4084 resultaten.
Zie toe.
poëzie
4.3 met 3 stemmen
923 Eigen haard en eigenliefde
Vragen zorg en overleg;
Wat die levenseisen griefde,
Moet, als steen des aanstoots, weg.
De oude wet werd opgeheven,
De oude vorm te niet gedaan -
De oude zonden zijn gebleven:
't Eigen Ik staat boven aan.…
Er bestaat helaas nog geen vredesmedicijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
429 Zelfs dagen dagen niets uit, tellen geen graven of stenen
als kou van nachten de vorst nadert men tentloos bevriest.
Dan resten webben van herfst, de nooit gekomen zomertijd.
Er kwam een man langs met een kind met gitzwarte ogen
hij had schelpen in zijn zak, een kastanje en beukennoot.…
Lieve Sint
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
657 Tegenstanders gaan ertegen demonstreren,
omdat ze het volk een lesje willen leren
ze maken graag zelf de dienst uit, echt te gek
gooien met stenen, op elke kwetsbare plek
Snapt U het nog?…
GGZ 14.15 Uur, Zevende Afspraak
netgedicht
4.8 met 27 stemmen
547 Het geluid van gehark en geschoffel
vrolijk klinkend tegen stenen onder het open raam.
Ik heb zin om zeer nuttig bezig te zijn
zonder overmatig vuil te worden.
Maar overal wordt je vuil van, toch
zelfs van gewoon een beetje leven en
je kan niet altijd blijven poetsen.…
Alleen, maar niet eenzaam (2)
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
655 Nooit zal hij daarover klagen steen en been.
Het voor altijd een zeer klein sociaal netwerk te hebben, zonder vrienden en zonder relatie, is zijn definitieve keuze.
Hoe paradoxaal het ook klinkt, om zo te leven vindt hij reuze!…
op zo’n typische paasdag
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
530 bekentenissen
de zuiverste incorrect verordonneerde
woordkots als restmateriaal afgebroken
uit de toetsen als smerige ouwe pijpen
te stoten terwijl de Canus Dalmaticus
haar bef tegen mijn warme kruis aan
drukt in de drukte van de windmolens
die mijn hoofd draaiende houden
mijn handen gebonden en ik
tot verwarring van iedereen
als van onder ’n steen…
Luchtkasteel
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
436 Ik wandel door heuvels van zonlicht en schaduw
een schoonheid te vinden in bomen en stenen
die samen verrijzen tot een machtig kasteel -
dat daarboven stil zweeft in het luchtlandschap
Als ik ademloos staar tillen handenvol wind
mij op uit de laagte en geruisloos glijdend
op vederlicht vleugels van goudstralen draden
komen torens steeds…
Pa
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
2.045 badkamer
Op de spekgladde vloertegels
Een doordrenkte handdoek als zweep
De wet van de jungle aan mijn kant
Terwijl jij
Nauwelijks verstoord
Verder, onbestemd ver weg
Over cijfers en rentevoeten boog
Ergens bij een fronsende klant
Misschien wil ik wel jouw talent roven
De kunst van het overtuigen
Met het geduld van de druppel die de steen…
Gek op zijn berg
netgedicht
4.5 met 19 stemmen
702 En de maalsteen van de tijd niet te houden blijkt en
bergafwaarts in een afgrond rolt, dien ik op eigen inzicht te vertrouwen om de stenen naar boven te moeten sjouwen.
En in mijn kielzog tolt de wereld met mij mee of was het andersom?…
PATER BIBAMUS
poëzie
3.0 met 4 stemmen
2.688 Al woon ik in het klooster,
van steen is mijn harte niet.
Wijn is mijn vertrooster,
vasten mijn verdriet.
Bibamus*, zegt de pater,
liever wijn dan water.
Bibamus! Drinkt, gelijk
uw ziel in 't hemelrijk.
Van alle goeie dingen
is 't beste nog de wijn.
