615 resultaten.
Ego
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
528 Dit is mijn huis en tuin, mijn stad, mijn land,
mijn man, mijn kind, mijn vader,
die held’re ster zo ver,
die schijnt op mijn verstand, mijn ader.
Maar van wie de lucht,
die zich met bloed verbindt,
van wie de kracht die zich in ‘t lijf bevindt,
van wie de woorden uit mijn mond,
van wie het helen van een wond?…
Specifieke ziekte
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
419 In mijn aderen een storm van pijn,
en toch probeer ik normaal te zijn.
Ik voel me gevangen in mijn eigen huid,
zo fragiel, zo moe, zo onbemind.
Toch zoek ik licht in kleine gebaren —
een glimlach, een hand die alles verklaart.
Elke dag een strijd die niemand kent,
een pijn die zich in stilte verzet en me herkent.…
In geuren en kleuren
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
142 Het sap heeft dan een seizoen
door zijn aderen gestroomd
Zo gaat dat jaren, keer op keer
En maakt hij ruimte voor komende tijden,
Maar dat is na een innerlijke doch rijpend sterven;
dat hoort ook bij het leven in de bossen
.…
Pinokkia
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
735 Ik voel dan wel geen bloed in aders kloppen,
maar het lot waarin ik mij nu schik
doet zelfs van een pop de omloop stokken.
Hier zit ik dan en overdenk mijn zonden.
Ik heb er vele op mijn lever.
In de hars die stolde in mijn wonden
knaagt de opmars van een leger kevers.…
ZOMERGOD
poëzie
3.8 met 10 stemmen
3.504 Hoe bruist door pols en ader
Een jeugdig-blij gevoel!
Twee harten slaan te gader,
En 't leven krijgt een doel.
IJlt tegen, stralende ouders,
De goudgelokte vorst,
Met kindren op de schouders,
Met kindren aan de borst.
IJlt tegen,
Hem tegen,
Met zang en groet,
Die weelde brengt en zegen
En kracht in 't jong gemoed.…
"Rythme en Provence"
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
670 in het minnekleed van het lavendelbed,
cicaden in 'a capella' met hun
klagen aandacht vragen, het gekreun
van de cipressen overstemt,
tot aan de maaigrens van de dorpen,
aan wegmarkeringen onderworpen,getemd
door eigen ritme, in een ongelijke strijd,
aangelijnd door de tijdwijzers, verleid
door deze schoonheid, klopt het bloed
in de aderen…
Boezemvriend
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
1.267 De heroïne ging met jou aan de haal, geef toe,
dat verrekte spul, dat je maar in je dichters-
aderen spoot, was het oneerlijke vervoersmiddel
naar je veel te vroege dood. Je wilde dood?
Blijkbaar, maar wat hadden we een lol kunnen trappen
als je was blijven leven.…
sluimer
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
940 haar schoot
waar sluimer van vertrouwd verlangen
weer vloeibaar wordt en zwelt tot aaibaarheid
wanneer een hand zich achteloos tot streling kromt,
en vingers traagzaam in beweging komen,
liefkozend eerst, dan speels en dartel plagend,
behendig vingerwerk breit wolligheid tot lust
zij vrijt zich op aan het vertrouwd fantasme
dat in haar aders…
het beste leven geven
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
863 waar liefde samenvloeit
komt het beste boven
transformeert zich de bron
tot – uiteindelijk – jouw leven
de stroom van ontmoeting
weeft met stof van genen
in moeders schoot
zich jouw eigen bestaan
wat vormeloos begon
week nog – en zacht
vormt zich frêle
tot in jouw fijnste details
voedende aderen
daar om en doorheen
weven schilderend…
poème nature
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
249 Ook als wij de vogels zouden verstaan
de bloemen begrijpen, het beest in ons verslaan
de rijpe vruchten der bomen en hun dromen doorzien
al het klaterende water onze diepste dorsten lessen laten
het gif uit onze aderen persen, deze grond waarop wij leven
teruggeven aan de aarde onder onze voeten
ons heilige moeten gunnen diep tussen wortels…
Vind de rivier
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
526 Los van de oever
draagt de rivier mij verder
dan mijn verlangen
Ik volg het landschap als
aderen op een oude hand, waar water,
zingt over stenen zonder naam. Mijn voeten zijn moe,
mijn hart blijft vragen waar het stroomt, en wie ik word als ik loslaat.…
Herfstkleuren
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
279 Ik voel hoe haar warmte
zich mengt met mijn bloed, een stille
gloed die langs mijn aders stroomt. Het raakt iets ouds,
iets onuitgesproken zachts, dat zich opent ondanks de broosheid van bestaan.…
luister
netgedicht
2.7 met 17 stemmen
1.268 ."
