aan een rijk dat bloeit en sterft, zoals de seizoenen zelf.
Hun dauw glinstert als een medicijn, teder en genezend,
alsof ze de pijn van de wereld met één druppel verzachten.…
De kou als metgezel
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
521 Onder de winter
slaapt hij, dromen in de kou
stilte roept om hulp
De winter slaat zijn klauwen om alles wat leeft en beweegt,
de lucht voelt als ijs, de grond hard als een steen.
Hij loopt door de nacht, een verloren silhouet in de leegte,
zijn schuilplaats slechts dromen die in rook lijken opgegaan.…
Altijd aanwezig
netgedicht
2.4 met 13 stemmen
784 Wind strijkt langs de namen in steen, een fluistering van wat was,
mijn vingers volgen haar letters, koud en stil, maar nog altijd haar.
Ik sta hier, met een hart dat echo’s draagt van wat verloren ging,
en in de aarde onder mijn voeten fluistert haar stem zonder klank.…
Stirling Castle
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
582 Het gericht gedrup van zijn kwelgeest
moet zich wel wreken en zal uiteindelijk,
met het verweken van de steen, zijn geestkracht breken.…
Ongeschreven boek
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
477 ligt het vlees van jouw leven
te rotten in het kille graf
De kunstenaar is
in dit geval een man
kaal zoals de kale boom
voor het getekende huis
met een houten kruis
vrij om te spelen met de wind
wanneer je moest gaan
eindeloos uitgestrekt in gedachten
op het grondgebied van de stad
die in het rulle zand ligt
het hart dat in de steen…
Gorgo Medusa
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
435 Zij met slagtanden,
bronzen handen,
vleugels van goud
en/of slangenharen,
die je veranderen in steen,
komen hier niet meer doorheen.…
De ochtendtrein
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
689 De geur van vochtige stenen
en nevel blijft hangen, terwijl ik uitstap—de ochtend zelf draagt me verder.…
Natuurfluisteringen
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
534 Als ik terugkeer naar de wereld
van paden van steen en haastige stemmen, blijft
er iets in mij achter — een zachte echo, een fluistering die zegt:
keer terug, telkens weer, want hier vind je de kern, de rust, het ademen van de natuur.…
Waar het herfstbos ademt
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
427 Ondergrondse draden raken
elkaar zacht en traag, dragen slapende
herinneringen van steen, regen en nacht; wij meten geen
uren, alleen het groeien en herleven, zwijgend in het ritme van terugkeer.
Onze kruinen vangen het licht
in zachte golven; wolken glijden langs vogels,
sterren wiegen in de avondstilte.…
Introspectie
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
307 Mossen spreiden hun
zachte huid over verweerde stenen, het
bos houdt zijn adem in, en elke druppel die valt lijkt iets
ouds te herinneren, een trilling die diep de donkere grond in zinkt en blijft.…
Ontwaken uit de mist
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
320 Was dit alles –
beton op mijn borst,
paniek als een storm die binnen woedt;
stenen woorden stollen op mijn tong,
het leven krimpt tot eenzaamheid.
Slapen, elven uren diep,
vreemd veilig in vergetelheid,
dromen nodig om de dag te overleven,
vastgehaakt aan de medicatie
die mij maakte tot vreemdeling.…
De zachte stroom van tijd
netgedicht
2.3 met 10 stemmen
430 Zacht water stroomt voort
bladeren dansen voorbij
tijd vloeit met de beek
Water glijdt stil tussen
de met mos beklede stenen, licht
breekt in trillend zilver, en elk kabbelend spoor
fluistert over het voortdurende bewegen van het weemoedig bos.…
Mien Dobbelsteen
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
448 zwevende wentelteef
met geestverwanten
op heksensabbats, een gelaarsde kater
een sprokenzegger uit de middeleeuwen
een meerval, nog niet uitgestorven leeuwen
en rariteitensnuiters op sterk
water
die nooit zijn verschenen in de avondkranten
En kom je met al je vriendinnen
op adem
dan rest mij maar één doch zeer prangende vraag:
hoeveel stenen…
Sinecure
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
202 snelheid heeft weinig te maken met afstand
een vallende ster is snel,
maar komt nergens aan
mos op een steen beweegt niet
en bereikt toch de eeuwigheid
Aankomen is een vreemde sinecure.…
gaandeweg
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
154 er gaat een paard en wagen voorbij
de ijzers toetsen kletsend de stenen aan
ik zie een boerenkoetsier met een slappe hoed
de bijrijder blijkt een vrouw, ook niet
in een florissante dracht: niet dat het moet
.…
Onbekend terrein
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
124 Geen brug, geen steen die het houdt,
alleen je gewicht dat naar voren valt
en iets in je dat het toestaat.
Achter je trekt de oever aan je mouw.…
Aquavontuur
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
251 Zie het als een tableau vivant
een drijvende stad
die eeuwig verdoemd lijkt te drijven
en aan het eind der levensduur
van haar stutten en palen en muur
nog van geen opgeven wil weten
tot de zee haar in de lagune verschalkt
een achtarmige octopus, een gigant
om zich heen grijpt en als Scylla
in de Charybdis verweerde gewelven van oeroude steen…
Dode man in Amsturia
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
5 Geen steen die later naar hem vraagt,
geen klok die voor zijn afscheid slaat,
terwijl de stoet door nevels gaat.
Het is nu donker, ondenkbaar licht
de draagplank buigt onder zijn gewicht
hij moet op weg, steeds onderweg.…
Sous les Ponts de Paris
poëzie
3.8 met 5 stemmen
3.952 Onder Uw beeld ik weet wel het water van de goot
maakt een put in de steen maar dat is ook Uw droefenis
Gij zijt herworden onder ons
gepijnigde Harlekijn Uw Moeder een schreien geschokte
slons
Wij kunnen slechts zien een God gelijk een Harlekijn
onze tijd is zo zat van leed en van pijn…