5388 resultaten.
Valencia
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.326 Vreemd gevormde tegels onder zijn voeten
en een zon die langs de gevels
schaduw over duiven werpt.
Torens,
die in klassieke vormen
ogen tot knikkers maken.
Terwijl de man
zijn handen wast in de fontein,
fluistert hij naar zon en water:
Wat is nou Valencia?
Wat is nou Valencia, zonder haar?…
de Avond
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.073 Je ziet duidelijk daar die klokkentoren
zijn schaduw valt reeds ver naar voren
als zij al vele malen slaat.
Het verkeer wordt minder intensiever
het klokgeluid klinkt ook wat liever
als het stil wordt op plein en straat.
Menigeen vindt een terrasje
drinkt een biertje of een kwastje
of misschien een wisky puur.…
De hand van de dichter
poëzie
3.0 met 3 stemmen
2.632 Glazen grijpen en legen;
veel jagen en reizen;
vrouwen omhelzen en strelen;
strijden op felle paarden
en blinkende wateren splijten;
spelen met licht en donker;
den dag en den nacht doorrijden
onder fluweel en schaduw en
flonkrende sterrebeelden.…
DOLERSVERBEELDING
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
422 zesjarige bosliefhebber
draaft tussen de oude eiken
van het wijde verlaten landgoed
gaat zitten
naast de wilde rododendronhof
doorweven met ruige wingerds
en manshoge braamstruiken
tuurt peinzend:
"achter die paarsroze bloemen
is wellicht een klein kasteel
door vlijmscherpe doorns beschermd
waarin een mooi meisje rust
de onheilspellende schaduwen…
De vergeten tuin
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
1.261 en raken hopeloos verstrikt in
hagewinde en klimop
schoorvoetend banen we ons
een weg en rusten uit
op het groene bed van mos en varens
hier regeert de waanzin,
haalt wanorde, orde in
ontredderd verschuilen we ons
in het gebladerte van een omgevallen iep
achter de taxushaag priemt flauw de zon
en de esdoorn werpt haar lange schaduw…
Deern
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
675 het station hopend
dat deze laatste trein toch
de zo gewenste vertraging zou hebben
ik spreek veel over dan en toen
omdat gisteren voor haar de zomer was
en de herfst van dit moment niet alleen
afgestorven bladeren laat dwarrelen
een eeuw geleden was al niet meer
te benoemen en het stralende licht in
haar ogen werd langzamerhand een schaduw…
Spiegelstad
gedicht
3.1 met 10 stemmen
3.259 Ik
en mijn schaduw.
Eens voer ik op een lek geslagen boot,
dook onder, vond een poort.
Daar zat een nimf met rode haren.
Ze zei: Waar bleef je toch?
Ik heb zo lang op je gewacht.
We ijlden koortsige nachten weg,
dronken de roes tot braaksel,
dobberden in het neon van de stad.…
Lijf, het huis van geest
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
468 Onder de schaduw van de vleugels
In de schemer van de nacht
Losjes voeren van de teugels
Kost me ineens alle kracht.
Neem de wind in alle zeilen
Zodat het leven vooruit gaat
Probeer imago op te vijlen
Het leven gaat zoals het gaat.…
MENS GEEFT AAN PLANT
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.289 Peinzende bomen zuchten hun weemoedig woord;
schaduwen strelen loom, de wandelaars gezind.
Vriendelijke schemer, die kruiden mint,
vindt blaadjes vol kracht, schept een geurig oord,
wekt neuzen, terwijl hij ogen haast versmoort.…
Nog niet geschoren…,
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
512 De aarde was nog niet geploegd,
er was nog niet gezaaid, toen er
nog dauw lag op de schaduw van
de heuvels, ging in lichaamstaal
onwetend op, de morgen was de
lente van vorige seizoenen, haar
zomer strijdbaar als hooi op volle
wagens, mijn vinger strijkt langs
de sporen van het voorhoofd,het
zweet van al het koren dat in
de wondere wereld…
Hun land, hun hemel en hun sterren
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
650 Schaduwen, stille getuigen van een andere dimensie.
Ze reden de onbekende wereld tegemoet.
