7886 resultaten.
OH PAUL OH VERLAINE
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
692 Dat al mijn werk stuk sloeg op rotsen
Waarna ik brak en in de golven gleed
Tezamen met het paard dat ik bereed
Gelijk Beyaart verdronk ook dat in klotsen
Mien telde zeventien fictieve jaren
En nam het woord zonder enige schroom
Ze was het alter ego van Hans Klomp
Het wicht wou enkel in Fontaine staren
Haar schepper bleek een schurk…
onderstroom
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.078 ooit overspoelden golven mij
namen me mee, nu leef ik
op de bodem van de zee
wring zuurstof uit het water
licht uit duisternis
soms voel ik een trilling boven mij
druppels keren terug naar huis
volmaakte cirkels trekkend
lossen ze op en worden één
dan ga ik naar boven
schep zilver van het water
plak het op mijn huid
met vloed spoel…
Die ene ware man
hartenkreet
3.0 met 8 stemmen
2.122 Overdag zit ik te dromen
Over die ene ware man
Maar of hij ooit terug zal komen
Daar heb ik geen notie van
Ik zie ons tweeën samen lopen
Over een verlaten strand
Hij zal bloemen voor me kopen
En mijn naam schrijven in het zand
In zijn ogen zal ik verdrinken
Zijn lieve lach maakt dat ik smelt
Maar moet het maar laten bezinken
Want ook…
OPA
netgedicht
3.1 met 53 stemmen
4.426 ‘Zeg jij mijn naam eens opa,’ zegt de een.
En als de oude stil blijft, klinkt meteen:
‘Wat ben jij dom! Ik weet wel wie jíj bent!’…
Man bites dog
gedicht
3.4 met 35 stemmen
20.486 Ik heb lief en sla dood
met dezelfde warme ziel -
op mijn rug staan vele
ongeldige namen -
gezegd en weggeschreven door
de hete naald.
Voor iedere letter heb
ik betaald met het eiland
van mijn daad.
De sleutels komen met steeds langere
tussenpozen -
zij zijn opgehouden
met praten -
de ruit beslaat van de hitte.…
Le col de l'homme mort
gedicht
2.8 met 33 stemmen
8.098 wij stegen met dat lopen
dat een vorm van stilstaan is
wij zochten naar een uitzicht
een punt voor het verdwijnt
wij wisten niet hoe men
de draagkracht meet van ijs
we waren samen en alleen
we waren nauwelijks en nog
zoals de laatste vogels in de lucht
voor het begon te schemeren
de tijd was niet te vatten
we gaven aan de dingen namen…
Haar virtuele leven
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
805 klimmen van de jaren
komen de grijze haren
uitgaan is er niet meer bij
ze voelt zich nog wel jong
al is ze middelbaar
dus wat gedaan
het haar geverfd
en zich inde digitale wereld
omgetoverd tot
een jonge mooie Oosterse schone
zo leeft ze nu een dubbel leven
ze voelt er zich in thuis
als een vis in het water
vergeet zelfs haar eigen naam…
Voetstappen in mijn hart
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
871 Dromerig zoeken mijn ogen de jouwe
warmte straalt door mijn hart
als ik je glimlach zie
je knipoogt
we denken hetzelfde
en ik reis terug in de tijd
overbrug jaren
voel weer jouw eerste kus
zie weer hoe jij met jouw zakmes
onze namen kerfde
in de oude eik
weet nog het bedauwde gras
met de net ontwaakte klaproosjes
het ging anders
je was…
Het wachten moe
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
416 Als - in spot - uit de witte hemel een
meeuw op mijn schouder wil landen
en bezit neemt van mijn wezen - als
rover - die z’n naam nog moet planten
op nog niet ontdekte stranden, dan zal
een verlegen wind mij zeggen ook wanneer
dat niet meer wordt verwacht, om uit
het niets, alles te kunnen halen, en zal
ervaren hoe onbewegelijk stil het wordt…
ontwaak doornroosje
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
649 kust
je hoeft geen honderd jaar te slapen
als je de moed hebt kun je nu ontwaken
leg hem maar af die dichte doornen droom
