745 resultaten.
Avondrood
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
703 avondrood je gezicht sta te begluren
Als jij je ogen sluit,
alsof het eigenlijk niet mag
En als je dan opkijkt
om mij te zien blozen
Maar dat zie je niet
want het zachtroze licht mengt alle kleuren tot liefde
en ik pak je hand
in de ziel van je stap
op de vederlichte herfstbladeren
Zachtjes zitten we
over het weiland uit te kijken
op een heuvel…
Wapenstilstand als...........
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
697 aarde
zijn gevallen
als de volgelopen kuilen het flauwe zonnetje
weer rimpelloos weerspiegelen
als er niemand meer is
die de stilte wil scheuren
als een ongelooflijke echte watervogel
weer het kanaal gaat dwarsen
als je, zo maar, tot tegen het versplinterde
bos kan stappen, rechtop 135 meter ver
als de Hill, geen nummer
maar weer een heuvel…
Lyme Regis
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
477 Lyme Regis, onder aan de heuvel geplakt aan zee,
ik wil bij je zijn in het schemerlicht.
Laat de zon met okergele strepen nog getuigen
van aanwezigheid, ver weg achter de horizon.…
Het fraaie Toscane
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
612 Na de eentonige Po-vlakte -
talloze logistieke bedrijven -
de menselijke heuvels en dalen:
Toscane in hoogst eigen persoon!
Als de bus is voorgereden,
heten vlamcipressen ons
bijzonder welkom: 'Voeg u in
Het Landschap van de Italiaan.'
Opvallend veel appartementen
delen de golvende horizon.…
moedersdag
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
485 moeders
gaven ons het leven te vieren
terwijl zij ons houvast bieden
als zijn zij een schaduwrijke boom
die ons altijd schutting geeft
moeders
zijn de rotsen in onze branding
die ons steun en toeverlaat geven
als de aarde met water en voedsel
voeden en laven zij ons koesterend
moeders
zijn als dichtbegroeide heuvels
waarin wij een schuilplaats…
MEI
poëzie
4.0 met 2 stemmen
933 De straal ruist op, valt weer de heuvel af
Op vrolijk-zijn volgt later droevig treuren,
Wat weldaad is, schijnt straks een bitt're straf.…
De regels van het spel?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
477 zonnestraal
hem vindt, een streepje
licht in de laagste stand
wat eerder werd gezaaid,
neemt z’n tijd, is niet verloren
als de mens zijn spa en pen in
de aarde heeft gezet, groeit
tot kort gedicht wat ergens
tussen grijs en donker ligt
verankert in het verstand
langs de nevelbanken spant
de herfst z’n snaren, rust
onhoorbaar over heuvels…
Irene
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
573 zie ik steeds het beeld
van een vroege ochtend, zo vlak voor zonsopgang
en erna,
bij de heuvels van Isfahan
en van Shiraz met zijn rozentuinen
als onderpand van onze vriendschap.
Wij zijn verbonden door klank en toon,
gezeten op een tapijt met gouden draden
vóór het raam met uitzicht op de nevels.…
WAT HOU IK ONGELOFELIJK VAN JOU!!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
694 Van kus tot kust
wil ik je beminnen
van mond tot monding
stroomt mijn liefde over
je heuvels en je dalen
ja overal voel ik jou
de toppen van jouw bergen
gaan mijn lippen niets te boven
zoals watervallen laten vallen
zo laat ik mij op jou bevallen
van land tot landing
laat ik mijn zoenen stranden
tot de bodem van jouw zee
zoef…
De mier.
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
567 kracht en trots die niemand vindt
geen taak te zwaar, geen drempel te steil
bouwt een wereld voor het mieren heil
haar bestaan in teamwork groot
zwoegen en dienen tot in de dood
gevleugelde mannetjes leven kort
vliegende paring die hun einde wordt
met kracht die velen niet kennen
door intellect van snel scannen
bouwen zij nesten en heuvels…
Opperbevel; Lares en Penates
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
472 Bouw de baden,
bestier de heuvelen,
breek het verband
tussen hemel en aarde.”
“O waardige,
Diocletianus, mijn broeder,
tegen wil en dank, ik
verloor mijn dromen,
als de klassieke tijd
waar ik zo naar verlang;
betoverend had het moeten zijn,
de quality-time met mijn muzen.…
De wereld wacht (op een kans)
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
848 De wereld wacht, de wereld wacht zo lang,
Met heuvels rood, in plaats van grasgroen,
Ook God ziet het, balancerend op het koord,
Hij weet alleen nog dat de mens dwaas is.…
onder de waarheid
hartenkreet
4.2 met 10 stemmen
852 waar ie loopt
langs de rand zo scherp
zonder vangnet
zonder angst
eerlijkheid duurt
oneindig
lang
maar zo ver weg
het geluk is schaars
het lot voert
ons daar naar toe
om daarna opnieuw te vallen
vallen zo diep
dat kunnen alleen de dapperen
die wapperen met een vlag
in niemandsland
kom we springen
nu
en landen zachtjes neer
tussen heuvels…
Nectar en ambrozijn
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.559 Een vrouw liggend in het warme zand,
beweging over blanke heuvels en zachte huid
in de virtuoze zetting van haar hand, voor roos
en rozengeur, de nectar en ambrozijn waarvan
hij blind blijft proeven voordat hij de ogen sluit.…
Drie verzen voor een dode III
poëzie
3.8 met 8 stemmen
3.061 Soms, dwalend over heuvels, hoor ik uwe stem. —
meestal op stille ongerepte plekken
waar de natuur nog iets gevangen houdt
van haar voormenselijke zuiverheid.
