4810 resultaten.
Spiraal van Ontnuchterende Wanhoop
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
327 Mijn geest is hier
een armatuur voor verlichting,
als gids in de donkere krochten van mijn wezen.
Onzeker in de schimmige
duisternis van mijn bestaan,
waar ik mij geleidelijk ontvouw
tot een misantroop.
Altijd verlangend en zoekend
naar de juiste richting,
waar mijn welbespraaktheid
hopelijk wordt geprezen.…
Wijsneus
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
318 We kijken niet ondanks de wrijving,
maar om het schuren
van stem en geest,
omdat many people are saying
dat dit het spel moet zijn.
De wijsneus wint geen waarheid —
wel aandacht.
En noemt dát winnen.…
Bij de rivier
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
349 Emotieloze dagen wisselden zich af
met hitsige nachten vol hevige emoties
in het heuvellandschap van zijn jeugd
hij kon niet langer ontkennen
dat er iets negatiefs in zijn gedachten sloop
een boze geest die iets naargeestig van plan was
ergens diep in zijn gevoelswereld
was er een wildernis met een rivier
die in alle tijden voor vreugde…
DRACHTENS AARD
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
263 zich toe
gebouwen met daadkracht
en strijd om het geld
rijzen tussen woningen
en wijd boerenland
zenden hun stem en waren
over heel de wereld
nijvere trots van Fryslân
schalt door Azië
en Zuid-Amerika
kunst van beeldhouw- en schilderwerk
allerlei zingende tonen
zorgt in weids gebouw
en zaal der muzen
voor d' onsterfelijke geest…
Ik weet niet hoe ik danken moet
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
334 Ik weet niet hoe ik danken moet,
want Gij, o God, zijt eindloos goed
Gij laat U overal uit blijken:
in vrolijkheid en vriendenfeest,
in dienstbaarheid en goede geest,
waar pijn en leed voor liefde wijken.…
El Zonius
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
148 *
Beste Elzonius, zoals gezeid
zit hij verscholen mogelijkerwijs
verborgen tussen krassen op een rots
en op een arm of twee, als teken gods
gij zoekt doch vindt hem niet; is hij op reis
met al die andere ware poëten
nomaden van de geest die beter
weten
dan wat men tegenwoordig ziet
als "wijs"
en dag aan dag in rafels redekavelt…
Zandloper met zwarte vogels
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
143 samen met onverholen overmoed
trekt een wankel vierkant tot onzichtbare ruit
maar een krom schot hangt onverwacht uit het venster
Een rijke vrouw belooft mij
een geile buit
maar ikzelf had het liever
andersom gezien
zij voelt de stormbel van de
ijzeren vogel
het stampvoeten van pegasus
maakt haar broos en mij woest
haar weifelende geest…
Eenzaam in het duister
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
174 zich eindelijk geordend
het zoekt niet langer naar het felle licht
ik leid de droom niet langer voort
er is geen verhaal, er komt geen gedicht
ik luister naar wat echt bij mij hoort
een nieuwe fase is nu ingegaan
mijn twee voeten op de grond
ik ben soms gelukkig in het zoete duister
omdat ik naar mijn innerlijke wereld luister
mijn geest…
BRUTUS' VISIOEN
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.262 En „Julius Caesar" zei het, als het ware met de stemme
van iemand die de geest geeft — en verdween.
En Brutus had het voorspook vast van 't onverbiddelijk Noodlot.…
De tijdgeest
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
694 Nachtmerrie, plicht of feest,
aanbeden of gevreesd,
de tijdgeest is een beest
dat nooit lijkt weg geweest.
´t Is of ´t er altijd was,
maar ´t is er nog maar pas.
Opeens was glanzend dof,
succes sloeg om in sof,
geleerd werd gedateerd,
waardeloos gewaardeerd
en ´t minste werd het meest
tot glorie van het beest.
