655 resultaten.
verre echo's (3)
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
713 hoog boven de
dampkring draait
de ruimtereiziger
elk anderhalf uur
een keer om
de aarde
woestijnen
gebergte oerbossen
en oceanen
vanuit de ruimte overziet
hij het allemaal:
de wereld waar we wonen
de aarde is een
fragiel blauw
bolletje waar de
dampkring als een
dun schilletje
omheen hangt
een verre echo uit
de kosmos…
Kwetsbaar
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
433 Er is een horizon vol zwaartekracht
gestorven in geruchten uit een droomland
alsof er een boot met een vergeten ziel
door het warme zand van de woestijn vaart
alle emoties zijn weer als die van een kind
een geest danst rond kwetsbare schoonheid
maten komen zij aan zij, eenzame wolven
verliefde libellen zweven in die ratio
tussen weifelende…
ZWERVEND JONG EN OUD
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
473 Het Jodenvolk doolt, door Mozes geleid,
jaren rond in woestijn, over rotsgrond,
sluit met de hoogste Heer eeuwig verbond,
bij onvast leven, uit slavernij bevrijd.
Flinke vaders vinden na speurend beleid
schrale broedplaatsen. Daar eet hun vee gezond.
Moeders draaien vlijtig schapenwol rond:
kleden en kleren zijn tot handel bereid.…
SLECHTS EEN GEBAAR
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
415 Toch begint het brein vragend te woelen,
snakt naar schone, verkwikkende poelen
in de dorre treitergrage woestijn.
Teneinde het hoofd met hernieuwde moed
opheffen vol bewust, levend berouw
is wat Gods ruime rechtspraak aanschouwen doet.…
Kwetsbaar
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
423 Er is een horizon vol zwaartekracht
in geruchten uit een dromenland
alsof er een zeilschip met een vergeten ziel
vaart door het warme zand van de woestijn
Alle emoties zijn weer als die van een kind
een geest danst rond fragiele schoonheid
maatjes komen zij aan zij, eenzame wolven
verliefde libellen zweven in die verhouding
tussen wankelende…
Woestijnkamelen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
429 nog klonken
uit de verte
de schreeuwen
van woestijn-
kamelen en
knarsten het
door lucht
gedragen zand
tussen kies en
spaarzame tand
de wind was
opgestoken
daarom hadden wij
de opgravingen
onderbroken om
in rustiger tij
verder te gaan
aan een nieuwe
opening van het
gangenstelsel
wij proefden al
de lucht die daar
eeuwen in…
Blinde machtswellust
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
350 Een minderheid ziet met lede ogen toe,
Dat het bergafwaarts met ons gaat,
Blijken roependen in de woestijn,
Nog even en alle aardse moois verdwijnt.…
As en graan
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
220 Wie de weg plaveit met ijzer,
oogst een woestijn.
Ademhaling is de richting nu,
elke stap de grond waarop we staan.
De schaduw van een hand
verduistert de landkaart al
vóór de inkt droogt.
De aarde vraagt geen winnaar,
maar helende voeten.…
Niet voor lang
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
875 Niet voor lang herworteld leven,
steeds weer moeten verder gaan,
dàt is 't lot ons hier gegeven,
dàt de wet in ons bestaan,
lijk de bomen vruchten dragen
als de bloesems zijn vergaan,
lijk de zon de dag kan vragen
als de sterren niet meer staan -
maar de steppe zal gaan bloeien,
in woestijn valt regen neer.…
Macht van de Gelukkige
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
473 bouwde kastelen van zand
in een woestijn zonder regen.
ik zei niet veel,
maar ik was blij.
zo blij
dat ze mochten verwaaien.
mijn kastelen.
mijn wereld.
niets bleef staan,
en toch bestond alles.
tot die dag.
één traan.
een vloeistof die ik niet kende.
ik keek naar het zand
en alles werd donker.
alles leek te sterven.…
Etran Finatawa
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.338 De Hitte
van de Sahara
Broeit hun donkere ogen
De woestijn doordrenkt het podium
riTmeT
Traditioneel geTemperd
Tendé
Touareg-Drum
en elekTrische gitaren
Hoog..
Hoog..
Langgerekt hoog
Klinkt de roep
Water!!…
De Kring
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.572 Sinds de dag je hand gleed uit de mijne
loop ik door de vallei der woestijnen,
waar ik alleen maar in cirkels kan dwalen
om verloren te lopen in fata morgana's,
op zoek naar het koele heldere water
in de oase van de hoop, om de tere bloem
der liefde in mijn gekomde handen
in leven te houden, maar al wat ik vind
is het vloeien van mijn zilte…
Uit uw hemel zonder grenzen
gedicht
3.5 met 113 stemmen
36.403 Als een bron zijt Gij begraven
als een mens in de woestijn.
Zal er ooit een ander zijn
ooit nog vrede hier op aarde?
Als een woord zijt Gij gegeven
als een nacht van hoop en vrees
als een pijn die ons geneest
als een nieuw begin van leven.…
Abdul Kassem Ismael, grootvizier van Perzië
gedicht
4.0 met 14 stemmen
11.261 Abdul Kassem Ismael, die meer boeken bezat dan
sterren aan de hemel en meer letters had verzameld dan
zand in de woestijn, las wanneer de kamelen voortliepen
in de nachtelijke koelte en midden op de dag in zijn tent.…
horen, zien en zwijgen
netgedicht
4.4 met 18 stemmen
1.529 ik riep ooit de woestijn toe,
het bleek aan
dovemans oren gericht
had toen nog niet het besef
dat de oase al lang geleden
'met zand er over' was gedicht
"wer schweigt, stimmt zu"
zei de oude vrouw
nog voor ze de laatste adem uitblies
och nee, ze kende geen rouw
of was haar blindheid moe
zij had door het leven heen geleerd;
niets…
ABRAHAM
netgedicht
2.5 met 20 stemmen
3.258 hij gaat voorop en leidt de karavaan
doorkruist woestijnen, waadt door waterstromen
en weet niet of het oerstom was of wijs
om te verlangen naar beloofde landen
de zandkorrels die langzaam door zijn handen
gaan, geven duiding aan zijn diepste dromen:
niet de bestemming telt, alleen de reis
--------------------
illustratie: József Molnár…
Bij: de onvoltooide van Schubert
netgedicht
4.6 met 22 stemmen
967 Herboren worden
tot licht en vrede
regen in de woestijn.
