678 resultaten.
voor altijd kind zijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
489 zich rustig op de achtergrond
hield van mij en ik van hem
heb op de weg z’n verbeelding
deels losgelaten me nooit afgewend
en heel zachtjes hoorde ik zijn
mij influisterende ondeugende stem
zo kan het dat ik die lange
uitgestippelde rechte weg
straks met een glimlach hoop
te hebben afgerond
het kind in mij
dat altijd achter me stond
reikte…
gisteren
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
402 ongemarkeerde havens
en ligt het hart aan bakboordzijde
te wachten op de schermutselingen
met de piraterij uit sprookjesboeken
in het bijzijn van een blije geest
dan zij, mijn bevaren en tot
wel bevonden schip dat al
jaren mijn haven vindt, waarom
deze averij die klaarblijkelijk
mijn kust hervindt met
het zoeklicht dat verder
reikt…
Alles op de tast?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
484 bundeling van kleine zielen,
dekens mist om in te schuilen
slaan hun watervleugels uit
in de nevels sluipen onvoltooide
verhalen, soms hoopvol en
soms ontluisterend verhalend
leggen fantasieën onwrikbaar vast,
verleiding door de zwaartekracht,
een mantel die iedereen past
de zwartste aarde in te ruilen,
kiemzucht als begeerte reikt…
Een ogenblik langslopend ben je te naakt
netgedicht
4.9 met 7 stemmen
478 Er is weer een deel ruggengraat dat zich recht,
een boom die met al haar blad omhoog reikt,
zijn armen uitstrekt naar het licht.
Kijk er bouwt zelfs een vogel bijna een nest.
Nee, je bent weer een bloem ik zie de frêle stengel,
je kopje swingt deint zachtjes mee in de wind.
Ik geef je voeding al knak je soms bijna even.…
ALTIJD
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
520 het werd een boom voor haar. zijn takken
reikten hoger dan de piramiden en de stam
greep dieper dan elk graf. twijgen raakten
aan boezemwiegen en bloesem zoende mond.
proef hoe donker, voel hoe hemels blauw,
hoor hoe geel het zwart nog houdt van haar.
en golven zee bezingen diep haar strand.
en krabben schrijven epen in haar zand.…
Winterpunt
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
541 De winterzonnewende is aanstaande
's Nachts reikt de zon tot haar ultieme punt
Dan staat zij stil in het
solstitium
Waarheen de weg liep die 'k
naar jou toe baande
De langste nacht, de minste
daglichturen
Heeft zij het op de wintervorst gemunt?…
diversiteit zie je niet
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
747 niet in de kleur van iemands huid
niet in een naam die anders luidt
niet in de taal die iemand spreekt
niet hoe een stem door stilte breekt
diversiteit zit in de geest en ziel
in hoe je voelt, hoe jij beweegt
in dromen die je laten vliegen
in wat je liefhebt, wat je ziet
inclusie is de hand die reikt
die ieder welkom heet en wijkt
voor…
Het verdwijnpunt
netgedicht
3.0 met 42 stemmen
291 klein maar o zo
nieuwsgierig
jij hebt al vroeg met
jouw souplesse
achter de spiegel
kunnen kijken
na tijden doorzettend
oefenen is het jou
gelukt om heel dichtbij
het verdwijnpunt
te komen dat
volgens de
overleveringen
naar het middelpunt
van de aarde reikt
en daar haar
E=MCkwadraat
macht op bescheiden
wijze uitoefent…
Morgen begint nu
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
437 Zolang de pen beweegt, blijft de geest ongetemd;
in elke regel die ik schrijf, schep ik mijn eigen vrijheid,
en reikt mijn blik al voorbij de nacht.…
Aarzelend schijnsel
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
293 Het licht reikte verder dan de tijd vermocht en zweeg waar het waarom vergeefs om zocht.
Een kleine lamp.
Een bundel.
Nauwelijks meer.
Klein en onbedoeld terneer.
