5143 resultaten.
Verzuurd?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
585 uit de longen
van de wijsheid, omarmt
het weer in eb en vloed,
en uit de schede en de roede
tegelijk, we zijn de barenden
op een verlaten strand,
wedergeboorten in één hand,
de tong op de zilte lippen
die een bijsmaak geeft van
zelfbevruchting en in het
proeven onderscheidt, door
het aardse vuur verleidt
verkleeft in één adem…
Mijn stille roep
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
613 Er was geen adem om mee te leven.
Ik stikte bijna.
Iemand leek mijn keel dicht te knijpen,
mij aan mijn nek omhoog te tillen...
"Een volgende keer zou zich niet meer aankondigen;
nooit meer, zó ik besloot tijdens
die secondes, de stille tijd die wegtikte..."…
- Zwevend lijk een adelaar -
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
491 representant
op vleugels volle veren
essentie, ruim van geest
vleugels zijn gemetamorfoseerd
in deze droom
reis ik sneller dan het licht
longen zuigen vol met hoop
ademhaling herleeft
in lucht van werkelijkheid
de aarde expliciet gekortwiekt
voelt zijn zilver zwarte wingen
onkunstzinnig swingen
onbestemd, vaag en zweverig
danst mijn adem…
Puinhoop
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
534 Omdat de lucht die we ademen, telkens nieuw
omdat de personen met wie w'al dan niet
een leven delen groeien, zoals ook wij?
Verdrinken we daarom niet in onze puin,
en mogen leven als in een speeltuin,
na elke nacht een bladzij omslaan?
Bijna alsof de puinhopen van 't verleden niet bestaan?…
Onbekend
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
763 Met de adem zichtbaar voor me uit gesneld,
maak ik het buiten tot een nieuw decor.
Ik heb het aanschijn al zo treffend in mijn loop geteld..
Wit versmelt het grijze straatbeton zich aan de rand van het,
met overige sneeuw bedekte, uitgestrekte bos.
Zoveel paden, zoveel wegen..
Zoveel stukjes onbekendheid nog te gaan.…
Aan d'aarde verhangen.
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
470 Slapeloze nachten leggen zich neer
en verven jouw schaduwlijnen op mijn adem,
terwijl mijn lippen bitterzoet proeven...
en de lucht zelf
mij gaat dragen in dromen, in
dingen die ik nog wil doen.…
als een moeder gaat
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
791 kent de diepste band die in een leven bestaat
toch behoort het meelopen tot het eind,
als dat ons is gegeven,
tot een hoogtepunt in het bestaan
niet dat wij daarin zo zijn bedreven
maar hebben wel een leven lang weet
van onze aardse weg, het is de natuur eigen
met alle seizoenen mee te gaan,
ook naar het ver- gaan
als dan de laatste adem…
dichten
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.178 Soms kan ik er zelfs in verzuipen,
omdat ik zonder adem raak,
als ik die wondere wereld maak.
Dichten is een kunst,
of mag ik zeggen meer een gunst.
Het is niet aan iedereen gegeven,
ik heb het vanbinnen, ik moet het beleven.…
schijnheiligen op zondagmorgen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
470 verglijdend kolkend d’ uren
’t gerstenat zompig het affreuze tergtalen
gelijk de schroothond een paar tanden mist
zeg maar een heel gebit
zoals de huig uw galsterige adem blokt
chromédeur met zuigend slothendel
de slagerswinkel vers bloed pas geverfd
met ranzig wit en tafereel van ouwe wijven
het kalf gevierendeeld tot bundel worst
aanééngeregen…
Gewoon om te koesteren
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
548 Als adem voelt het moment, als een stijgwind
passend bij dit natuurlijke beeld mij toebedeelt
hier kan ik hun wintertooi bijna voelen.
En nu denk ik wel na, geniet het fooimoment
mijn hartstocht wil een vuur gaan ontsteken.…
Bijbel en kind
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
533 Toen ik amper geboren was
om half tien op dinsdag 12 februari 1952
werd de Bijbel al in mijn maag gesplitst
niet dat ik al kon lezen
maar er werd veelvuldig voorgelezen
eerst kinderlijk tot steeds meer met volwassen stem
toen ik zelf goed kon lezen
ik zal tien geweest zijn
las ik de Bijbel in een adem uit
het Hooglied sloeg ik grotendeels…
van harte vieren
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
645 vandaag keert het leven van harte
jouw de jaarlijkse bonus weer uit
zoete kaarsen branden vlammend
de adem van en voor jouw liefde
als ruisende oceanen in schelpen
die jou de felicitaties fluisteren
van alle lieve mensen om jou heen
die van jou houden om wie jij bent
het universum straalt op deze dag
mooier nog dan de goudste zon
omdat…
KEURIG VERWILDERD
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
536 Aan een geurig bloeiende wei
door het grote bos bij Chaam omringd
ligt een afgelegen jeugdherberg
stralend vol opwekkend licht roze
zuigt frisse adem van het morgenloof
om de gasten na het ontwaken
tot daad en wandeling te noden
drinkt rossig glanzend laat avondrood op
langs het grindpad naar de deur
staan slanke berken in een lange rij
hebben…
ONBEZONNEN OORLOG
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
492 wrede krijg benauwt en stokt
de onsterfelijke adem
die hier rond mag zweven
de grote werken der vorsten
van de Russische letterkunde
regeerders zetten zich
rondom de vreedzame tafel
waar vraag en voorstel op dansen
zoeken schappelijke oplossing
bij hun samenkomst
moge de Vader van 't Heelal
de stille bescheiden gast zijn
daarbij de…
schitterende mooiigheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
706 om wat jij mij betekent te schetsen
is het woord prachtig te ingetogen
lief is een veel te mild compliment
voor wat ik jou nu graag zeggen wil
als rode rozen fluistert jouw passie
die zich als pure liefde ademen laat
in jouw nooit eindigende toewijding
voor elk in jouw hart gesloten mens
met ware vriendschap als de sleutel
houden jouw…
een doorgaande weg
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
442 als mijn wereld dreigt zich
voor haar taak te verblinden
waar ik als door de tijd heen vaak van wakker lig
lijkt een er geen toekomst, is het als het ware
tossen of een dichte mist trachten op te klaren
wijl ik diep de adem bevries of het vocht zacht
of ongeremd laat gaan
dan wel dwangmatig zoek naar de uitkomst
al vele mijlen verder, zakt…
De schoonheid van de natuur
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
623 Op welke wijze je evenals mindful en
verbindend bent zodat ik telkens weer verse creativiteit
en inspiratie adem daar het keer op keer allerlei genietmomentjes zijn
stromend in een fris en groen van waar het einde nog niet is geschreven of gesproken.…
Droom in droom
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
513 Ik liep de zee in, die hijgend ademend
door mij heen vlijmde, en niet veel later
spoelde ik aan, werd opnieuw opgenomen
en dreef weer terug met het schuimende water.