Ben je geen onderdaan,
dan…
Indian summer
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
682 Weet je, nog nooit was ik zo gelukkig
gelukkig geweest als die ochtend
toen wij op een strand liepen,
een strand zoals hier
Het was herfst, toen het mooi weer was
een seizoen dat alleen in noord-amerika bestaat
men noemt het daar indian summer
maar eigenlijk was het ònze zomer
Je leek in je lange jurk op een aquarel van Marie Laurencin…
STEVE BIKO
netgedicht
5.0 met 7 stemmen
460 je stierf door wrede rassenhaat
hun angst verwerd tot doden
biddend en wel tot Gode
bevreesd voor zwarten, roden
we weten toch hoe dat gaat
je stierf door wrede rassenhaat
apartheid vroeg om doden
geweld was in de mode
en wet in de apartheidsstaat
je stierf door wrede rassenhaat
vermenging was verboden
verzet de enig juiste daad
bevrijding…
vader en zoon
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
1.443 Vader (in het bos, 1990)
Zoon (in de stad, 2000)
Hakken die boom
stel geen vragen
maar werk of er geen
toekomst is
hak de verwarring uit het bos
en de kronkels uit je geest
weg met die angst
stap op haar af
of besluit hier te blijven
als je wil weten in hoeverre
een glimlach echt is
loop dan als de wind
suizend en gierend
tot de struiken…
Zomer '05
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
1.494 Ik smeekte je doe me maar
breek of bedoel me maar
bijt in me voel me maar
strip me to the bone
daar het einde te vroeg kwam
dat de herfst haar intrede deed
of mijn verlangens naar Zomer
absurd obsessief overkwamen
valt best te begrijpen
Maar de Geest van Herinnering in zijn beste uur
duwt dubbele noten als krakende huurbare boten de…
't Is lang geleden (9)
poëzie
4.8 met 4 stemmen
1.503 Om elf ging Koos; dan werden we half mal,
En meester zei: zo'n drokke, oproer'ge geest
Was in geen school ter waereld nog geweest;
- Want meester sprak geleerd. - En niemendal
Beviel hem dat zoethout; 't leek wel een stal;
Dat kauwen op zoethout deed zelfs geen beest.…
Wie ziet daar op die vieze bank
poëzie
3.1 met 15 stemmen
6.488 Wat boze geest kwam over die mens
En wierp hem zijn schaduw op het gewaad.
Wat monster uit het diepste der hel
Sloeg hem de klauwen in 't bloeiend gelaat?
Wat monster? Ha! als de lente zo schoon
Was zij die de schande bracht over zijn hoofd,
Als het dons van de zwaan zo blank en zo zacht
Was de hand die voor eeuwig zijn eer heeft geroofd.…
Mijn Drenthe
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
4.223 Mijn taak vervulde ik blijde
Waarheen ook plicht mij riep
Uw geest was 't die mij leidde;
Daarom vergeet 'k u niet.
'k Hoor nog de lieve, hel're klokjes
Bij zinkend avondzon
Als schaapjes keerden van de heide,
En moeder met ons zong.
O kon ik nog eens horen
Dat lied in 't schemeruur,
En vaders schoon vertelsel.…
Ben ik het zelf? Moe evenwichteling
poëzie
4.1 met 12 stemmen
2.383 Moe evenwichteling,
Kroop uit tricot mijn vergeefs len'ge geest,
Zoals naar 't donker kruipt een oud, ziek beest,
Naar druipsteengrot van koele herinnering:
Vol echo's was 't, metalen tinkeling;
En wat ik hoopte als jongen, daar herrees 't,
Zodat 'k vergat, wat 't leven was geweest
En zijn zou, als 'k weer naar de wereld ging;
Weer…
Gebed
netgedicht
4.0 met 37 stemmen
2.193 Maar nu ben ik zo moe en mijn hoofd zit vol met spoken,
mijn lichaam en mijn geest zijn allebei gebroken.
Een nachtje rust mijn Heer, meer vraag ik U niet.
Gewoon een keertje slapen zonder zorgen of verdriet.
Geeft U mij alstublieft een nachtje angstenvrij.
Bedankt dat U even wilde luisteren naar mij.…
Ik hou van mij
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
1.881 Ik fluister de ochtend naar de avond
straal de wolken voorbij de zon
stamp de regen uit de plassen
verlang terug naar waar hét begon
roep om donder en om bliksem
laat woeste wind haar gang maar gaan
schudt mijn wapperende haren
glimlach mijn tranen naar de maan
Ik fluister de letters in de zinnen
straal de gedachten uit mijn geest
stamp…
Hart
hartenkreet
4.6 met 13 stemmen
2.258 Mijn lichaam was gebroken,
mijn geest was zo verward.
Maar het eerste wat ik hoorde,
was kloppen, het kloppen van mijn hart.
