959 resultaten.
Storm aan het strand
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.352 Als Hunnen stormen zij aan, golvende
horden, schuimbekkend van woede naar
wat hen teweer staat: dit land Bavaria
dat laf zich schuilhoudt achter de vadzige
buiken der duinen.
‘’Val aan!’’ brult de gong van de Khan
van de Wind.
‘’Wees hen een gesel!…
Strand en Zee
hartenkreet
3.9 met 15 stemmen
1.906 Kom, duik met me onder
Duik met me mee
Proef de blauwe schoonheid
Luister naar de diepte
Luister naar de liefde
De liefde van de zee
Lopen over het strand
Loop met me mee
De duinen stuiven, worden steiler
Meeuwen aaien de morgenzon,
Duikspelend met de wind
Een schip met witte zeilen
Scheefhangend in de ochtendstond
Als een ongehoorzaam…
Ergens
netgedicht
3.5 met 67 stemmen
1.535 In het zuiden ligt een eiland
een grote steenklomp
maar eenmaal beklommen
overzagen ogen een uitgestrekt woud
bijna onttrokken aan het zicht
door zijn dicht bladeren gordijn
een
lichtgevend wit zandstrand
bedekt met rijen duinen
donkerkleurige dennenbomen
en
honderden kleine kinderen
gelukkig samen rennend op het zandstrand
spelend…
Zes hoeden en een grijze sjaal
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
554 Mag ik jou dragen
Vragen en liefhebben
dat de duinen ons dansen
de schermen achter de paviljoens
de kleur dragen van je ogen
het vroege toch ook al oud augustus
remt mijn drang om in jouw vlucht
het gelag te zijn van mijn rijpe daad
waarin jij mijn appels mocht plukken
glazen vullen, bottelen – het geven
van een fooi - ach ik laat het…
Monnik aan zee
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
787 Hij heeft zijn handen ineengevouwen
en vraagt zich af hoe hij hier kwam:
van abdij de keien op
en over het smalle pad gelopen,
door het bos de duinen door.
Nu hier aangekomen.
Nu pas mag hij monnik heten.…
Waar de strandboulevard
gedicht
3.2 met 25 stemmen
13.144 Waar de strandboulevard
naar de stad toebuigt
de zee de rug toekeert
gaat een pad langs de kust
oud asfalt gras in spleten
geen plastic banken daar
geen sierstenen
na het gras van een tennisveld
en de hagen van hogerliggende huizen
na het achtererf van een werkplaats
alleen de rotsen de duinen
een stuk grond tussen doornstruiken
met…
tot in de morgen
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
761 wanhoop van
de dingen
ik staar voorbij bomen op de weg
en het binnenwaartse zwijgen dat machteloos
om de schemering valt
zich in schaamte nestelt
en in nog meer zand in mijn ogen
ik zie vreemde witte vogels vliegen
doorheen verlangen en de waarachtigheid
van de nacht
ze leggen mijn ziel bloot
langs mijn wangen, tussen jou en de duinen…
De Afrekening
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
508 De Afrekening
Het duinkonijn houdt niet van zee
Ze heeft het land aan schuimende golven
Het zoute water smaakt haar niet
En spoelt haar sporen mee
Met duizenden komen ze op een mooie dag
Van achter de duinen naar de kwallen
Ze vertrappen de holen en het gras
En morsen brand, blik en glas
Gestaag groeit het graven uit tot graf
Holen worden…
het oog van de gedachte
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
810 en het zwijgen wordt opgelegd
zonder onderhandelen
over woordwaarde of het aandeel
tot berusting, het gegeven dat aanbreekt
wanneer een zoutpilaar wordt bekleed met verte
de horizon, van het wachten moe, zichzelf afbreekt
en kiest voor verdriet
omdat hij de zon niet omhoog kan houden
zelfs niet met het vuur van de wind
boven duinen…
Wees
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
595 liefste vijand
het is tijd om los te laten
vergeven en vergeef mee
meet de lengtes in gelijke zeemijlen
wee
glimlach dan zacht langs getijden die weemoedig zijn
krijt de rots met een schreeuw tot een witte muur
een meeuw droomt het uur ruim boven het duin
drift op rivieren langs ondergelopen stranden
