492 resultaten.
Onmacht
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.053 Verdwaasd liep hij naar de rand,
en tuurde diep naar de rotsen.
Hij maakte zijn laatste pas,
en hoorde de golven klotsen.…
Liefste,
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
571 Wanneer ik je niet vinden kan
scheren mijn ogen langs rotsen en
dalen in adelaarsvlucht,
zoekend naar je lach
je ogen en
zacht gelaat
dat ik bedwelmen wil
onder kersenbloesem
in het roze
noem ik je
liefste
Wanneer ik je verlaten vind
zal ik strelen en zachte woorden
prevelen waarin gevangen
zonnestralen uw wangen
verwarmen doen
tot…
WEERZIEN
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
634 Liever steeds voortkruipen
over die begroeide rotsen aan de zee,
waar spattend schuim halm en struik doet druipen.
Aan takken snuiven, als een speurende ree.
Het boompje siddert van reisgrage stuipen;
bruisend water bezingt echter vaste stee.…
Eik
gedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.565 En blijf ook af van al dat tere schemerweefsel
ondergronds, het treurt nog om Dodona
waar ik op rotsen stond en ruisend met mijn
doorwaaid blad uw god het woord gaf.
Licht was daar lavend vuur.…
gouden gids
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
381 boosheid van mensen
die met ellenbogen schreeuwend
de veiligheid van anderen roven
het vertrouwen grof misbruikend
dat niet het recht van de sterkste
op de zwakkeren voorrang heeft
is beslist de betere gouden gids
de koninklijke kalmte en overgave
als leidraad voor het doen en laten
in het tijdperk dat afstand vraagt
zijn deuren als rotsen…
overleven was een naam in steen
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
706 je zult niet stranden
aan de turkse kust
het binnenland bindt
weer je handen omdat
geschiedenis in rotsen rust
jij voelt hoe steen
in het zacht raken
al zijn emoties zucht
de empathie met het verleden
komt in je vingertoppen terug
je weet de pijn die
is geleden niet door
generaties uit het heden
ziet het bloed niet rood
maar…
OVERWOGEN BEDELING
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
445 ingetogen
soms geweldig indrukwekkend
is door de Hemelse Vader gemaakt
met gelijke aandacht en toewijding
als Hij de dieren het leven gaf
olifant kever vlinder walvis
zij werden alle geschapen
met dezelfde liefde
voor een ander doel eigen bestemming
sterke woudreuzen lage struiken
tere weidebloemen pittige kruiden
en vetplantjes op hoge rotsen…
Plek
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
504 Schilderij van straatje,
waar in de verte man uitloopt
Een vaag eigen druksel
van iemand die me tegemoet,
als om te corrigeren
foto's die vergeelden:
Ik, alleen, stoer op een berg van rotsen
niets te duchten
Een blauwe schaal met vruchten
Boeddhaatje aan de wand
twee leermeesters,
spiegel met rand van stukjes wingerd
Vrienden, die…
De sprookjesjager
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
324 Langs ruwe rotsen die draken verbergen,
terwijl elk ravijn een diep geheim ontvouwt.
Hij ziet frivole elfen in nevels dansen,
hun prinses wachtend op haar troon.
De maan werpt zilver over stille kansen,
als een belofte, stralend en schoon.
Hij vangt deze dromen die de nacht laat varen,
glinsterend en vederlicht sterrenzand.…
Poëzie is een daad
gedicht
4.0 met 47 stemmen
20.562 Stukgeslagen
op de rotsen is zij niet werkelijk verslagen,
maar herneemt zich en is daarin poëzie.
Elk woord dat wordt geschreven
is een aanslag op de ouderdom.