Niet te verdragen
bron die terugkeert
kind dat lacht.
Schaduw die wijkt
hartslag op de middag
vogelenvlucht.
Nooit voorgoed
begonnen begin
verloren bezit.
Open handen
gebalde vuisten
overwonnen vrede.…
"Fata Morgana "
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
629 In het middelpunt van een woestijn
de felle zon, stenen en droog gewas
zie ik ineens mijn eigen dorre strand
de waas van hitte waait over land, waar
de schorpioen z'n staart doopt in venijn
niet wetend of dit als medicijn genas
z'n scharen omfloerst in zwart satijn.…
Karkas
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
984 Ik ben in een woestijn gedreven
waar een vernederende hitte
mijn zinnen berooft.
Onder mijn voeten liggen
miljoenen tranen,
tot een oneindige, witte vlakte
uitgeperst en opgedroogd.
Een gierende wind cirkelt
boven de verterende stank van
mijn weerspiegelende gedaante.…
Tijdcapsules
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
695 Met tijd meegaan voor 'n welvaart-
structuur, maar fossiel denken valt
terug op stokoud woestijn cultuur;
het oude afleggen raakt machthebbers
pijnlijk in status en eigenheid,
ze zijn niet tot vernieuwing bereid.…
Morgana?
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
506 Bestijg het hoogste punt
van de woestijn gedeeld
met een verkoperde zon,
versteend uitgebeend gewas,
ik zie een verdroogde oase,
waas verblindt de ogen,
hitte verstoft een vermalen
horizon, waar een schorpioen
de staart doopt in het venijn
van besluiteloosheid, gif als
medicijn, de angel verbonden
in zwart satijn is onwetendheid…
Trajectum ?
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
739 de hemel taant in
kracht als ze veroudert, vingers
wijzen naar de voortekens dat
werelds macht verkeken is voor
leken, wanneer je goed z’n
bleekheid leest, vloeien tranen
in het tanend schemerlicht als
vrijgeleide, naar een eindpunt
waar de stilte wacht, het leven
zwerft langs wegbewijzeringen
van het lot, wie de dans
van de woestijn…
Bij God
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
620 De zwaarste tocht was het
door hooggebergten, wilde rotspartijen
over spiegelgladde ijsvlakten
dwars door meerdere oerwouden
haast ondoordringbaar, en doorsneden
met de meest onvoorstelbaar
wildstromende riveren
door verschillende
verschrikkelijk dorre
hete kale woestijnen
heen en terug
over diverse oceanen
met slechts een houten…
Hier
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
519 wolken
stuiven uiteen
gelijk het zand van de duinen
over het strand suist
een woestijn aan stilte
is het daar
de droogte
dwingt mijn raam tot mistig kijken
en ik staar naar de horizon
zie de rondingen van je krullen
voorbij mijn zicht wapperen
ik denk aan je
ik voel aan je
ik denk je te voelen in mij
aan mij voel ik je denken
voel…
Twee dichters
gedicht
2.1 met 7 stemmen
4.578 - Het naspel was
Een kort revolverdrama, dat weer luwde, -
Het tweede: een bekering met veel wijn
En een pak slaag in 't natte Neckargras, -
Het derde: het cachot, - en de woestijn...…
Droomreis
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
500 Vannacht maakte ik
Een droomreis door
Bijbelse taferelen
Na mijn eenzame tocht
Door de woestijn waar
Alleen kwartels en manna
Mij tot voedsel konden
Dienen, kwam ik aan
Bij het paleis van
De koning dat in een
Groene oase van kleur
En stilte gelegen was
En juist toen de koning
Had bevolen mij binnen
Te laten kwam ik terwijl…
het geruis van denken
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
735 Beitel het maar in je geheugen
eenzaamheid
een fata morgana in de woestijn
alles om je heen vlucht weg.
Een droom is het
dat als een slordig hemd
wordt uitgetrokken,
daaronder zie je
wat van het leven overblijft:
een verkreukelde hersenschim
die oplost......…
Het geruis van denken
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
574 Beitel het maar in je geheugen:
eenzaamheid
een fata morgana in de woestijn
alles om je heen vlucht weg.
Een droom is het
dat als een slordig hemd
wordt uitgetrokken,
daaronder zie je
wat van het leven overblijft:
een verkreukelde hersenschim
die oplost......…
VISIOEN.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.157 In starren nacht lag de woestijn van 't leven,
En strekte ver zich in de somb're tijd,
Daar was geween en wanhoop, moord en strijd,
En boven kwam een zware bloedwolk zweven.…
bespiegeling
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
694 De dagen zijn mistroostig, de nachten bitter koud
ach wat zou ik gaan liegen dat ik toch nog van haar houd
Zo strompelen we beiden een eind door de woestijn
en volgen lijdzaam onze weg van wroeging, spijt en pijn.
Ziedaar daar zijn de gieren, ze cirkelen boven mijn hoofd
Ik was naïef, wat heb ik lang in mijn geluk geloofd.…