12331 resultaten.
De dag die altijd terugkomt
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
376 Alle mensen in mijn dorp
glijden langs mijn huis,
als hyena’s over vlaktes,
alsof ik enkel botten ben
waar tanden in zoeken
wat er nog overblijft.
Jij zei me ooit:
al wat je voelt,
al wat je denkt,
het bestaat niet —
het is lucht,
geen waarheid.
Maar het bleef in mij
als dat ene lied
dat zacht begint
maar nooit stopt
met spelen…
Na zoveel tijd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
417 Ik verlang nog immer naar,
Een streling, een kus van haar,
Degeen ik nog daaglijks mis,
Nimmer uit mijn gedachten is.
Als ik nu beî mijn ogen sluit,
Verschijnt haar beeld,
Komt d'r lach me tegemoet.
Zij verhit nog steeds m’n bloed,
En na zoveel tijd,
Nog mijn hart en liefde steelt.…
Toen wij daar zaten
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
311 Toen wij daar zaten
We zaten daar,
alsof de kilte elk moment kon breken.
Jij lag stil,
je gezicht een kleur van wat je was.
Ik probeerde te voelen wat jij voelde,
maar vond alleen mijn eigen schuld,
mijn adem die bleef hangen
in een te kleine kamer.
Ik weet niet waar jij nu bent,
maar ik hoop dat het zachter is dan hier—
een plek waar…
Getij dat blijft roepen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
379 Een onvoorstelbare golf
vond ik in jou.
Je nam me mee in je diepte,
waar geen richting te vinden was
en tijd zich uitstrekte
als een draad zonder einde.
Zonder beweging hing ik
in je onderstroom.
Ik voelde hoe water kon trekken,
hoe het mij meenam zonder haast,
hoe ik mezelf verloor
in een kracht die niets vroeg
en alles nam.
Verdwaald…
Niet vergeten (Fecisti nos ad Te et inquietum est cor nostrum, donec requiescat in Te, “Augustinus”) Voor L
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
344 Het slenteren doorheen vale novemberdagen,
gebukt onder grijze wolken met vroege avonden,
wordt de zomerpoort gesloten weergevonden
nergens kon ik naar je naam vragen.
Iets is me ontnomen en verarmt mijn wezen in dit leven:
mijn goede vriend verworden tot herinnering,
die weemoed wekt van thuisloze verstekeling,
mij hopen doet dat u alle…
Sneeuw
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
353 Het sneeuwt
In mijn
Aderen
Witte
Vlokjes
Sneeuw
Vallen
Door mijn
Aderen
Zie hoe
De hemel
Bloedt…
inferno
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
464 Inferno in Crans-Montana
Achter de hoek van bar Le Constellation ligt
een rondpunt dat sinds woensdag
is uitgegroeid tot een immense bloemenzee.
Het is bar koud, maar aan het rondpunt
Is het de hele dag een komen en gaan.
De gezichten van de mensen
kijken allen er even verslagen als de
rouwende.
Een jongeman stond even troosteloos
bij…
Weer ademen!
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
429 Zijn woorden komen als water
dat geen bedding verdraagt.
Ze stromen,ze overstromen
alsof leegte alleen gevuld kan worden
door meer, en nog meer, en nog meer.
Hij schrijft om vast te houden.
Niet mij- maar de angst die hij mij laat dragen.
Liefde klinkt nu in zijn mond
zacht verpakt.
Mag ik?
vraagt hij,maar zijn vraag al besloten.
