1227 resultaten.
Liefde maakt kleurenblind
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.414 Ik ontneem je met ‘n diepe kleur
de louter van het maagdelijk wit
koortsachtig door de drang verhit
geconcentreerd op naakt primeur
ik streel je houding in verlangen
schets je weelderig lijf bevlogen
haal al wat ligt in mijn vermogen
naar boven om je pracht te vangen
zorgvuldig glans ik je ogen fel
maar verstijf in de intense streek…
Wonderlijk
netgedicht
2.1 met 12 stemmen
1.160 De wonderlijke hemeldans
van al die sterrenpracht
zo alledaags, ontdaan van glans
of had men meer verwacht ?
Tot plots er sterren in hun val verschijnen
voor hen de toekomst voorgoed mislukt
hun sterrendom vervaagt in lijnen
en nu is de wereld opeens verrukt.…
Bart, café de Plak I
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
607 weerschijnend in de glans van het verleden.
Komt ooit een tijd om dit te evenaren,
dan als herinnering, als erfenis
van een moment, volmaakter dan het heden.…
Benedictus
poëzie
3.3 met 10 stemmen
2.916 Gezegend, die de rozen doet
Onder Uw lach ontluiken
Aan de verbolgen struiken
In glans van sneeuw en bloed.
Gezegend, die de vogels hoedt,
En lokt een schuwe zinger
Heel teder op Uw vinger,
En wekt het nestend broed.
Gezegend, die der kinderen schal
Bij 't spel met bikkel en met bal
Ons droeve hart laat raken.…
Vruchthuid
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
775 Haar schouders
dragen eenzaamheid
stap voor stap
naar buiten
handen zoeken
in gestikte zakken
ooit gevuld
met haar hand
in de mijne
vinden gekromde vingers
een tamme kastanje
geraapt tijdens
die laatste boswandeling
goed tegen reuma
zei je nog
terwijl kleine deukjes
in de schil haar glans
juist versterkten
een schuchtere lach…
droom met mij
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
994 enkel fluistertonen
zacht trillend verschuivend zand
verspreidt zich over gladde wegen
van maagdelijke tronen
droom met mij, ga toch mee
raak mijn verlangende vingers
omring ze met jouw bloesem,
geurend naar een witte orchidee
ik droom in jou, jij in mij
in een zuivere stralenkrans
open je zachte krachten
ik schenk mijn geliefde glans…
voorbij de Romaanse poort
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.142 voorbij de Romaanse poort
uit ongelijke stenen gemetseld
heeft een muze die mij bekoort
zich op mijn schoot genesteld
ik ruik haar geurenpalet
dat mij doet zweven
door ongekende sferen
mij doordringt
met scheppende beelden
ook al blijft haar tastbare
nabijheid onverlet
het aardse wil ik niet onteren
ik zie in de glans
van haar blikken…
Romeinse villa
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
2.138 ofschoon je glans
in alle dorheid is vergaan
klim ik je heuvel op
tussen uitgeteerde mozaïeken
rust je naam
de zon brandt nog eeuwen je faam
pijnloos scheurt je marmer open
wespen zoeken in de wonde
naar het opgedroogde leed
maar langs verweerde stenen
groeit eenzaam een perzikboom
bijna devoot beroer ik zijn droom
zelfs een vijgeboom…
Geleend licht
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
953 Duizend diamanten doen een dansje in de zee,
geven glans aan grijze golven voor de duur van een idee.
Tot de einder flakkert vuurwerk in de volte van de baren,
deint een zilver stralendek van hier en nu en alle jaren.…
Verlaten gedachten...