verjaag de moeheid uit je bange handen
geef je over strek ze uit
reikhalzend naar de wereld
die overvloedig wacht
laat je verleiden door de engel
die jij al levenslang begeert
vliegvleugel samen eb en vloedig
je naam…
Ex libris,
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
730 keel van mij en
het bevroren land, het is niet zo
dat de steel van de blanke lelie is
gebroken, vertrokken alle keren
op een houten slee, die plaats
biedt voor twee, ik dien dat te
accepteren, voor al die anderen
die het tegendeel beweren,ik
beween haar in gepolijste steen,
ik kerf in hout haar klare faam,
verwerf haar taal op eigen naam…
Diep in mijn leven is een heiligdom
poëzie
2.5 met 12 stemmen
4.545 als Uw beider zoete
Naam door mijn ziel gaat, voel ik als gemis
Mijn liefde, en dan naderen mijn voeten
Het heiligste, dat in mijn leven is.…
Jouw seizoenen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
588 Hier beginnen jouw seizoenen
het lichte oprapen van hoop
dansend in de schaduw, maanrat
je gaat met een redelijk hart op de loop
keert weer terug naar de waarheid
onder helderend licht, een wakende maan
roep je mijn naam naar de heilschaduw
de zinderende stem van verloren faam
je leest me veel minder dan vroeger
niet meer zo vaak en veel…
dol, fijn.
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
596 en hulpeloos spartelde en dat dan
maar een naam probeerde te geven,
namelijk in een zwevend gedicht,
dat je in een donkere rivier doopte
en daarna met knijpers vastknipte
aan de wat verbogen waslijn om
te laten drogen en was een blauwe
seconde even écht heel gelukkig,
je had het van blijdschap te kwaad,
en werd heel moe en viel toen…
De last van het zwijgen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1 Nog even beeft het licht in de verte, alsof iemand mijn naam heeft uitgesproken.
Maar niemand keert zich om.
De zwaarste last is wat je blijft dragen nadat iedereen je heeft verlaten.…
Het Ultieme
hartenkreet
4.3 met 19 stemmen
4.838 Toen mijn lippen jouw innerlijk begroeten
ik je geurende nectar proefde over mijn tong
je handen klauwden trokken aan mijn haren
was ik even onsterfelijk voor eeuwig jong
Als een boog lag jij gespannen je lichaam trilde
alle gêne was verbannen je geilheid nog lang niet gestild
dus nam ik jou ruw vloekend, gemeen hard en boos
jouw lust aanwakkerde…
"leven"
hartenkreet
2.7 met 10 stemmen
2.576 Ik sluit mijn ogen
en zie jou staan
je denkt vandaag aan een naam
het niet meer vieren van deze dag
een stilte in jou van wat er niet meer wezen mag.
Maar je leven is verder gegaan.
Weet, dat ik je "voel",
je stil verdriet dat zegt
"Ik vergeet je niet".
Het is goed om te bewaren,
die mooie, kostbare en soms moeilijke jaren.…
O land van zee en duinen, vee en weiden
poëzie
2.9 met 10 stemmen
2.352 Ge bloeit ondanks het kenteren der seizoenen,
Uw naam is meer dan ooit alom verbreid,
Uw vlucht draagt bij de volkeren te verzoenen.
Oudtijds op zee en nu steil in de lucht,
Gij, wakkere mannen, onze dankbaarheid,
Zij vergezelt u op uw stage vlucht.…
Die Kakmadam
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
592 Zie de parkeerplaats, die zij nam,
Waarbij "Voor Invaliden" staat.
Zij eist, dat ik haar voorgaan laat,
Ook als zij na mij binnen kwam.
Zij waant zich ieders meesteres.
Haar woordenstroom kent paal noch perk.
Haar ellebogen zijn haar merk.
Die zijn haar sleutels tot succes.…
Hemel en aarde
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
777 Hemel en aarde, het is alles Uw domein
Ja, van U, o God, zijn alle dingen
Hoe kunnen wij Uw naam bezingen
U, die was en is en er altijd zal zijn.