Wil pater vrolijk zingen,
daar moet gedronken zijn.…
Zeemorgen
gedicht
1.9 met 14 stemmen
7.728 dat kathedralen bouwt van zand
met ritselende vlaggen helm en brem bezet
en de eerste minnaars in elkaar verdronken
spoelen aan de ogen zwart van stilzwijgen
om hun ligplaats verdampen de voetsporen
van de nacht en zijn geluidloze mannen
aan de vloedlijn maken meeuwen het uur wit
met gebeden en ritueel en laten gretig
hun mossels op de stenen…
De verlaten vrouw
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.525 Want het droge gewarrel der blaren
En de koorts van hun roestige rood
Langs de stenen is als 't schurende waren
Langs mijn slaap van een talmende nood.
Een nood die niet uit wil breken
Voor de laatste waanzin die hoopt,
Als een schaduw siddrend geweken,
Mijn laatste geloof heeft gesloopt.…
Perceptie
gedicht
4.7 met 3 stemmen
2.449 En de steen die barstte, ach, in spreken uit
- zij lichtten, o, zij lachten - met een stem
waarin iets kapseisde. Ernst. Beschamend bewijsstuk.
Nat zijn de straten rond mijn reis. Wat wil ik?
Tranen als olie, straf, verlangen naar straf.…
Burgerhuisje.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.185 Een kleine stadse tuin, alzijds bemuurd
Door grauwe steen, en waar een enge ring
Groen gras en witte kiezel 't perk
Veelkleurge bloemen, 't éénge, rond omsloot.
Luwte beving ons, zon op achtermuur
Scheen goud, geluid van schelpjes aan de zee
Maakte de kiezel onder 't zachte gaan.…
Dikkerdack in Tbilisi
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.146 Beter te figureren in een vrolijk stripverhaal
gestoken in jacquet en levend in salons
dan te verdwijnen tussen steen en staal,
de chaos en de troep van menselijke echelons.…
De Bergbries
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.006 vochtge boord,
De varen wiegt, de spar stijgt heet
In zon: haar wortel, kronklend, schoort
De rechte stam, het naaldrijk groen,
En eik en beuk hun weidser dracht
In 't bos blinken en welken doen,
Tot waar in dag-doorschimde nacht
De drop weer glinstert en de vaart
Van 't water vonkt plast en bedaart
En schiet langs gladbegroende steen…
Kindsoldaten
gedicht
3.3 met 3 stemmen
7.326 Lanceren ze stenen, metaal, molotovcocktails en dynamiet.
Ze vullen bordelen voor gruwelijke venusnachten,
leven als slaven in vettige zwoele modderpoelen
en soms afgekochte privileges.
Gebruikt als behendige struiklopers.
Gebruikt als gedweeë mijnenvegers.
Geconsumeerd als heldhaftige zelfmoordenaars.…
De Wever
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.067 De zon, de maan en al de sterren,
Bergen en zeeën,
Wouden en weiden en de verre
Nevel beneeën,
De hellingen waarop verlichte
Steden zich spreien,
Stromen waarover de opgerichte
Mastschepen glijen,
Mensen en dieren, planten, stenen,
Talloze dingen,
Al wat doet lachen, wat doet wenen,
Dromen of zingen.…
DE VADERLANDSE JONGELING.
poëzie
2.7 met 3 stemmen
1.376 Dan is het, of de Vrijheid zelf
't Gevoelloos steen bezielt;
Dan treft een mannelijke stem
Mijn eerbied voedend hart:
'Wij stierven voor het vaderland,
En lieten, aan ons kroost,
't Bezit der dierbre Vrijheid na!
Leef ook voor 't vaderland!'
Ja! Helden! 'k leef voor 't vaderland!
Gij zult mijn voorbeeld zijn!…
Met levensvragen
gedicht
5.0 met 2 stemmen
3.448 Men bouwde zo eensluidend vanzelfsprekend aan hetzelfde dat bij gebrek aan besef de muur, vergaarde stenen feitelijk, onschokbaar werd opgeleverd.