netgedicht
3.6 met 18 stemmen
977 verten van oneindigheid
drijven de wolken van mijn gedachten
In stilte bevriezen de woorden
tot kille sneeuwwitte ijsvlakten
Het regent ijsdruppels in mijn hart
die de kleuren doen verbleken
Deze kilte is niet te verdragen
Als door een nevel omsloten deken
Langs verten van oneindigheid
drijven de wolken van mijn gedachten
In gebroken glans…
Requiem voor een droomvrouw
hartenkreet
4.5 met 12 stemmen
1.239 In de satijnen glans van parelmoer
De welving van de kinkhoorn
Haar huis
Zong zij voor mij
Vreemd maar o zo mooi
Van haar verlangen
Verdronken in het bleke maanlicht
Van de ruisende zee
En haar schuimbekkende paarden
Van het levende water
De dauwparels van de dageraad
Van haar stille woorden
Die ze nooit gesproken had
Maar teder bewaard…
De zachte dood
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
476 zag het zonlicht
valer worden
wind schraalde in
een al veel te droog
seizoen aarde verloor
haar bloeiend groen
kleuren verdoften
hun glans in
een tekort aan
pigmenten zelfs ziel
kreeg geen kans
om even te gloeien
de smidse van
schepping loeide niet
vlamde amper in
zuurstoftekort voor
het blauwe segment
dat echte hitte…
Ik ben de wolk
poëzie
3.6 met 10 stemmen
2.237 Met gouden zomen
omkleedt Gij mij; uw zachte glans
omvaâmt mijn wee, doordringt het gans
tot al mijn tranen nederstromen....
O Levenswee! O Wenenswonne!
Ik ben de wolk, Gij zijt de zonne! -
O mijn Zon,
mijn Zon!
------------------------------
uit: Claribella (1893)…
LEEFTOCHT
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
917 Haar lokken dansten een glans van kastanje.
Haar sproeten sprongen in 't oog. Het mensdom zag een jonge ree.
Jaren later staat er een dichteres voor de deur. Gejaagd troont ze
Amos mee.
Zwarte wind
wervelend op de kim -
het licht is van huis
Zij vergt dat hij haar stroeve nek masseert.…
Grote pret
netgedicht
3.9 met 20 stemmen
1.099 oogvocht stroomt over
het kind kijkt me aan
een traan
glijdt vol glans
langs een guitige glooiing
gekruld tussen wang en neus
zilt een zoete lippendans
een fietsenstalling spreidt
met grote pret omlijst
kirt een roze tong
vrolijkheid spat en springt
over van de natte mond
ontregelt beide handen
zelfs de voeten draaien rond…
Ideaal
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
832 Ik kleur de emoties in hun gezicht
uit mijn ziel met losse hand
ik geef mij over en verdicht
zonder beredenerend verstand
Ik voel 'zo' de mens op het linnen aan
hun glans straalt vervuld intens
dus laat ik mijn kwast de contouren af gaan
van ook dit prachtige mens
Zo schilder ik iedere dag van mijn leven
niet vlak maar met perspectief heel…
de organist
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.223 Zijn mond vertrekt en in zijn donk're ogen
komt langzaam aan een diepe, blijde glans.
Hij domineert niet bij het begeleiden,
maar dienstbaar steunt hij de gemeentezang.
Zijn voorspel is maar kort en heel bescheiden;
de preek duurt immers ook niet meer zo lang.…
- Dankbaar Verlangen -
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
758 En als ik gelukkig was
dan zouden gouden momenten dansen
..uit dankbaarheid, blijvend geluk brengen
omdat jij van mij was, glans in mij fonkelde
want jij zou mijn struikelblokken vangen.