Alles vloeide zo onophoudelijk door,
ik liet mij maar drijven, dobberde mee,
belandde als wrakhout op het strand,
werd dan weer meegezogen door de zee.…
ONSTERFELIJK.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
671 Verstokt de adem inhoudend, de snijdende pijn verbijtend, priemend door merg en been
Dwalend door ultieme helrode landschappen; zwoel prachtig wel betraand doch extreem sereen.…
Stemmen van de natuur
netgedicht
2.6 met 17 stemmen
423 Ik adem in, laat het zijn zoals het is, en voel hoe alles samenkomt.…
Waar het land nog luistert
netgedicht
2.4 met 30 stemmen
516 Vliegen in bedachtzame bogen
boven het ademende en kwetsbare veld, niet
opgejaagd, maar geleid door wat hij al eeuwen weet — dat rust
en voedsel zelden samenvallen, en toch altijd gezocht worden, keer op keer, hier.…
Waar de ziel fluistert (voor haar)
hartenkreet
1.9 met 10 stemmen
495 Je aanwezigheid weeft zich als
zijde door mijn zintuigen, bloemen buigen als
jij langskomt, de lucht houdt haar adem in. Ik zie ons wandelen door
een woud dat nooit luid is, waar het mos onze voeten wiegt en tijd oplost in tintelingen.…
Waar het zacht is
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
474 Ik voel jouw stilte
zonder dat je iets zegt
mijn hart antwoordt al
Er zijn ochtenden waarop de
wereld te luid binnenkomt, waar elke stem
snijdt, elk gebaar een echo achterlaat, en zelfs stilte te vol
lijkt om in te schuilen—dan zoek ik de plek waar mijn adem weer zacht mag zijn.…
Onvolmaaktheid
netgedicht
2.4 met 22 stemmen
403 Ruwe natuur schuurt en
stampt, maar blijft toch ademen. In haar tere onrust herkennen we iets van onszelf.
Toch jagen we vaak op wat
glad is, zorgvuldig afgerond en strak. Maar we
worden pas geraakt door het grillige — dat wat niet klopt, maar
volhardt in haar ongerepte, wilde bestaan, en juist daardoor zo dichtbij kan komen.…
afdalen in de luwte
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
498 verband dat
onder juiste omstandigheden…
de regelmatige slag klaarde op
als ’n zomerdag na harde regen
tot mijn laatste snik, de druppel
die vallen zal, tik ik door; door
de tijd en muren, om en om alle
afgebrokkelde structuren heen;
nieuwe verbindingen kweek ik,
breek dit monster in honderden
hanteerbare klontjes ongemak af;
ik houd mijn adem…
Waar het blauw zich verbindt
netgedicht
2.1 met 13 stemmen
473 En boven, in dat blauw dat zichzelf
lijkt te vergeten, hangt de bloem als een vraag zonder
antwoord, als een hand die reikt zonder te grijpen — verbonden
met alles wat zwijgt, maar niet verdwijnt, en blijft ademen in het onuitgesprokene.…
Klanken van het licht
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
448 Op een dag zal het moment, stap voor stap,
gevuld zijn met bevrijdende adem.
Zeker, men weet ervan, maar de cocon omringt ons.
Het voelt daarin als een eeuwigheid,
totdat langzaam de klanken van het licht
weer worden afgestemd op een nieuwe ochtend.…
Het innerlijk baken
netgedicht
2.2 met 16 stemmen
747 Golven fluisteren
licht danst op de horizon
stil in mij weerklinkt
Langs de kust blijf ik stil,
mijn gevoelige huid vangt de adem van
de wind. De zee draagt een taal van duizend stemmen,
elk geluid raakt iets zachts in mij, en ik word zelf een golf van voelen.…
Een dag die groter is dan ik
netgedicht
2.3 met 11 stemmen
398 Ik hoef niets te verklaren,
alleen te ademen in de warmte, waar
een breekbare vlinder in traag gebaar langs mijn arm
dwarrelt en het zacht gras onder mijn voeten koelte schenkt die mij verankert.…
Tussen tijd en stilte
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
451 Stille adem gaat
tussen muren en het gras
tijd ademt traag mee
Rust daalt neer als
een zachte schaduw, alles vertraagt,
klanken lossen langzaam op. In de ruimte die achterblijft
ontvouwt zich iets dieps, ademt samen met een tijd die niet meer haast.…