"Zieker en ouder zal je ademen
in het spoor van mijn bestaan
In het slijk zal je me loven"
De aders slaan op het ritme van de zee.
Bedaard en grenzeloos
kronkelen haar leden.
Waar zij groeit breekt elke gordel
Stort elke druppel aan spetters.
Waar zij groeit lever ik mij over
Sterf in een krakende vleesmolen.…
Majesteit
hartenkreet
4.2 met 12 stemmen
1.548 Daar stroomt slechts bier en water door de ader
Zo gaat uw koninkrijk wel snel kapot!
Er lijkt wel sprake van een waar complot
Ik vraag me af, bent u in feite dader
Of is de rol van slachtoffer uw lot
Wanneer ik het op mijn manier benader
Blijft er slechts één conclusie aan het slot
Zo gaat uw koninkrijk wel snel kapot!…
Verdrietig Water
hartenkreet
2.8 met 10 stemmen
1.355 banen
Adem stokt bij elk woord
Maar bij elke snik van jou
Heb ik het verhaal al gehoord
Je lippen trillen van de kou
Nog even en je was gezonken
Een kleine minuut later
En je was in je verdriet verdronken
In donker zout water
Verdrietig water
Je lijf is ermee doordrenkt
Je longen volgelopen
Volledig met je bloed vermengd
Door je aderen…
granaatappel
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
970 zwijg ik en pluk de ronde vrucht
mijn nagel scheurt het leer van jouw schil
de pit in de korrel drijft in gelei
speeksel borrelt op tot ik bijt en wil
dan smeert jouw stroop de kleine kegels op de tong
de vellen die wrang smaken kleven aan een hoektand
je spant in mijn vuist, het vlees druipt in het zand
ik hoorde de lijster die door mijn ader…
Onvoltooid verlangen
hartenkreet
4.5 met 10 stemmen
1.972 Ik wil mij voeden aan de bron,
Waarvan de smaak zo zoet,
Maar tegelijk zo bitter soms,
Mijn aderen doordrenkt.
Ik hef een glas en roep;
(te hard)
Heb toch geen spijt,
Van wat gedaan is en wat niet.
Daarvoor zijn wij te oud!
Maar van binnen zegt een stem;
"Ook jou laat het niet koud".…
hartverwarrende woorden
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.253 Blauwe aderen in de kaas
vragen om bloedrode wijn
- maar alleen voor 40+
En paarden oren eten: dat hoort niet
Paranormaal is doodnormaal - maar niet bij leven
Ervaar het bedlegerig betweterig devies:
prozac maakt prozaïsch!…
Intense
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
770 Vanuit een kalme stilte
rijzen klanken
leggen de bodem
de vrijheid om
te laten gaan
lichaam en geest
tijdelijk overgeleverd
danst zij daar
het tempo voert op
los zweept alles
los handen in de lucht
geur van velen
muziek ruist door aderen
ritme vloeit door
rusteloze lijven
hartslag muziek beat
beelden vertragen
leven…
in ons hart leef jij
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
439 leven voort in wat we delen
in wat we doen, en in wie we zijn
jouw foto hangt niet slechts aan de muur
zij is diep ons geheugen geprent
een levend beeld van liefde en licht
dat straalt op donkere dagen
en zacht onze wegen verlicht
in ons hart gesloten ben jij levend
onze loopgenoot bij elke stap
in de hartslag van ons nu
ring jij zo de aders…
Wanneer de hemel ademt
hartenkreet
1.6 met 5 stemmen
404 Zon breekt door zilvergrijze
sluierlagen, licht streelt mijn huid, dringt
diep door in mijn aderen. Alles stroomt en staat tegelijk
stil, en ik leer dat loslaten geen leegte is, maar een uitnodiging om te zijn.
