825 resultaten.
Rijp
gedicht
2.7 met 20 stemmen
7.875 Tegen het strakke blauw,
scherp zichtbaar, was van waterdam en dauw
een groots, stram woud van beelden ingevroren.
Verstijfde arenden, met kop en klauw,
gedrochten, vlerken, hertshoorn, duivelsoren.
Toen, bij een berk, als uit zijn stam geboren
en daaraan vastgegroeid, iets zwarts. Een vrouw.…
De Laatste Dans
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
502 voor de laatste dans
trek ik mijn mooiste jurk aan
zwierend in de ochtend-dauw
in wulps scharlaken
je weet immers nooit
hoe lang het leven zal zijn
want morgen is onzeker
kom dans liefste kom
samen verlangend
in twinkeling van hartsocht
innig ons geheim verbond
delend in sporen
de toekomst dragend
blijft onze naam verscholen…
DAG MIJN LIEF
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.458 Alleen maar alleen
die ik liefheb, was ik namelijk kwijt
In de verte wachtte ‘t hemelsblauw
koel, ondanks ‘t warm ochtendlicht
Koud zagen daar de druppels dauw
naar het koele traan op mijn gezicht
Toen de zon in de einder verdween
liet zij slechts haar eenzaam aan mij
Mijn tranen druppelden op ’t steen
Zo alleen, zonder haar..aan mijn zij…
Fluistering
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
648 Van de baarmoeder tot het graf is er in
die rimpeling van tijd het groene gras
met dauw van de morgen in een
fluistering die glinsterend wacht.
De zwerver zoekt in de goot naar brood
en wijn onder regenwolken die zweven
naar grote droogte in een fluistering
van hoop die smacht.…
Geprevel van orakelen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
522 pas als de avond valt
en dauw het gras nat maakt
kom jij tot leven
is de matheid in gebaar
en ogen snel verdreven
in het lonken naar de maan
steels zoek je de bezem
en waar schaduwen de bomen
raken ga jij ons verlaten
snel als een vage veeg
langs gelig licht zoek jij
de kring van paddenstoelen op
het gezang en dansen rond het…
D' ochtend-dans
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
638 In bedeesde verbijstering
proef ik de zilte dauw
op mijn lippen,
die als kristallijne,
bevroren korrels smelten
in d' ochtend-dans van de herfst.
Verlammende zachte warmte
laat mij verdrinken
in gewichtloosheid,
wanneer berijmde vingertoppen
sluipend op mijn huid reiken
en mijn stem doen breken.…
Droom
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
618 De dauw maakt het beeld onscherp
aan de horizon vervagen de sterren
waarin de merel ontvlamt in melodie.
Achter de schaduw van de zon
mijmeren mijn dromen
verlicht door jouw glinsterende ogen.
Op mijn nachtkastje verlicht
blijven jouw woorden duurzaam
in een envelop voor de ochtendgloren.…
herfst als staar
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
473 het sterven minder zwaar
als ik het album terugzie van jaar na jaar
het lijkt te refreinen als een lied vol met lijden
doch vrees lijkt niet te overheersen wanneer
ik het groen zie verteren in roodbruine tekens
de natuur lijkt een gondel, voortgestuwd
door de eeuwig sprekende tijd, de getijden
uitgejouwd door vele monden kennen
de dauw…
NOCTURNE
gedicht
5.0 met 1 stemmen
2.851 De vlakte, een fletse ruiker
en de lippen droog;
sterren vallen
als dauw.
Gestalten jagen woest:
saters in horden;
en hun grijze adem
is zichtbaar.