Hemel en aarde, alles zal U eens prijzen
Voor Uw grootheid, liefde en zorg
Trouwe God, lieve Vader, onze borg
Dat ons gebed ten hemel moge oprijzen.…
Dromer.
netgedicht
4.1 met 23 stemmen
1.472 M’n hart riep jou naam heel luid,
waarom m’n lief, waarom ging jij heen?
Maar ik weet dat jij eens wederkeert,
maar wie zal me dan verwarmen?
Want de zomer is er dan ook weer
zijn het dan de zonnestralen of misschien jouw armen?
Ik zou om elk jaargetijde willen geven,
en niet alleen maar om de zomer.…
Clint Eastwood
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
685 Ik ben een vreemdeling
dichter onder de mensen
het spreken het spekschieten
in een verdikking, het klontert
onder het eelt het spervuur
holle frasen breedspectrum pleister
op de wonden die afgeschoten worden
beleefdheidsverzoeken en handwapens
Ik schrijf liever voorbij de streep
van de dood waar het gezegde
geen naam meer heeft
ik leef…
zoek
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
833 graven en vertalen naar zinnen die goed klinken
laten lezen luisteren en laten bezinken
een vleugje magie een nevelachtig licht en een zoen
je pen het werk laten doen
jezelf als regisseur
kritisch kijken naar de woorden
zonder moeten en zonder dagelijkse sleur
twijfels slaan toe
ach laat het je niet storen
om ooit de letters van je eigen naam…
Versluiering.
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
1.748 Woorden verbrokkelen in het tijdloze en roepen je naam,
verliefde zinnen raken je aan en ontsluieren mijn gedachten.…
- Onzichtbare dag -
netgedicht
4.2 met 36 stemmen
592 De dag hij ging, hij schoof met uren,
licht brandbaar en onbruikbaar,
nam dubbel troostloos afgestudeerd,
in de vroege morgen
glinsterend en sterk verbleekt in glans,
leeggezogen, angstig en onaantastbaar,
langzaam weer vaste vormen aan
om de warmte te laten stromen,
als kleingeld voor de parkeermeter
ondankbaar en verbitterd betalen…
dagverloren
netgedicht
3.3 met 20 stemmen
693 schaduw van gods wil
hij verdween
tussen lichamen
nabij die ene zonnebloem, volmaakt
in wie ze altijd was gebleven, in ieder
en volgend gezicht
een reiziger verscheen
met alsmaar meer verleden
verhaalde over oude foto’s en mildheid
met het oog naar binnen
alsof geschiedenis zijwaarts waakte
over zonsopgang, kindervroeg en in eigen naam…
Leedvermaak
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
835 Het achterland nam op de hoofdstad wraak
En wentelt zich massaal in leedvermaak
Daar Ajax zijn ambities liet verstoren.
Al zes jaar lang de hoofdprijs niet gehaald
Geen Champions League, geen Europees succes
Dus feitelijk als topteam steeds gefaald.
Wanneer staat Ajax weer op het bordes
Zodat het legioen van trots weer straalt?…
Behouden
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
540 er is nog bewijs, een lichamelijk deel van jou
stil bewaard, als een rond de vingers gedragen relikwie
de kleine schrijn glanst zilveren gedachtes
ze reflecteren stil dat lieve monogram, nooit
verjaart jouw naam
als ik buiten kijk en vogels beven in hun vleugels dan weet ik
dat de kou slechts winters baart, maar nu
verlang ik naar de…
Doodgewoon
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
662 Als gevoelstijd bij het verouderen
alsmaar sneller gaat, de natuur de
innovatie van lijf en geest staakt,
ingeschapen jeugd-illusie van een
eeuwig leven als een kaars uitgaat,
dagen naamloos en gelijk worden,
woensdag herkennen aan ‘t lawaai
van de afvalbak en zondag aan de
grote stilte waarin ik je naam snij,
generaties een flikkerend…
Vervreemding
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
548 niet aan de woorden gelegen
of aan de klank, het geluid van jouw stem
de melodie die klonk op een avond in de regen
de gierende remmen van een late natte tram
of dat je naast me stond, in een bushok
zonder bestemming, maar met een sigaret
ik bedwelmd door de kleuren van jouw rok
belande die nacht alleen met jou in bed
toen je afscheid nam…