Niemand wisselde een woord, niemand die wie wist wat er op hen te wachten lag.
Een van de ruiters klopte het paard op de hals, een simpel veelbetekenend gebaar.
Aangekomen bij de rivier hielden ze even in, keken elkaar aan.…
Veiliger haven ?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
629 Vloten vol schaduw ebben weg in
flarden mist als de vlotten zich
traag voortbewegen door de
polders langs het jaagpad zover
men ziet, als ware het de eind
bestemming, draaibaar aan het
tijdse wiel, als de veerman mij
komt halen gevormd uit de schoot
van het moederland.…
Gesponnen geluk
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
462 Maar een goede beurt en
mijn ruimte maakt zich vrij
van stof en alle sporen waarin
de schaduwen verschenen.
De tocht door vale vensters
van de wereld, ging teloor in
een verloren nacht, waar ik aan
ontsnapte op mijn lemen voeten.…
Nachtelijke verdachte
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
806 Helder blauwe aanblik bij een sprakeloze band,
stuurloos in elke richting welke ik wilde varen
Verloren in elk kompas bij de eerste hand,
spreek je zonder te praten en wijs te verklaren
…Een moment daar in de schaduw van de dag,
enerzijds de eb anderzijds de vloed der gezelligheid
Die ster in de nacht buiten alles in één oogopslag,
opende…
Deel tijd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
915 Als een schaduw
draag ik het met me mee
herinneringen
vlagen van mezelf
delen uit de tijden die met het strijken,
het meer wijken van de jaren
minder deelbaar voor mij zijn
Opgelost
vervlogen uit mijn jeugd
de buurt als vesting van mijn idealen
mijn hoop, de eenvoud die zo kostbaar is,
alles wat van toen tot later maakt
als troonzalen…
Druiven aan de horizon
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
484 Ik kan nog steeds niet zwemmen,
eb en vloed vloeien mij te vluchtig,
ik vermijd te staren naar de navel
van de onvoltooide tijden, waaruit
mensen hun kansen breiden uit het
avondlicht, verlichte schaduwen getooid met
penselen, vragen geschetst in aquarellen
op het canvas van een rode horizon.…
De hand van de dichter
poëzie
5.0 met 2 stemmen
3.773 Glazen grijpen en legen;
veel jagen en reizen;
vrouwen omhelzen en strelen;
strijden op felle paarden
en blinkende wateren splijten;
spelen met licht en donker;
de dag en de nacht doorrijden
onder fluweel en schaduw en
flonkrende sterrenbeelden.…
ontmoeting
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
584 Windstil
een man loopt door de straat
onbestemde geluiden langs de ramen
windstil
in de verte vage geruchten
schaduwen verlengen.
Momenten van stilte
de straat
gewijde plaats waar de man loopt
het licht
gaat als een schuifdeur open.…
Zonder aarzeling?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
600 door een raam
van betrekkelijkheid, een mantel met
een naam wat samenbrengt in één oppervlak,
waarbinnen afstanden verbleken, haarfijn
afgewogen prijs dat ze bestaan terwijl de
liefde op twee benen balanceert, leveren zij
het bewijs, dat zij hier naast mij hebben gezeten,
hun sporen trekkend over ontwapenend papier,
bij de kleinste schaduw…
Praeludium.
poëzie
5.0 met 2 stemmen
1.547 De wisselende lichten van de zon
met schijn en schaduw over wisseling
van aardse vorme' en kleuren, ieder ding
altijd weer anders, altijd weer een bron
van nieuw verheugen, dat komt ongeweten
en weer verdwijnt, verglijdend als het licht:
maar van de geest is, niet van 't wisselzicht
het heilig wezen, dat wij schoonheid heten.…
Grillig?