Tenslotte wint de dood, jazeker,
maar de dood is slechts de stilte in de zaal
nadat het laatste woord geklonken heeft.…
Zomer (I)
poëzie
3.7 met 10 stemmen
1.616 Verpletterd soms, als 't trekken van wat spieren
De rotsen storten doet, schurftkluit na kluit.…
schylge
hartenkreet
4.9 met 45 stemmen
1.741 juichend bevrijdt de zilte wind het water van z'n zware last
strijdbaar gras omarmt het nieuwe land, beschermt en houdt het vast
verdreven uit de hoge rotsen, verrezen uit de getijdenstroom
groeit de parel in het ondiepe duister waar de zon de strandglans doet ontwaken uit z'n droom
zo hervindt het woelig zand 'n nieuwe bergplaats, 'n haven…
Plan B
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
20 Kapitein Rob hield zich doof
als dick schoof
is gierend langs klippen
en rotsen gevaren
vademloos diep voorbij bodemgevaren
twistappel Iris
hult zich in schone schijn
doet of haar wipneusje
niet langer bloedt
maar in deze alles
verhullende mist
het vege lijf reddend
als lammen en blinden
slechthorend slechtzienden
die zich nergens…
Iris
poëzie
3.5 met 10 stemmen
4.545 Over het grauwe golvend bergland joegen
De angstig zwangre wolke' hun nacht, - de wilde
Donder loeide - en de doffe echo's rilden,
Tot zij hun roffel uit alle rotsen sloegen.…
Natuur
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.047 dromen
Lente, alles groeit weer
Het is zo mooi, het vraagt om meer
Een klein stroompje door het woud
Het is er lang, heel erg oud
Krakende takken, oude bladeren
De manier waarop we het benaderen
Het groene gras, de ruige zee
We gaan er steeds weer in mee
Golven maken je weer kalm
Het gras geeft een zoete walm
De duistere bergen, de rotsen…
weg weg
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.050 hemel een grote blauwe
of grijze toekomstdroom licht dat op water ligt
als de hand van een liefhebbende vader op de
schouder van zijn zoon
ik moet bergen zien als fris ontloken borsten ik
moet hete kruiden ruiken in het zuiden waar de zon
op de witte hellingen schijnt
ik moet aan het strand gaan luisteren hoe
de zee met de zingende rotsen…
Surrealisme - proëzie - Voor jou
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
681 hemelen
de bergen kunnen niet blijven staan
ze worden verplaatst
sommige verdwijnen in de zee
onder je
je vliegt de wereld voorbij
hoe draagt hij je, die wind
fris langs je armen strijkend
geurend naar 't een of 't ander
aardsparadijselijk parfum
verder voert hij je
tot waar een rivier haar
zilveren kabbeling over
rotsen…
De Lichten
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.208 De zeeman ziet de snelle schemer die zij stichten
In 't bouwland, en de bundel op de rotsen slaan,
En met een koene zwaai de waatren overgaan,
De ruimte door, - en dan in nacht en nevel zwichten.
Hoe weinig is zijn oog verschenen en hoe kort
Ontwikkelt beeld aan beeld zich, waar de stralen treffen.…
't Aardoppervlak zie 'k als een schedelhuid
poëzie
5.0 met 3 stemmen
1.011 't Aardoppervlak zie 'k als een schedelhuid:
Zweetstralen, sijp'len stinkende rivieren,
Waarlangs vuil-groenig roos en schimmel tieren;
Gebergten schurft steken er boven uit;
Mens-luizen, in hun nesten meest op buit
Rondkrauw'lend, zie 'k land'lijke blijdschap vieren,
Verpletterd soms, als 't trekken van wat spieren
De rotsen…
Vatnajökull
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
456 Ooit was in de loop der tijden
ver voor mensenheugenis
In een tijd zonder getijden
aardgesteente in aeonen
Rond de zon raasde een storm
en op de diepbevroren bodem
Permafrostbegroeide toendra's
ijzingwekkend koude stenen
Schuren rotsen grove scheuren
in een gletsjer als morenen
Bovenaards gesternte edda
zwarte gaten diamanten…
Het schijnt dat een ander schip
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.432 En de geopende rotsen,
schoon, gewassen, eeuwig,
hebben zich in het zand geschikt
als een cordon kastelen
als een cordon torens.…
Zandloper
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
424 bij dezen nog even
een stuk van je kostbare tijd
dat je er niet te zeer onder lijdt
'geen zandloper is als het leven'
de berg die door 't oog van
de naald
langzaam leeg loopt heel rustig
en traag
door de zwaartekracht loodrecht omlaag
in 't gebied waar je REMslaap in daalt
zoekt een uitweg naar brede rivieren
langs stevige rotsen…
Rousillon en Provence.