de tranen zijn niet minder en zie…
de warmste kus
netgedicht
3.4 met 21 stemmen
884 lijkt
te erven
de voorzijde
van het geleende landschap
zich keert naar verlatenheid
en zelfs de allerkleinste steen
hongerig knaagt aan een gebarsten zeeschelp
door een geliefde achtergelaten
vogels angstvallig
het vliegen vermijden
zich laven aan sneeuw
en ieder overlevend woord
van lijden
schep dan mijn weg te gaan
door duinen…
Het Zand
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
552 Zand
ik zie
alleen
maar
zand
Ver weg
dichtbij
voor
achter
en
opzij
alleen
maar
zand
Ik
voel
overal
zand
in mijn oren
in mijn ogen
knieholten
en ellebogen
overal
zit zand
Ik ben gek
op zand
op kuilen
duinen
en bergen
grof geel
en fijn wit
zand
Ik geniet
van
woestijn
steppe
en strand
hollen
lopen
dolen
in…
Hemellichaam
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
625 ik zal je schilderen
als maan en als zon
ik zal je de tinten geven
van ochtend naar avond
ik zal jou het palet schenken
de lijsten van jouw huid breken
ik zal jou beminnen
de tederheid geven
zoals op het fluwelen strand
weet je nog
dat jij mij in duinen legde
en dat ik jouw licht liefde
wij de eenzaamheid niet kenden
en de…
ode aan piet paaltjens en slauerhof
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
613 Na jarenlang in het duffe ruim te hebben gezeten
Met Maleizen, Tamils en Chinezen, een vreemde mix
Deed, eenmaal weer op het dek gelaten
De zilte zeelucht mij vrijwel niks,
Met de terugkeer naar het vaderland
Zijn groene weiden en witte wolken was ik vroeger kinderlijk blij
Maar nu maakt het weerzien van de blonde duinen
Dat ik slechts bitter…
Lichtend spel
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
587 Vlammend schijnsel vanaf vroege morgen
over nevel en dauw ontsprongen
in straling en warme gloed
bij je weerspiegelende deining over golven
zit ik dromend te staren op het duin
waar water en licht de einder voedt
en in ritme van een eeuwige zang
de getijden naar de kusten voeren
de stem van het verlangen
droom van vele eeuwen een lokkende…
het trage net van de zee
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
570 verder
naar vragen, luister enkel naar weemoed
en verdwaal tussen geruis, de mond
verlaten
sinds het afscheid ken ik
de weg van de regen en hoe meer ik waai
hoe meer ik tot zwijgen kom
ik wil de vloed staande houden, de meeuwen
die in zilte plassen de wijdte van de wereld zien
zodat ik kan zoeken, in waarheid en eenvoud
tussen twee duinen…
Ondergroei
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
476 hemeltergend, zo angstig vaag
sluiert het licht in mijn handpalm
geborgen in de schelpenkraag
van het duin zonder strohalm
dat als zachte aarde begon
maar in schaduw vlucht
voor de adem van uw zon
vanwege ontederheid berucht
zie de wolken buiten bereik
ik adem in, ik adem uit
vraag me af waar ik naar kijk
naar windstilte zonder geluid…
Het verlaten strandpaviljoen.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
498 Achter het paviljoen liggen de duinen met
hun opwaaiend zand.
Hoe hard de golven ook op de vloedlijn slaan
met hun witte schuimkragen.
In het najaar zal het badgasten en zonaanbidders
niet behagen.…
Vijf dichters
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
480 er was eens een groep meeuwen
schreeuwend vlogen zij rond
de zee bleef onverstoorbaar doorgaan
met eb en daarna vloed
vijf dichters zaten op een duin
pakten papier en pen
elk hoorde iets anders
in het luide krijsen
de eerste schreef een elegie
de tweede beweende eenzaamheid
de derde zag de wanhoop van een mens
de vierde tierde…
ZEFIR EN CHLORIS
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.089 Fluistrend staan de popeldreven,
Als hij vrolijk aan komt zweven,
Langs het scheemrig duin.
O, hoe geurt het van rondom;
Nu zijn vlucht in 't bos blijft hangen!