Er…
stolp
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
551 in gestolde uren
trekken zij zich terug
-het gaat vanzelf-
onder een stolp
de wereld valt stil
angst hoopt zich op
zij horen niet
willen niet weten
van planeten waar
levensvormen zich
gedragen alsof altijd
alles maar doorgaat
zij onder de stolp
kennen het einde
het is niet van
dromen gemaakt…
Een schaduw
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
340 er was alleen een silhouet
getekend in het felle tegenlicht
er was alleen een schaduw
nooit meer zag ze zijn gezicht
de inkt is verbleekt
alleen de echo is gebleven
van gehate woorden
hardop neergeschreven
overmoedig had ze gezegd:
ik zal je gezicht nooit vergeten
maar haar geest veegde het weg
het waarom wil ze niet meer weten…
aanhoudend
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
497 na het vonnis de hechtenis
wezenlijk in arrest
beslaglegging op lijf en leden
in beweging gevangen
na de twee minuten rust
van John Cage
de transformatie naar
een aanhoudende stilte
in het blauwe licht…
kruipen door de diepe duisternis
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
455 Een grote steen draag je niet door een stromende rivier
een steile rots beklim je niet met ijzeren staven op je rug
woorden weerleg je niet met een dicht gespijkerde mond
al bij al, ben je gebonden aan dikke kettingen
zijn je handen doorboort
en toch ben je Jezus niet
al ken je zijn verdriet
Gebonden aan de zonden
laat de ketting maar losser…
Bob
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
407 De woonkamer spic & span, niemand lacht
Tot een monumentaal ding opgemaakt
Iets dat paspopperig kant nog wal raakt
Somber in zijn grafkist binnengebracht
Tijdens de avondwake tranen grienend
Om de verloren vriend denk ik verslagen
Snikkend aan onze verdane dagen
En aan de dood op zijn wenken bedient
Waarna gewikkeld in boomschorsdoeken…
Vroeger licht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
287 Het ooglicht zo donker.
De dood kleurt zwart.
De smaak is te bitter
om nog van te genieten.
De zon schijnt donker
in mijn geloken ogen.
Mijn tong proeft niet
d'zoete smaak van toen.
Herinneringen verlichten,
Brandend in mijn hart.
Vervagen dag na dag,
In de mist van het heden&.…
TRIEST GEVAL
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
231 Haar leven ging voorbij
Zij riep hem nog na:
Hé, niet weggaan joh
Hij stak zijn vinger op
En schreeuwde:
Fuck off, ik wil niets meer
Met je te maken hebben
Zij verstomde
Hield zich verder stil
Haar leven was voorbij…
Bestaan
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
366 Nog voor het loslaten
is er al een scheur,
een nauwelijks zichtbare
verschuiving
waarin haar bestaan
zachter wordt dan
het leven dat haar
omringt,
alsof zij zichzelf
een fractie te laat voelt,
alsof aanwezigheid
niet samenvalt met haar
lichaam
daar,in dat eerste nauwelijks
merkbare moment,
ontstaat iets wat geen
naam krijgt…
Je nam wat geen naam had
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
323 Je stem was dichtbij,
maar klonk van ver —
alsof ik al zonk
terwijl jij nog sprak.
Ik kon niet ademen,
niet schreeuwen;
mijn lichaam wist het al,
lang vóór mijn woorden.
Je ogen zeiden dingen
die geen kind verdragen kan.
Je handen vonden plaatsen
die niet bestonden
tot jij ze aanwees.
Het voelde vreemd,
alsof mijn huid mij losliet…
Gemiste kans
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
287 De liefste vogels vliegen zomaar weg,
verdwijnend in de stilte, met een lach.
Zij laten woorden achter, nooit gezegd,
maar die wel altijd werden meegebracht.
Nu pas glippen ze over de lippen,
vullen het hart met wrange pijn.
Het zijn slechts talloze, verdwaalde stippen,
op een abrupt afgebroken lijn.
Goud verdampt in lege handen,
bij…
Jan
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
230 Ik wil niet mooi schrijven over het ongemak
van zijn leven en het succes van zijn plannen
om daar een eind aan te maken
Het is verschrikkelijk
Voor mij klopt het niet
Voor mij had het anders gemoeten
Samen, op de een of andere manier
Ik herken hem soms
in een voorbijganger die mij ontglipt
Zelfs als ik meteen op hem af spring
en een kus…
verborgen tranen
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
249 er zijn van die momenten
dan splijt een oud gevoel
zich van mijn nieuwe lente
als oude zuigende wortels
schraal, zo gevoelloos koel
een onbegrepen negatief
verbeeld in grijs en zwartwit
hoe de ziel werd verscheurd
nimmer zal die herinnering
alsnog in zorgende liefde
worden ontwikkeld
laat staan in een zomers
bouquet worden gekleurd…
Zeven
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
275 Meisje toch,
Een trillend hartje en angst.