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
509 De grillige klimop beschreef
de loop van de paden in de morgenstond
de verlichte kantlijn was gebleven
het gras de rug recht in de grond
we gingen ervoor uit het stof verheven
met opgebloeide pen of uit bittere mond
het uur was tot bloei gekomen
de vergulde lijnen leken onvoltooid
leunend op z’n schaduw
bleek de blinde muur te dromen…
Zijn
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
708 iets van wat je mist
Je houdt de koude buiten en laat de warmte niet toe
Je sluit de luifels, koestert je verlangen
Jouw binnenzijde is je huid geworden,
schurende schubben tegen ruwe bast
Afgeschaafde korsten,
wonden werden weefsel
Brood is weer deeg en gist
Je behoudt de waarden en vindt niets allang genoeg
Je opent luiken en laat de schaduw…
in alles en altijd
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
627 vrek
speelman en zwijger, wijsgeer en gek
schuil in het kind en de grijsaard, in de vrome
en goddeloze, de levende en dode
alom aanwezig blijf ik dromen van een hemel op
aarde, laat alle dagen vredig komen en verglijden
bemoedig elk schepsel tot een verbonden bestaan
je vindt me in goed en kwaad, in sterkte en
broosheid in licht en schaduw…
Avondrood
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
703 herfstbladeren
Zachtjes zitten we
over het weiland uit te kijken
op een heuvel, koningspaar van een magisch vergeten rijk
onze schatkist het goud van de avond
ons volk de vroege nachtegaal
Zo zitten we stil
alle schoonheid in te drinken
doen alsof dat alles is wat we nodig hebben
en het is zo
tot de maan besluit het licht te laten vallen als schaduw…
gezichten
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
496 Het is met een voorliefde voor
leegte, diepte, vreemde lichtinvallen
en extreme schaduwen.
Het zijn weergegeven gezichten
die zorgen voor een beetje angstig effect.
De strakheid van de afbeelding
Doe je nadenken over de realiteit
waarop het portret gerealiseerd werd.…
Wie legt de loper uit ?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
475 Zwijgen legt het hart van het leven bloot
onder de purperen zon die werd aangeboord
emoties van rivieren stromen door ons heen
het kneedt en polijst de kiezels van gedachten
daarin te krimpen of te worden uitvergroot
weerspiegeld in de schaduw van de vragen een
woord in teksten waarvoor we tol betalen
in de bladzijden waarin de poëzie beschrijft…
waar liefde schuilt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
851 dan koningen of patroonheiligen
die zich kronen met jouw naam
is voor mensen om jou heen
wat jij hen betekenen laat
geloof, hoop en liefde
lief klein kind van mensen
wensen wij jou en jouw mama en papa
bij de weg die jullie mogen gaan
dat wat nu en later jij doet
gelijk jouw oorsprong titelt
aan de mensen en de liefde
schuil en schaduw…
Daewoo Plasma
gedicht
2.4 met 5 stemmen
4.257 En lippen en ogen zijn niets
dan een schaduw van uren; nee al wat men doet,
het is niets: het vlees dat men toont, het bloed
dat men spuwt, het is niets. Ik verfoei ook de geest!
Want de ziel die men geeft, het visioen dat men spreekt,
het is niets. En zo al wat men voelt, wat men doet,
het is niets.…
Gedragen door de wind
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
496 Als in de late avonden
mijn zonnen ondergaan
herrijzen schaduwen
op de mij voorbestemde weg
tijd en ervaring lijken langer
rekken zich uit in hun voortbestaan
hun lichaam verliest aan kracht,
lichten wordt milder, transparant
in dat blazoen word ik gerangschikt, vrees
voor de tempowisselingen van het hart, verwachting
op de…
Grijs gedraaid?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
471 hoor in de groeven mensen krijsen
nergens wordt een rustpunt gegund,
tegenstelling als nooit te voren,
het zwartst zwart van fluwelen tijd
tot dat in het duister is versleten,
de meningen in de wereld draven door
details worden in herhaling verdraaid,
het zuiverste moment van oorsprong, het
eerste contact wat tot een vibratie leidt
schaduwen…