6466 resultaten.
Het water gewassen
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
415 zij heeft na
eonen vervuiling
het water gewassen
kristal heldere
druppels spatten
schoonheid in plassen
verontreinigingen
en gif zijn eindelijk
terzijde gelegd
zij deelden zich uit
in eten drinken en
ongewassen fruit
de opslag in vet is al
benut door de werking
van lever en nieren
water gewassen
voedsel geschoond mensen…
Haar flow
netgedicht
4.5 met 26 stemmen
537 gevoelige huid
het kouwelijke
had hij mee
nog van thuis
waar velen geen
echte warmte
kenden en eerder
voor overleven
stemden in die tijd
hij keek haar aan
zij lachte toen
haar flow zijn
aura raakte en
daar een energetisch
contactpunt maakte
muziek zong
door zijn lijf op
een wijs die
zonder woorden
al bij hemelse
schoonheid…
Bedden in mijn dromen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
507 De schoonheid van een jongen
van binnen en buiten
ontdekt door mijn huid
mijn nieuwsgierige lichaam
Bij anderen in huis
leg ik de bedden vast
in mijn dromen
Geen van hen nodigt mij uit
Kunnen ze aan mij zien
hoe kritisch ik ben?…
Komorebi
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
497 beelden dalen als
trage bezinksels neer
licht valt door de bomen
de poort scheidt het
heilige van het profane
de schaduw van het haveloze
boompje op de tuinmuur
het zonlicht dat miljoenen kilometers
aflegde om het zielige boompje
binnen enkele minuten te bereiken
verzink in de verstilde eenvoud
de transparante schoonheid van…
Slootmeermin
gedicht
3.2 met 4 stemmen
3.274 De jonge schoonheid beweegt
haar schelp voort
met twee stokken in haar handen.
Kleine slootvenus, gekleed
voor de winter, omdat in de zomer
de sloot droog staat. Daar gaat ze
onder de brug: even onzichtbaar…
WAT MEER VULVA IN DE POLITIEK!
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
435 Ik ben vervuld van de vulva
Ik ben een getrouwde man
Met een man, mijn man
Mijn liefde, mijn hartstocht
Doch, toch ben ik vervuld
Van de vulva van de vrouw
Niet alleen de schoonheid van buiten
Maar vooral de kracht van binnen
De oerkracht van de vrouw
waar geen man aan kan tippen
Dus wat meer vulva in de politiek
Brengt de pikorde…
Operatie #Lentevraat
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
328 Veel, meer, of zuchtend
toegeven
dat we beter weten, de wet
van oorzaak en gevolg kennen
Gezonde geest, gezond lichaam
dat we schoonheid niet verslinden
en alleen in de lente van ons leven
zoals de lente leven, groeiend
tegen de verdrukking in, de winter
verdrijvend met de levenslust
van talloos velen…
Blarenlied
poëzie
4.1 met 19 stemmen
4.586 Daar, waar wij ritselend vielen,
En strooiden herfst-gewaad,
Daar sterft iets in uw zielen...
Gij, die er over gaat.
Wij leggen in uw ogen
Traan van weemoedigheid;
'De zomer was een leugen';
Zo zucht ge, wijl ge schreit.…
Herfsttij
gedicht
3.8 met 38 stemmen
17.104 Waar het vandaan komt weet ik niet,
die pijn als ik naar het licht kijk
dat op schaars gebladerte valt.
Nog gisteren hoorde ik klanken
in de kleinste dingen om me heen.
Ze vulden mijn dagen met een bijna
ongekend geluk in zomerse taferelen:
wandelingen langs water, in parken
en overal rozen zelfs slordig in bloei
alsof ze er in overdaad stonden…
Herfstzegen
poëzie
3.4 met 19 stemmen
2.895 Herfstzegen. Ver en heinde
een stille pracht van bomen.
Bewaasde weiden dromen,
en donker wordt verwacht.
In vromend zoet gebeuren
verheimlijken de kleuren,
vergroeien grond en gracht.
En alle zoen is zacht:
een vrede ver en heinde;
de zomer voelt zijn einde,
en de avond raakt de nacht.
--------------------------------
uit: Uit de diepten…
Oktober 1
gedicht
4.6 met 129 stemmen
12.126 Oktober tovert in de bomen,
strooit gouden zonlicht op het plein
waar kinderen druk bezig zijn
de tijd te vullen met hun dromen.
Oktober en het deert hen niet
dat weer de zomer is vervlogen,
gaaf is hun spel en ingetogen.