Weinig tot niets vindt dood vogeltje, troonengel van den bloede, zo beledigend als nagewezen te worden op een these die het zaad der twijfel zaait. In concreto: dat het te wantrouwen is.…
Blodeuwedd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
498 De legers van Gwynedd
trokken op naar Ardudwy,
Gronwy hield lang stand
maar Llew’s scherpe speer
doorboorde zijn stenen schild
en mijn minnaar viel.…
BABY BLUE
netgedicht
3.4 met 17 stemmen
734 taartjes en wondjes en knokken en slapen en verliezen en denken en denken en bijwerken, en nota's van alles, en hondjes en poezen en reisdocumenten en handtekeningen en tijd en foto's en posten en wissen en vergeten en drinken en dronken en schrijven en denken en eten en shit en bedden en wouden en zinnen en het licht, hoe het soms valt op water en stenen…
nachtboot
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
470 de schroef maalt in diepte
het eender koude donkere water
dat zwaar en onverschillig woelt
meegaand of log malend
er valt geen staat op te maken
de motoren stampen hard
tot ze zich schikken in
de lange trilling die de
hulk van het schip verheft
tot een goedmoedig besef
onder de stenen van de kade
zoekt het brosse schuim
lange slikkige…
Binnen-in
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
264 Gekerkerd in de stad verwelkte ik tussen muren
als bloesem zonder tak,
en in de rook der nachten zocht ik naar de uren
die niet verstikten in het dak
van steen, dat laag en doof op mijn gedachten drukte
en elke vlucht verbood —
alsof de lucht zelf in mijn longen zich verschrikte
en ademen verraad gebood.…
OP DE DOORLUCHTIGE ZEGE VAN GRONINGEN
poëzie
4.1 met 15 stemmen
6.057 Nu, zestig jaar geleên
En nog vijf honderd, moet gij uwe stichters danken,
Die u bevestigden met toornen, graf, en steen;
Maar namaals, aangegroeid in macht en burgerijen,
Ontzaagt ge min ’t geweld, en proefde menigwerf
Het wisselbare lot des oorlogs onder ’t strijen,
Doch nooit met meer gevaars van ’t uiterste bederf
Dan toen de…
De dwangarbeiders
poëzie
3.0 met 9 stemmen
3.340 Vanaf 't gevloekt uur dat hij is geraakt,
Is hij bezeten, gaat het door hem heen;
De stilte omvat hem, woord na woord ontwaakt,
Eist ritme, en hij draagt, draagt tot zijn steen.…
Dan maar grauw!
netgedicht
4.4 met 31 stemmen
1.233 Kan dit toch ook niet allemaal alleen
Ben toch ook niet helemaal van steen
Dat er aan al mijn positiefs nu een eind kwam spijt mij zeer.
Moet er aan geloven, deze maatschappij verandert niet meer.
Als ik slechts de enige dan nog ben,
die er om geeft en het wat kan schelen.…
Aardehuis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
597 Onder alle woorden is een aardehuis gemaakt
van eeuwen oude steen. Er zijn vier ramen, naar
elke uithoek een. Vrij kan ik reizen naar elk hart.
Ik kan je kraken, raken en weer helen. Want de liefde
krijgt een kans zonder reden. Onder al jou woorden
heb ik een luik gemaakt, een geheime gang
diep naar beneden.…
Kloosterherinnering 3
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
610 Dus na de Completen, eindigend rond negen uur 's avonds,
sjokte ik vermoeid in mijn alsmaar zwaarder wordende,
zwarte habijt de akelig stenen trappen van het dormitorium
omhoog, waar de stofwolken alweer inhaakten, die ik
iedere week moest zien weg te werken, maar eenmaal
in mijn kloostercel smeet ik het habijt woest
op de grond en ging ik in…
Het zingen van de slaaf.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
966 't Stenen huis, dat hen bewaarde,
Davert als een rieten stulp, -
Open is 't gesloten graf,
En hun ketens vallen af.
Maar wat engel daalt er neder,
Die der slaven boeien slaakt?
Maar wie schudt het aardrijk weder,
Tot verstokt gewisse ontwaakt?
Biddend zag mijn blik omhoog
Naar der heldre starren boog!
1844.…