Vogels trekken hun banen over
de horizon, hoog en laag, in cirkels die een
vloeiend ritme vormen.…
DE LIEFDE BOUWT EEN HEMEL
poëzie
3.5 met 19 stemmen
4.960 Nimphje, als ik 'er uw oogjens zo zoet,
Zo lief, zo lodder, vol heldere gloed,
Bekijke, zo vliegt 'er mijn zieltje gebuid
Op wiekjens van zuchjes ten aderen uit.…
Pantheon
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
636 Aan de piazza lag een stip die de stroom brak
Een ader van traag staal kromt zich er rond
In dat lillend hart, die pomp van Rome
Rees de tempel uit zijn rechte hoeken
Gewijd aan Mars en Venus
Genesteld in hun glazige greep
De koepel is een log puiloog
Gestut door wanden van beton
Hun draagkracht fijn berekend
Een lichtkegel valt binnen…
cel
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
1.279 traliën gelijk een stramme wacht
onwrikbaar in hun kille kader
wenende muren
deur vergrendelde verrader
in een gluipse wereld wier
uitgestoken tentakels
tasten langs de dorpel
begerig naar ontzette prooi
wenende muren
leed naamloos gebeiteld tot
dodenwacht van deze kooi
berooide horige
in schamel boetekleed
zingt nog het leven in uw ader…
Geheel alleen voor eens
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
731 ik wou wel eens
de vloer inventariseren
maar ik voelde me al snel hinkelen
omfladderen van tegels
één, twee, drie, vier
de lust verging me
het lijnenspel te verbreken
het raster eeuwig tot aan zijn oevers
vaalwit, harder dan waspoeder
vergrijsde aderen die ooit zwart kleurden
op één perfect spoor na
waren ze allen gebroken
als klonters…
Droomvlucht
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
1.162 reikt
Dan de horizon
Die tot nu toe bepaalde
Wat hoorde
Wat door het plafond
Van plichtsbesef of ongeloof
Allemaal niets mocht beloven
Meer is dan een symptoom
Van de gure bries
Die uren ritselt
Gelijk koude noordenwind
Tussen de bladeren
Van de boom met de diepste wens
Die mag worden als zwoele zuidenwind
Gelijk passie in de aderen…
Een eenvoudig leven.
hartenkreet
3.5 met 12 stemmen
1.354 Met een slang en een ijzerdraad
door mijn lies en mijn aders
naar mijn zieke lekkende hartklep toe.
Onder de mondkappen van dokters.
Een apparaatje zal dan in mijn beide boezems en kamers
naai- en verstelwerk doen.
Het lekkende klepje genezen.
De dokters hebben daar jurken van lood aan.
Een rode hoerenlamp brandt boven mij.…
Veergeld 1
gedicht
2.1 met 237 stemmen
28.196 Liggen we 's nachts met de doden die op ons gaan zitten
ons strelen met handen van talk bergamot en citroen
bij elke beweging levender: Han met de tanden
Mentja met puilende ogen, iets in ons haalt ze over
door te gaan, toe dan, aderen zwellen op
vellen als gedroogd bloemblad, een schrift van verwarring
verwijzing: nu wil ik mijn oma…
Aansporing
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
567 Het frisse blauw spoelt door
je aderen. In dromenland val jij niet op. Ten oorlog!
Vredesduif. Ga heel lang de liefde bedrijven, geheel
onaangekondigd, ordinair, pijnlijk erudiet, pias.…
Hartekreet
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
485 een prik krijgt in zijn bil,
mijn kleintjes niet mag zien,
mijn melk niet met hen delen,
maar aan de volgroeide mens,
en als ik vet genoeg ben
in vrachtwagens ver staande, moet reizen,
om kogel door de kop,
in plastic bakjes
waar kogelbiefstuk op
verlicht, gekoeld moet liggen daar
gekocht door veel te dikke mensen
met dichtgeslibde aderen…