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.278 Kleurige oude bergen in
het oosten door eeuwen heen in
erosie vervallen staan nu
verlaten in een rij te dromen en
stil te staren naar al die horden mensen
die met bussen vol zijn gekomen om
hier hun ogen uit te kijken naar
de kleurrijke rotsen,woningen en wallen.…
De rivier heeft ook geen goesting meer
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
473 De rotsen hielden zich stil.
Ik voelde me verwant met die rotsen.
Hard van buiten, maar als je ertegenaan schreeuwt,
breken ze. Na eeuwen, ja. Maar ze breken.
En dan, plots, dat dal. Een waterval.
Het water stortte zich te pletter,
zoals ik ooit verliefd werd op een vrouw
die Latijn gaf en rook naar sinaas en onbegrip.…
't Is lang geleden (18)
poëzie
4.1 met 14 stemmen
1.673 En rotsen, door scheurende bossen, gleeën
En 't leek de maat van zware alexandrijnen -
Neer op 't verraad in bloedige ravijnen
Door worp van velen, wein'gen, van hen tweeën.
'T werd avond. 'T zwart was blauw en 't wit oranje.
Zijn laatste riddergroet naar Charlemagne
Vloog naar het noorden, hoge, gouden zwaan.…
Als een Storm
hartenkreet
4.4 met 18 stemmen
3.313 Zoals de zwoele kalme zee haar golven verplaatst
Zo wil ik dat mijn ritmische bewegingen tegen jou aan
In je deinende borsten worden weerkaatst
Je gehijg als windvlagen langs mijn haren
Je gekreun als golven die tegen rotsen opbreken
Mijn handen die jouw lichaam bevaren
Langzaam voelen wij een storm opsteken
De golven worden groter, ruwer…
Hoor 't is de wind
poëzie
4.1 met 14 stemmen
5.215 zucht hij om ruste te vinden,
overal rond, en en vindt gene, nooit :
of hij de daken van d'huizen verstrooit,
of hij de vliegende blâren doet ruisen,
of hij de bomen daarboven doet buisen,
of hij de torren hun toppen afwaait,
of hij de malende meulenen draait,
of hij de zee in de wolken doet botsen,
of hij ze slaat op haar zuchtende rotsen…
NOORD-AFRIKA 'S OUDE TROTS
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
591 de edele rovers
met glanzende bruingele huiden
als zuivere dikke honing
door helle zon beschenen
bezonnen vergezelden ze
de krijgszuchtige Moorse geest
gaven
de vaders der vroege beschaving
fijnzinnig denkende vingers
of nijvere gedachten
verschenen
vaak geëerd soms verguisd maar voorgoed
in geschriften en kunstwerken
Algerijnse rotsen…
WIJ
hartenkreet
2.8 met 16 stemmen
4.106 omhelsd
de stroming trok mij direct mee
samen kwamen we in stroomversnellingen
daarna plotseling in heel stil water
daar zijn we natuurlijk lang gebleven
kijkend naar de uitgesleten wanden
de bochten waren behoorlijk afgekalfd
soms konden we de bodem zien
de vissen krioelden om ons heen
prachtige kleuren en zilveren schittering
de rotsen…
het ras van mensen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
504 Het ras van aardbewoners heerst
tot achter iedere horizon
waar rotsen onverdund
door de aderen stromen
en de aarde
verdrinkt in een zee van bloed,
want hardheid kent geen grenzen.
Dit ras, deze primatensoort
leeft binnen zelfgebouwde
muren van beton, opgetrokken
rond ieder deel van het eigen ik.…