Chloris lokt, vol zoet verlangen,
Hare Bruidegom.
Zie daar zeeft hij 't lover uit!…
Haar geluid vanuit de horizon
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
528 Nu ik jouw motto op de top van de duin koester
levert tot in lengte gespiegeld tot aan de horizon
jouw licht in het donker gebundeld met geluk
hoorbaar liefkozend met het aanstormend geluid.…
leeg van voren
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
558 het is kouder dan de vlucht
van duizend meeuwen, de tocht
die het voorjaar inblaast lijkt
met het oudejaar te zijn verdwenen
het gerecht van tochtige koeien
en praatgrage knoppen blijken
zich te hebben verschanst achter
duinen van traag zand
ook de luchten lijken voller
van adem, een wolk draagt
de massa die eens ons aarde werd
genoemd…
Wijkend
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
641 lege
Ondefinieerbaar wijkend iets
Of is het leeg en inhoudloos
Maar qua vorm en in rapporten
ontegenzeggelijk aanwezig
Een onzichtbare kust
Een onwrikbaar hek
Een ongebonden uitstulping
In een kader wellicht
Geen vogel tussen angels en klemmen in carrés van forellenkwekerijen
Noch voetafdrukken in het zand
Tussen branding en duin…
ik had je zee beloofd
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.453 ik schreef
met zand mijn naam
je rug witte de letters
daar zou ik die zomer staan
ik had je zee beloofd
en zon om licht te bruinen
we verliefden ons die dag aan
de voet van de eerste duinen
we zuchtten zoete woorden
in het waaien van de wind
sprongen door de branding
ondeugend als een kind
we wiegden water en
de golven gaven mee…
Nog één oog
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
247 een onderzoek is niet nodig en duur;
hem rest enkel een uitvaart naar het duin.
zijn gewrongen blik is pijnlijk en leeg,
af en toe kust de zon zijn zere neus,
en de knokkels van zijn gebroken hand.
soms lijkt het of er nog een oog beweeg
van het lichaam dat spijt had van zijn keus;
zijn geplette hoofd volmaakte het zand.…
Het blijft bestaan
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
629 Na al die jaren een doorleefd geluid
dat steevast in ons stadslied klinkt,
hoewel de weergave verandert
is het refrein nog altijd behouden
het aloude getingel
van de Haagse trams
Oh oh Den Haag
ook de zomeravonden
waar de duinen dubbel rosé kleuren
haar warmte nog steeds rondwaart
van pril liefdesgeluk tot ademloos
vallende sterren…
De grote jager
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
654 Achter mij in de zeereep verheft zich het hoge huis
met de vele woningen waar ook voetballers logeren
en dienaren van staat of Mars vergaderen. Velen
dalen per wentelwiek uit de hemel.
Samenbindend hier is de onbescheiden beurs. Zoals
ook de ijzeren greep om het complex. Soms staat
op de midgetgolfbaan een tank te kijk en te pronk
en ratelt…
Scheveningen
gedicht
3.8 met 55 stemmen
7.330 voor uitgestoken broodmagere armen
sirenen vluchten lijdzaam voor erbarmen
geen scherpe rotsen maar een veilig land
na de havenhoofden zwarte kaden
verworden zeebenen tot vaste voeten
geen lager wal meer of het eeuwig boeten
van hun vrouwen door de zee verraden
het onheil komt niet van de woeste vloed
maar van het wassend dorp achter de duinen…
Doodstil
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.146 Wanneer je heen wilt gaan
voorbij de duinen van je leven,
wanneer de einder is opgebrand
in’t opgedroogde zand.
Wanneer dorre halmen
graaien naar het binnenste in je lijf,
wanneer de zee doodstil blijft treuren
om een wegebbende herinnering,
vergeten door de tijd.…
Eiland
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.168 Zij koersen in de duinen op gegist
Bestek tot aan de eerste nevelbank,
Dan vluchten zij en lossen op in zee.
De ochtend vindt de boschplaat wit en blank,
Een vroege fietser rijdt de longway
Af, het eiland krijgt een held're klank.
Zo is Terschelling in zijn dwarsdoorsnee.…