Jij zou mij doen stralen ..…
Nestelend in de schepping
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
575 ik nestel mij in de schepping
de luwte van de morgenzon
waarin ik voel, hoe ook zij
worstelt in het oneindige
zo tussen het grauw
wil stralen in het blauw
boomtakken zwiepen in kaalheid
gelijk een opgevoerd dansstuk
strooien bladeren rond als confetti
grote bonte vlokken
een kleurig herfstfeest
toch raakt de glans mij nog het meest…
Magnifiekjes
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
533 vleugelstrekkend vrij
een aardhommel zoemt
verstopt zich in een bloemkelk
zuigt de godendrank
het hemellicht reikt
zich vredig in stralen uit
door een wolkenbank
windzuchtjes waaien
rijpe zaaddoosbolletjes
over de akker
vlierbloemen bloeien
wuiven als parapluutjes
de zomer wakker
de natuur trakteert
pareltjes vol van leven
die een glans…
Afhaaldag veiling
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
886 Met bijenwas
tot warme gloed gewreven
komt in een keuken
ver van Amsterdam
de middeleeuwse tafel
in zachte glans tot leven
geeft spiegelhout
een blik in het verleden
krijgt gouden eeuw
een nieuwe levenskans
door halve eeuweling
in vreugdedans.…
Juliette
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
497 mystiek zo het balkon u droeg
boven het geuren van jasmijn
verheven maan in volle schijn
uw blikken mij nog niet genoeg
glans kasseien van Verona
welke uit hun voegen sprongen
veel te vroeg doch vogels zongen
welk wonder volgt er nog hierna
liefde rankte mij naar boven
steentjes gooiend tegen ‘t raam
om uw zachte mond te loven
hoorde…
jeugdspiegel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
425 het kind zit op haar step
ze draagt haar jongensbroek, een jongenslach
en duizend meisjesogen
slieren blond langs bolle wangen
opgevangen licht in ramen met de glans
van klein geluk
(zonder handen was het stuur al stuk)
een alfabet met schuingedrukte woorden
enigszins verzwegen, maar nooit ingeboet
aan kracht
ze zit daar op het achterwiel…
schoonrijders
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
565 (in zijn koude mantel hangt nog
een winter van toen)
nu vorst de aarde dekt-
wit en stil rond vogels waadt, laat ik niets na
de ijsdans van een glijdend paar
draait achten boven water
sierlijk als een kleinood in vergeten glans
hun wals smelt weg
waar ik herinneringen leg, leg jij
het beeld van nu
zwierend, zwevend tot bevroren lof…
Altijd passend
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
672 Steeds weer goed
In dagen van ledigheid
baant zeer oprechte liefde
zich snel een weg naar genegenheid
Verlangen vist in een vijver van
oneindig veel genot
Lied van hoge noten
doet glazen rinkelen
Hoewel een besproken
liefde nooit echt de glans in zich heeft
van een, zeg maar
liefdesrelatie van
gewoon spontaan…
het mat geslagen uur
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
648 ergens is er nog jouw stille
adem, de aanblik van wat eens was
nee geen naam in eeuwigheid maar
een plek naast alle ingezetenen
wat gaan we doen, zal de nacht jouw
glans gaan strelen tot aan het mat
geslagen uur waar in wij het feest
gaan delen?…
Schemering is het doodgaan
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.959 Plekkend beschenen witte heerlijkheden
van dag de morgen, en onbevreesd zich trekkend
was daaraan op, 't hart dat nu is zich rekkend
uit wanhopig naar de vreemde leegheden
van de avond en zijn gemaskerd gezicht, -
maar de dingen die hem zullen behoren
houden hun ogen nog zo vragend gericht;
en de verledenheden hebben verloren
hun glans, en…
- Idylle -
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
861 water op het trottoir weerspiegelt "Marie, Marie"
de glans van nooit verloren gaand geluk,
heerlijke overgave alsmede onrust
schreeuwt onhoorbaar een naam..
schildert de fijne idylle zonder verblozen
in mozaïek vorm en met fraaie tussenpozen.
de maan haar poëtische schijngestalten..
met de terugkeer van de tijd.…
We vliegen in rood
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
534 geef mij je angel en
honing kom dichterbij
ik streel je tot koning
je dood is goedkoop
als je mij nu zou steken
zo kort bloedt geen leven
weef het geel van de maan
met de kracht van de wind
in het blad van de bloemen
de glans zal verbleken
als het licht van de zon
de nacht doet vergeten
we vliegen in rood
stuiven meel op de…
Hoop doet leven
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
426 Die sterke rots in glans getooid
weet van het hemelblauw daarboven
de rollende storm en bomen gerooid
takken met armen te mager om te loven
Van wie het helste kwaad ontmoet
die bijna zijn vergaan
in het weerlicht zien we ze staan
rondom schaduwen en donkere wolken
ach hoe getergd zijn de volken
Het schreien en zuchten
bliksemend…