Veel pijn moest ik verdragen,
ook daar kwam ik doorheen.
Wat mijn ziel toen moest verwerken,
dat weet niemand, dat weet ik alleen.
Nu, een aantal maanden later,
't heeft mij zo diep geraakt.…
Tegendeel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
968 schrijven, dit sonnet
mist vast en zeker ook zijn trotse feestbanket
en duidt ten hoogste op een donker voorgevoel
het diepste te verwoorden in een kort gedicht
met beelden uit een nog onzichtbaar koninkrijk
het blijft toch een uit de lucht gegrepen praktijk
waardoor het oude bijgeloof ook is gesticht
realiteit is een verzameling apart
met geesten…
Onrust
poëzie
3.3 met 17 stemmen
3.003 Dichter die uw laatste vragen
Stellen zult wanneer gij sterft,
Antwoord zonder zelfbehagen
Welk een leed uw geest doorkerft
Dat gij nooit tevree kunt zwijgen -
Of ge uit iedre schemering
Bleke maan van angst ziet stijgen
Die uw mond tot klachten dwing'.…
Oostgracht
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
574 van haast afwezig water,
net verlaten door de
avondschemering van vermiljoen
niets beweegt
niets te horen
nergens in de Oostgracht leven
op dit schemeravonduur, waar
alle leven zich verzwijgt, maar
alles leeft,
alles bruist,
in elk vlekje huist het onbesuisde
leven, de natuur. die
mijn bevroeden overstijgt
beeld van stilte,
geest…
Christus stervende
poëzie
3.2 met 9 stemmen
4.019 wat geest is zo bedreven,
Die vat hoe zo veel sterkte uit zo veel zwakte groeit,
En hoe het Leven sterft om doden te doen leven?
----------------------------------
uit: Gedichten (1719)…
Fabrieksrook
poëzie
3.6 met 8 stemmen
4.463 zuil van rook haar klim in 't steile
Zo groots waant, wijl de lucht haar roerloos draagt,
En van benee haar hitte en arbeid schraagt,
Tot zij het wanklend hoofd verbergt in 't ijle, -
Zo steeg ik statig uit de nauwe laagt'
En stuwde een stoet van donkre drome' uit veile
En zieke ziel, - toen boog 'k het hoofd een wijle,
Waar de eigen geest…
Soepel
hartenkreet
3.6 met 10 stemmen
2.519 vezels
van een wonderlijk verlangen
Doe ik alsof
Je bent er niet
Dan, soepel schurkend
sla jij je poten
om mijn schuldeloze lijf
Zet tanden speelsig in mijn zachtbehaarde hals
Doorzindert
heel mijn wezen
van de levensgeest
Dan trek je je weer terug
in onverschilligheid
Maar diep van binnen
weet ik
dat ik je nooit vergeet
De geest…
Misanthropie
poëzie
4.3 met 24 stemmen
1.998 Mensen zijn lelijk, met hun lijf mismaakt
Door 't zwoegen, 't droevig kleed en de eeuw'ge ziekten;
Hun geest is laf, of zij voor 't leven schrikten,
't Ondoofbare, dat rond uw schijn-zijn waakt,
Verkracht smartvlees, dat nooit de banden braakt
Waarin u wevers van de dood verstrikten
Uit duistre nacht!…
Klink-dicht.
poëzie
4.2 met 5 stemmen
4.174 ‘k Misprijs niet dat men zich begeeft om vreemde talen
Te leren van jongs op met onverdroten pijn:
Maar hou ook zo veel niet van Grieks, Hebreeuws, Latijn,
Dat ik juist binnen haar al veel te nauwe palen
De onbepaalde geest, die vrijelijk wil dwalen
Door hemel, aarde, zee, en niet gebonden zijn,
Beperken willen zou, o neen dat heeft geen schijn…
Geen uitweg..
hartenkreet
4.2 met 17 stemmen
1.779 Het stormt in mijn lijf en leden
lichaam en geest niet op een lijn
De oorzaak ligt in mijn verleden
Ik kan niet omgaan met de pijn
Bepalend leed nooit verwerkt
slechts diep verstopt binnen in
het verdriet word daardoor versterkt
Een eenzame strijd die ik niet win
Hoe kon ik het zover laten komen
dat ik volledig van emotie overloop
Is er…