Geen kind dat reeds de winter ziet.
Het vallend blad, het valt nog niet
en donkergroen het gras na regen,
de avond…
HOE ZERE VALLEN ZE AF
poëzie
4.2 met 20 stemmen
4.593 Hoe zere vallen ze af,
de zieke zomerblâren;
hoe zinken ze, altemaal,
die eer zo groene waren,
te grondewaard!
Hoe deerlijk zijt gij ook
nu, bomen al, bedegen;
hoe schamel, die weleer
des aardrijks, allerwegen,
de schoonste waart!
Daar valt er nog een blad;
het wentelt, onder 't vallen,
de…
GOEDLAND
netgedicht
2.2 met 13 stemmen
9.698 Victor Hugo heeft er een tijd vertoefd
Zeker als ik genoten van de tinten
De Sure en de Ourthe ; zilveren linten
Oktober heeft daarover flink gesnoefd
Is prat gegaan op Goedlands grote bossen
Haar heldere sterrenhemels, voortbestaan
Van voren in de akkers, eigen graan
Notenlikeur, inheemse druiventrossen
Het Letzenburg waarvoor zovelen…
OKTOBER
poëzie
4.5 met 6 stemmen
3.531 Getij van Westerstorm en stille wolkendagen,
Van zondoorvloeide nevel, mistvergulde dauw, -
Alleen de blijdschap van een god kan lachend dragen
De zijden weelde van uw weemoeds kleurge rouw.
Geen mens doorproeft zo zoet als de eerste rode kersen
Der lenten in wier eeuwigheid hij had geloofd,
De rijpe wijn die gist in uwe volle persen,
De koele…
De hoge zon
poëzie
3.8 met 14 stemmen
4.180 De hoge Zon heeft heden schoon bevonden
De bleke Herfst. Dalend tot waar zij zat,
Heeft hij uit nevelsluier teer ontwonden
Haar tengre lijf, van tranen en nachtdauw nat.…
Najaarswandeling
poëzie
3.2 met 15 stemmen
2.977 Er was een woord in de wind, bij `t gaan
over de duinen – wij hadden `t gezwegen –
`t woei kil elk bloeiend leven aan,
`t was allerwegen.
En wij gingen als blinden en waren doof,
gingen als doven en waren blind,
en de dood van de zomer was in het loof
en ging ons voorbij in de wind.
En `t popelblad trilde op het wolkengrauw,
als maanlicht…
grillig
netgedicht
3.6 met 22 stemmen
7.973 ik ben een lentekind
maar meer nog
een zomervrind
in het voorjaar
kijk ik de bollen
uit de grond
bij mij sneeuwt het
klokjes
kussen kroken
en sissen de narcissen
en als dan plots
de wind weer uit
de noordhoek waait,
dan staan de bloemen
nog wat langer
maar niet te lang,
warm water moet
het regenen,
de zon ploertend
door het…
Zonnige septembermorgen
poëzie
3.6 met 12 stemmen
5.403 De zomer en de late rozen
zijn zacht ontblaadrend uitgebloeid;
het bloedend vuur, het hete blozen
tot oud oktobergoud vergloeid.
de groene vlammen van de bomen
- bestorven bruin en wingerdrood -
zijn van hun donkre drift benomen
o dag, o droom van blauw en goud!
het licht hangt in de honingraten
der vensters als een vochtig vlies…
Voor een natuurdichter
poëzie
3.6 met 7 stemmen
2.255 Nog is de droom niet uit mijn hart geweken,
Hoewel het weet, het loof der bomen dunt…
De herfst gaat goudend rond door stille streken,
Zolang zijn wil nog een schoon rusten gunt.
Al goud en zon zover mijn ogen dwalen,
Leve die pracht in zangen en verhalen.
------------------------------------
uit: Johanneskind (1907)…
Oktober
poëzie
4.0 met 9 stemmen
2.380 Oktober met uw donkerblauwe dagen,
Uw koesterende warmte en koelend licht.
’t Hart kan uw heerlijkheid haast niet dragen.
Gij zijt té schoon voor ons verweend gezicht.
O, tranen kunnen onze ziel niet zuivren,
Zij maken ons ellendig en zo zwak,
Dat wij voor uw milde weelde huivren,
Als uw wit licht in stille kleuren brak.
Gij hangt de weke…
Heimwee
poëzie
2.9 met 10 stemmen
3.648 Der bomen kruinen buigen,
Ontbladerd van hun groen.