Het waarom ontvouwde licht.…
Consensus
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
145 houden van blijft
het reikt verder dan menselijke grenzen
in elk geval is er iets dat beklijft
en ontstaat uit opkomende hartenwensen
.
neen, ik breng niets nieuws,
maar wie doet dat nog wel
alles is al gezegd, maar hoe het ook zij
ik heb deze woorden, toch andermaal hier,
op maagdelijk papier vastgelegd
.…
Hij zit in de zon
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
953 bankje alsof het niets is
warme stralen op zijn gezicht
flarden van verzen rijpen in het licht
het wankel evenwicht uit het verleden
smelt langzaam weg in het felle heden
opgeladen met innovatieve zinnenspinsels
begint een volgend hoofdstuk in een onvolprezen boek
geen woordloos schaduwrijk meer
maar een verlichte, open bladzijde
hij reikt…
Een and're wereld
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
1.833 Ze wandelt in een wereld
die niet zo ver meer reikt.
Het is een land waar ’t leven
steeds dieper van haar wijkt.
Ze ziet er nog wel bomen,
maar die zijn dor en kaal
en soms hoor je haar spreken
in ’n onbekende taal.
Je hoort als je goed luistert,
dat ze in stilte huilt
en bij haarzelf vanbinnen
voor de gevaren schuilt.…
Vissend op de Noordzee
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
901 Niets ben jij, mens
gekluisterd aan het aards bestaan
mijn rijk reikt tot de horizon
de wind bepaalt waar ik zal gaan.
Ik bal mijn vuist en schreeuw hem toe
hier boven kun je heersen,
al het land op aarde is aan de mens
aan mij.
Eens zal ook jij je onderwerpen,
slaaf voor eeuwig zul je zijn.…
levend in vrede
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
983 levend in vrede
ben ik -voortdurend-
in oorlog met mezelf
levend in vrijheid
zie ik -steeds-
jouw gevangen zijn
mijn helpende hand
reikt niet verder dan
vrede hebben met
jou in gedachten houden
ik verzet me -ongewild-
tegen elke overheersing
die mij in alle vrijheid
wordt opgelegd
verleg mijn grenzen
niet in mijn, maar in jouw…
Op zee
gedicht
4.1 met 18 stemmen
10.202 Wij, naar de einder toe, onze ogen geduldig
over het water, de kust verlangen die ons reikt.
--------------------------------------------------------
uit: 'De trein loopt prachtig binnen' (2003)…
Ik heb alleen de woorden, gij de geest
poëzie
3.4 met 11 stemmen
2.411 En voor mijn woorden reikt gij me uwe lof,
Als een gekruide drank van rijpe wijn,
Die mij bedwelmt, schoon ik begeer naar meer; -
Want van uw lof gedrenkt denk ik niet eer
Te rusten voor deez' koninklijke stof
Eén roemrijk boek vol grote geest zal zijn.
--------------------------------------------
uit: Verzamelde gedichten (1889)…
horror
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
996 bel
de malariamug zaait haar sporen
talmend knal je de zweep op zijn flank
stug van verveling tel je de schubben
op het schild van een dreigende pad
die je met de hefboom van stok en rotsblok
op zijn weerloze hoornen rug tilt
iets woelt in slib en humus, roert in de bleekgele waterkers
een moloch met een koortslip boert in zijn klauw
reikt…
De orgeldraaier
poëzie
3.9 met 7 stemmen
3.671 ‘k Zing afgezaagde zangen
van ‘een gebroken hart‘
van ‘onvoldaan verlangen’
en ‘onbegrepen smart’
’t Volk luistert, onverschillig,
naar ’t lied, van ouds bekend;
soms reikt me een vrouw, goedwillig,
een kruimel of een cent.…
Dag en Nacht
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
623 De zon heeft nu haar hoogste punt bereikt
en ook haar grootste kracht,
de hitte trilt zo ver het oog reikt
de natuur is in volle kracht.