Nimfen, bloemwit
met groene haren
vluchten in 't bos,
hijgend,
In de nevel de syrinx
en op onze mond,
week en dartel:
Pans fluit. -
----------------------
uit: De boog (1917).…
liv – beschermer van leven
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
713 wat mooi toch is de liefde
die vurige uit omhelzing
met een mooi en lief kind
nieuwe toekomst baren kan
pril en sierlijk is het
dit kleine mirakel
als het leven zelf
gloort het ons geluk
warmte en genegenheid
die ook haar omarmen
verspreidt zo zich in stilte
prachtig klein en compleet
gelijk ontwakende natuur
dauw druppelt op grasstengels…
Weer rijst het
poëzie
4.0 met 2 stemmen
863 Weer rijst hier uit de diepste grond
naar 't holle duister van mijn mond
en streeft naar nieuwe luister,
gelijk naar nieuwe bloesem streeft
de knop die teer in dauw-licht beeft,
en stralend uit de boezem leeft
der aarde, diep en duister.…
Geschreven schilderij
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
450 Het rood van ’t rijzend zonnegloren
het veld gehuld in nevelig blauw
de smaragdgroene bomen bekoren
aan elke grasspriet een parel van dauw.
Over neveldeken dansen zonnestralen
van zilveren schittering en warm goud
de dag kwam ieder mens onthalen
dat is waarom ik van het leven houd.…
je huid is glas, fragiel,
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.038 koesterden kristal
geluk in stralend vonken
we spiegelden en jou vooral,
mijn beeld was meer bezonken
ik ken je pas,
je huid is glas, fragiel,
nog mag mijn adem
je niet raken aan je ziel
ik streel je met mijn woorden
transparant in hun betekenis
kus lippen die rood wijken
handen zeggen wat geweten is
je condenseert in jeugd
als dauw…
hyperarousal
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
581 verschanst
achter de coulissen van repeterende gedachten
stelselmatige handelingen die met
verve, de graagte van het overleven
me dikwijls vertraagden in het denkproces
dragen nu in de rijpheid van het “weten“
de vruchten die langzaam
aan het ontbinden zijn
niets was goed, alles was goed
maar nu is goed het wasgoed
dat gecentrifugeerd de dauw…
Papillon
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
459 chocolade
delicatesse 's nachts bij wierooklicht
Zij luistert zwijgend als een nimfnomade
de echo die narcissus' eigen
nicht
geweest zou zijn in haar ijl nachtgewade
was hij niet voor haar zoet gefleem gezwicht
Zij was mijn vluchtige
sheherazade
zij nam mij mee maar heeft mij opgelicht
tiramisu bij noorderzonnelicht
voor dag en dauw…
Eós' terugkeer
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
450 Telkenmale
na Diana's
jacht in 't duister
en de sluimer
van Selène
altoos schierend
aan de kieren
van de dauw,
de draad der dagen
spinrag van
de stukgeslagen
muizenresten
vleermuisnesten
daar waar 's nachts
de uilen schuilen
voor de angst en
weerzin wekkend
schrikaanjagende
maenaden
schuimend in hun
luipaardvellen…
Wortegem in winterglas
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
198 Een vonkje bleef nog zweven, toen al het lichten zweeg, zo zuiver en zo stil aanwezig, als dauw die over velden streek.
Langzaam gingen de schreden, behoedzaam door den tijd, een glans bleef nog behouden, in zachte eenzaamheid.
Maar de zon heeft haar versleten, alsof zij weten kon wat diep verborgen leefde achter schaduw en achter zon.…
De kloosterling
gedicht
4.6 met 5 stemmen
9.817 Als ik de groene luiken openzet,
Zie ik de bloemen om het raam heen trillen
Druipend van tintelende dauw, en kil en
Overzoet waait een geur door mijn gebed.
O wonden, o bloei Gods!…
Zomers ontwaken
netgedicht
2.9 met 210 stemmen
67.672 Gevleugeld toetst de hemel
een palet bonte kleuren
en tonen de druppels
gedwee hun korte dauw.
De zon ademt de nacht uit
in een weids gebaar van licht.
Wat niet opveert is gestrikt
in de netten van de nacht.