Nu gaat de winter komen
En alles treuren doen.
Het graan is in de schuren,
Het geurig hooi in 't droog,
En de appels op de zolder,
Op hopen - o zo hoog!
Wat hebt gij van de zomer
Vergaard en opgedaan?
- Gedachten zonder einde,
vervlogen en vergaan.
Wat staat ons nog te wachten
Dan…
Herfstbladen op en af
poëzie
3.7 met 10 stemmen
3.752 De vensters langs en straf
over de ruit; gekneusd, gedeukt,
geplet, geplakt, gekreukt
en vaal en grauw van kleur,
een eenzang en een zeur.
O het omslachtig wezen
deze sleur,
mijn ziel verzinkt in ongenezen
verveling
En dan in eens staat overeind
de koestering, de vreugde:
blij, treurig, om het even,
dat ik dit mag beleven,
dat ik dit rijk…
Herfstwind
poëzie
4.6 met 5 stemmen
2.638 Herfstwind verdrijft de witte wolken,
Ganzen trekken langs het lege zwerk,
Nog geuren chrysanten en bloeien orchideeën,
Kon ik mijn vroeger lief nu vergeten,
Bijna was ik gelukkig,
Met mijn bloemenboot op de Fen-rivier,
Wit schuimt de stroom langs de boeg,
Fluit en trom houden maat met de riemslag,
Onder 't rumoer broeden sombre gedachten,…
Herfstregen
poëzie
3.2 met 8 stemmen
4.569 Maar in de Herfst, bij regenwind -
Zeg: heeft er één de moed gevonden - -
Ach! 'k weet - ik ben een heel laf kind!
--------------------------------
uit: Eerste oogst (1912)…
Zomerdood
poëzie
4.2 met 6 stemmen
2.965 O herfstvertedering in het stille woud,
Waar bruine blaadjes rusten op de poel,
Of langzaam drijven zonder lust of doel
En bomen prijken met het som'bre goud
Waarmede 't bos om zomerscheiden rouwt,—
0 bruin-bestrooide lanen, leeg en koel,
En vale bermen, kalme mijmerstoel,
En blaad'renweb, waardoor de hemel blauwt!
Sterf rustig, zomer…
Herfstliedje
poëzie
3.3 met 18 stemmen
5.157 De takken zijn dun,
Ik ruik de run
Van de eiken, -
De berken zijn wit,
Op een bank zit
Ik te kijken.
Daar klautert het licht
- Wat mooi gezicht! -
Door de takken naar boven:
't Is allemaal louter
Goud, o! je zoudt er
Wel van willen roven!
De wind zit in de
Gele linde
Wat te vertellen, -
Kijk! die kastanje:
Daarvan kan je…
Sonnet
poëzie
4.1 met 8 stemmen
4.519 Nu rijpt de herfst de rijkgebronsde peren;
De sappige applen glansen, rood en goud,
En prachtig prijkt, gelijk een toverwoud,
Het bos, dat groen in purper doet verkeren.
Krachtige balsemgeur uit kreupelhout
Van eiken stroomt mij tegen, zilvren veren
Doorstrepen 't reine luchtblauw en vermeren
Tot één wolk, die de zon gevangen houdt.…
'Witte wieven' bij Nijverdal
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
574 uit het niets komen ze mij
tegemoet in het ravijn
dus geen ontsnappen aan
ze omarmen mijn trein
met wel duizend klamme slierten
en ontnemen mij (de ogen van de trein)
het zicht...
even plotseling als ze kwamen
zijn ze weer verdwenen
'de witte wieven'
hier in Twente heeft men
er mee leren leven
(zelfs tot folklore verheven)…
Najaarslied
poëzie
5.0 met 1 stemmen
3.094 Ik ken geen schoner luchten
Dan waar de herfst mee praalt,
Als 't zonlicht nederdaalt
En dorpen en gehuchten
In goud en kleuren maalt.
Dan rijzen blanke rotsen
En donkre bergen op,
Begroeid met ruige bossen,
Verguld aan rand en top.…
Volste lente.
poëzie
3.0 met 1 stemmen
2.148 Tot een ruisen zal verlossen
van de bange ban de rosse
aarde, in regen schreiende,
maar schreiend ten stérven toe,
wee, de droeve herfst-dood moe
wenend begeleiende....
* * *
Sterke klaarheid, helder gloeien,
'k weet mij-zelf in U vervloeien,
Ik ben U, en Gij zijt mij!…