De dag verscheidt nu heel teder
de avond lijkt nog erg ver,
heel langzaam daalt zij echter neder
hier en daar verschijnt een ster.…
Meer dan vriendschap, Conan
netgedicht
3.1 met 20 stemmen
3.256 tussen Den Haag en Gent
loopt een lijn, die verder reikt
dan je met je blote oog
kunt bekijken
de liefde voor Amsterdam
voor Zeeland en Parijs
vindt er zijn middelpunt
zoals de wind zich nestelt
in de kruintjes
van de eik, de beuk en de berk
in de gevleugelde vrijheid
van de adelaar
die met scherpe blik
de wereld overvliegt
de klanken…
Stuifmeel,
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
515 onnavolgzame
schaduwen over stoffige paden,
doelen die in de loze engten
van de verten lagen, bleven
verscholen achter luchtkastelen
en onbereikbaar bleken,
zorgeloos was ik vertrokken,
met gebonden handen aan
weerszijden van de akkers,
strijkend langs goudgele aren,
verwaait het stuifmeel van
rusteloze zielen tot waar de
wereld reikt…
GEBOREN LIEFHEBBER
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
516 Ook in kunst
Artistieke eenheid
Man en vrouw
'n Vrouw geeft leven adem
Zonder hen is 't heel dor
Vanuit het diepe
Reikte zij mijn
Leven d'laatste hand
Als echt geboren liefhebber van
Schoonheid van het leven
Droom ik haar...
*www.galerie-sous-terre.nl…
Rembrandtcyclus 7: anno 1642: gebroken zoek ik troost bij Titus
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
486 kom maar ventje
rust je hoofd maar op
mijn schouders
laat onze tranen vloeien
want ze zijn er niet voor niets
in verdriet gevangen tranen
van ons allebei
verslagen ben ik
lief en dankbaar kind
jij reikte mij je snotlap
toen onze liefste stierf
dat teken is een grote troost
die ik nergens anders vind
jij liet aan mij je hart zien…
De Poortwachter van het Dodenrijk
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
675 “ Wat de Aarde breekt, zal de Hemel binden”
Op de drempel van zijn laatste adem
verlaat hij onhoorbaar bloed en tempel
en spelen sterren met de oneindige nacht
Het leven wordt een onbuigzaam spel
voor haar en drukt zijn stempel
intens op de blauwdruk van haar wezen
Zij reikt eindeloos naar hem
en bidt voor hem naar niemandsland
als…
Stilleven
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
1.056 in volheid van leegte
vormt een opgerekte schaduw
smalle strakke strepen over zand,
in uiteinden verbonden,
wijzend naar een verhoogd terras
daar, verder, onder azuur
waar zicht in ongrijpbaarheid landt
een transparant glas,
verguld met aangeslagen licht,
reikt over eigen lengte heen
opweg naar een bindend slot
echter door de zonnestand…
Ik zag beelden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
860 Ik zag beelden die reikten over grenzen van de tijd.
Ik zag beelden van een toekomst waarvan we allemaal dromen.
Ik sluit ze in mijn hart en voel mij de koning te rijk.…
de (om)gevallen wilg
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
523 haar silhouet
grillig samenspel van zon en
golven
de zon maakt haar gedwee en
zo gewillig
beknot haar niet
ze werpt zich vanzelf voor je
voeten
als je haar laat en slechts
bewondert
weldra zal je vurig wensen:
kon het maar altijd lente
zijn
zoals ze lacht, zoals ze praat
haar aard een beetje grillig
zoals ze naar de hemel reikt…
Spreuk aan de deur
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.570 Zoals echte eng'len komt ze uit het niets
en legt onhoorbaar neer als ik zoek naar iets,
ze reikt me aan, of legt het voor de deur,
al lijkt het gewoon de buurman of een zeur.…
het bed met twijfels
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
536 heb gezocht naar de vertwijfeling
van jouw taalsprekende houding, je gezicht
gekeerd tegen mijn uitwaseming reikte verder
dan de lattenbodem van ons beider, ik lag verstomd
na al die jaren en vergat de stem in mijn gesprek
jouw voeten schoven naar de mijne in een klein
gebaar van nood
zelfs kleine repen licht tilden jouw trots
van het kussen…