Op mijn bangst hoorde ik jouw woorden:
“Eenmaal weg, hoef je niet terug te komen.”
Deze deur is dicht.
Ik voelde het gewicht —
de pijn in mijn borst,
van nergens anders kunnen zijn.
Groot en machtig was jij,
en boos op mij.
Bang en klein was ik,
niet alleen van de schrik.
Papa is boos,…
EEN MEISJE SPRAK MIJ AAN
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
197 Een tijdje terug sprak een meisje mij aan
ik ken u niet ik voel mij toch veilig bij u
Ik kan mijn leven absoluut niet meer aan
zulke problemen, niet even maar continu
Ik vroeg haar waar is de pijn en waarom
voel je je ontzettend eenzaam misschien
Ja, zei ‘t meisje het klinkt best heel stom
hij verkrachtte mij ja een minuut of tien
Heb je…
Stationair
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
283 de motor moe
in vroege kou
een dunne rook
langs grauw metaal
te lang het draaien
zonder vuur de
ochtend wachtend
langs de straat
huizen zwijgend
achter glas
lichten bleek
in natte ruiten
een motorkap
halfopen stilte
kou verzameld
in het ijzer
geen zichtbare
breuk
geen rook van
binnenuit
alleen dat telkens
weer proberen…
De diepste sporen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
231 Het huis is stiller zonder jouw storm.
Hoe moeilijk het soms ook was,
ik mis je.
Ik mis je stem aan de telefoon,
het alledaagse dat verdwenen is.
Ik mis het meisje dat je ooit was,
maar ook — vreemd genoeg — haar:
de vrouw die getekend werd door de drank.
Zelfs die scherpe randen hoorden bij jou.
De vraag blijft aan me trekken,
als een…
Onmogelijke taak
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
267 Zijn inspanningen waren groot,
Zijn nood
Die uit zijn hart ontsproot,
Was hoog.
Hij ging tot aan de rand,
Was toen geheel en al opgebrand.
Ondanks verzet met hand en tand,
Verloor hij zijn verstand.
Hij kwijnt nu weg in ’n gesticht,
Waar niets hem tot iets verplicht,
Zich onbewust er is aangericht,
Vroeger is bij hem gans uit zicht.…
iets onverstaanbaars
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
312 gruzelementen
weten dat de som
niet meer is niet meer
dan verbrijzeling
in duizend deeltjes
de regen mompelt
iets onverstaanbaars…
Schrijflijnen
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
298 Toen de narcissen net weer bloeiden
wilde hij zich draaien nog eenmaal
zich draaien naar het licht
Met dodelijke blik en haastige
armen wierp de nacht
een verstikkend net om hem heen.
Doof nu maar het tedere lentelicht
gelast de sterrenregens af laat puinwolken
de aarde in het donker begraven.
Zij floreerden in de schaduw
toen zij…
Dikke dief
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
223 Mijn vreugde is gestolen
Door een dikke dief met lang zwart
haar dat in zijn ogen prikt
Ik zag hem gaan maar kon hem niet
tegenhouden
Hij was te dik om vast te pakken
Zo kogelrond
Mijn vreugde ben ik kwijt dat is een
hard gelag
Ik weet niet hoe ik verder moet
Mijn twinkeling zat daar ook in
midden in mijn vreugde
Ik weet…
in de palm
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
236 een onbevattelijk gemis neemt een vlucht
in de overblijfselen van hoge pilaren
verloren herinneringen vinden in oude tempels
een verwoest en verlaten huis
vanuit mijn lichaam dat ook het jouwe was
schrijf ik in de palm van mijn hand jouw naam…
‘s nachts is alles erger
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
846 hoe jij op een eilandje leek
ineens uit het water leek op te rijzen
losgezongen van waar je was
dat ik niet heb opgeschreven
hoe je doodging stap voor stap
op die gitzwarte dag
dat ik in die laatste nacht naast je zat
hoe jij de adem van mijn leven weggesleurd werd
ik luisterde naar elke ademteug
het bewijs dat ik nog steeds jou mijn…