Je trilt je lijf in bloemen
en je geurt snakkend licht
Honingzoet meng je smachten
met schalks zoemende bijenzang.…
Jouw goedemorgen
netgedicht
4.6 met 19 stemmen
957 het eerste vale goud
van de rijzende zomerzon
die zich traag ontvouwt
aan de vage horizon
kleurt het leeg zwart
van een schaduwloos,
de nacht; een onhoorbaar smart
als bloeit de rode roos
alsof doornloos dankbaar
onder een vochtig deken
van dauw ochtendklaar
over de wind haar streken
vinden wij geluiden
van de zingende natuur
gestuwd…
Ver gaan
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
977 Geef die laatste ster ruimte
eer de ochtend de warme nacht
verlaat en jij lichtvoetig in
opkomende nevel verdwijnt
ademloos probeert jouw schaduw
je te bereiken helaas is elke
pas een stap te laat in tijd
waas mist reeds gelopen uren
waar dauw het vochtige gras
laat glanzen met kleine parels
geregen aan een lang ontluikend
snoer keelt…
stil ontwaken
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.365 schuchter zonlicht streelt het oude
park, dommelend onder nevel en
dauw tot ‘n zacht en stil ontwaken
in wazig ochtendrood verzonken
staren bomen nog roerloos voor
zich uit
aarde hult zich al in lichter kleuren
veegt de dag weer gaande weg
de morgen geurend tegemoet
in de vijver hapt een vis nog loom
naar lucht, begluurt een reiger…
Geschiedenis my way
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
929 Vanochtend zag ik mooie dauw:
het gras stond vol met spiegelwater
maar ik voelde me koffielauw
en wachtte op wat tijd voor later.…
Oktoberblues
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
893 Dauw roept om berusting
geen kou of hitte meer
gewoon ochtend, licht
de twijfel, de hoop een uitzicht
op beterschap, al is die maar fictief.
Laat ons geloven
dat de lente
nog kan komen.
Rauwgrauwe hemelvlees
verstrooit het verstofte graan
boer staat machteloos heeft uit vrees
de kleuren weggeveegd uit zijn bestaan.…
ik vrat de sleutel
hartenkreet
2.0 met 7 stemmen
1.867 In de veilige kooi van verdriet lig ik stil
de sleutel zojuist opgevreten
Hij brand en prikt en maakt me misselijk maar
ik kan bij niemand, niemand kan bij mij,
dus eindelijk rust
Vanachter de tralies straalt de grote wereld me toe
Haar schoonheid lokt me met een lieve lach verleidelijk
Zodat je de dauw in het gras bijna voelen kan
Hierbinnen…
Liefde maakt blind
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.274 Een koppeltje zit op een parkbank te kussen
'n loot die zich kromt onder de dauw
In de verte de kreet van een pauw
Een kat doorkruist het natte gras
De wind streelt het gewas
De mees zicht zijn mooiste lied
Een krekel klampt zich aan een grasspriet
De berk buigt zich sierlijk in de wind
'n rups popt zich in,voor de metamorfose begint
de strijd…
Aurora
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
555 Ik schenk kleur aan de druppel van dauw
die hangt in ’t ontluikende land
en schoonheid en kracht aan de vrouw
wier licht in de avond gestrand.
Waar mijn stralen de ochtendstad strelen
waart mijn zachtste licht over pleinen
en het wekt de torens, kantelen
van ‘t kasteel wiens jaren al schrijnen.…
Zeer aandachtig leven
netgedicht
3.6 met 18 stemmen
978 maar wacht en durf vertrouwen; straks komt
weer de regen die verkoeling brengt, de adem zal
weer diep gaan, fris de nachten
en het lijkt op nieuw geboren worden; veerkracht
als de dauw van lente over helder groen gras.
Zeer aandachtig leven, wachten.…
Voor jou: de herfst
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
1.279 regen kneedt zijn stiltepaden
tot een glanzend blubberpad
glibberglijdend naar de heide
maakt de dauw dit nevelnat.…
BRUSSEL
poëzie
2.5 met 4 stemmen
1.820 In de weerspiegelingen hunner ramen
Vloeien de beelden van 't verleden samen
En flonkeren als zonneschijn in dauw.…