soms aan een water, soms ook in het woud.…
Villanelle Conspiré
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
636 Dat weet ik niet, toch schreeuw ik van de daken:
Lee Harvey Oswald deed het niet alleen
Een schot kwam van de heuvel naar het scheen
Je hoorde mensen schreeuwen, kreten slaken
In Dallas, toen de president verdween
Die Warren draaide er gewoon omheen
Hij moest een levensgroot geheim bewaken
Lee Harvey Oswald deed het niet alleen
Het eindrapport…
Varen naar de grote plas
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
981 in het slootje lag een bootje
varen naar de grote plas
ze trokken daar een strootje
wie t eerste in z'n blootje
ging uit moeders schone was
met wijdse blik verkenden ze al
de zó natuurlijke attracties
heuvels, bos en waterval
en wat een schik bij 't zien vooral
van elkanders rijzende reacties
als hoff'lijk heer roeide hij stevig…
Dan wordt het weer stil
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
1.685 vochtige dwalen
zij kreunt en ze steunt
en ze kronkelt en draait
en ze rekt en ze strekt
en ze spint in zijn oren
dan is ook voor haar
de ochtend geboren
zij rekt en ze spreidt
en gaat open zo wijd
en ze laait en ze vuurt
ze kronkelt en stuurt
en ze weekt en
ze smeekt hem
ze lopen verloren
hij bloeit en hij groeit
aan haar heuvels…
Vlakken rimpelloos tot grond
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
717 bergen dalen als hun toppen
brekend vallen in lawines steen
heuvels gapen eeuwen rond
vlakken rimpelloos tot grond
waarover winden ongestoord zich
haasten naar een nieuwe morgenstond
golven brullen wittend schuim
zeeën donderen hun woestheid
tegen kades pieren en geel duin
zand brengt rust sust eeuwige
beroering en geeft stilte in de…
Lied voor de nog niet afgestreken lucifer bij de paleizen van het geheugen
gedicht
3.5 met 2 stemmen
4.722 Sommige spreuken en beraadslagingen vliegen
naar Smeerenburg waar de walvissen gekookt werden,
andere worden as in de gevallen adderburchten
of tolden over de schaapachtige heuvels.
Brand niet op, niet afgestreken lucifer
al is Tsjitsjikovs koets*) nog niet door 't duister
opgeslokt.…
Zij heeft niet te leen gegeven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
541 wenende mieren onder de straatstenen
een kwijlende hond
likt het zoete
de aanzienlijke zenden hun slaven om water
voor de kale akker
zij komen terug met lege kruiken
en getekende hoofden
dor en hijgend gillen
de uitgebluste poppen
op de springmatras
op kale heuvels
happen de wilde bokken
naar lucht
het einde nabij zijn zij…
In de adem van de natuur
netgedicht
2.2 met 14 stemmen
1.335 Op de top van een heuvel
sta ik stil, kijk naar de horizon waar wolken
zich vouwen in zachte bergen van licht. Een specht tikt
in de verte, een kleine herinnering dat alles beweegt en toch veilig blijft.
Als ik afdaal naar de mensen,
draag ik de stilte mee als een zachte trilling
in mijn borst.…
't Geuzenvendel op de Thuismars
poëzie
3.6 met 34 stemmen
5.453 '
Zij zongen het, saâm om de heuvel geschaard,
Met de hand aan de hoed, met de hand aan het zwaard,
En plechtig, ver in 't ronde
Klonk 't lied van Aldegonde
Toen sprak nog de hopman een: `Broeders, Goenacht!'
En 't vendel trok voort; aan de kim, als een wacht,
Verhieven Hollands duinen
In 't avondrood hun kruinen.…
Een Gelders lied
poëzie
2.9 met 13 stemmen
4.172 Bij de eiken, aan de top
Eens heuvels, wies ik op.
In heiden zonder baan,
Leerde ik, ter jacht geschort,
Mijn eerste treden gaan.
Mijn arm is 't wild geducht:
De reebok helpt geen vlucht,
Het zwijn geen scherpe tand,
Als, in mijn dreigend roer,
Een snelle dood ontbrandt.…
Amsterdamse bos: een katheraal
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
465 Zondag 7 januari van het jaar des Heren 2018
de zon doet de dag goed
ik voel me opgewonden
ik hoor de kerkklokken luiden
“met vreugde zult gij naar het Huis des Heren gaan”
ik kies voor het Amsterdamse Bos
met man Jelle en labrador Mika
Ik wandel en verbeeld me
te lopen in een kathedrale kerk
met de bomen als de pilaren
en de top van de heuvel…
JAM SOL RECEDIT *
poëzie
4.2 met 4 stemmen
2.745 .
-------------------------------------
* Iam sol recedit - Reeds wijkt de zon (beginregel van een kerkelijke hymne bij het avondgebed gezongen)
gekibbelkappeld - met schapewolkjes bezet
gewaggelwolkt - met losse wolken
al hil en dal - een en al heuvel en dal
geluw g'appeld - met gele vlekken (in de vorm van een appel)
te morgen nog volstormde…
uitzicht op inzicht
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
633 beschermende ivoren
beschroomd stilaan
de pulserende kamers binnengaan
waar muziek van zoveel jaren
door het aanslaan van de snaren
tot weerklinkend leven komt,
ontwaakt wat was verstomd,
dat wat gewist werd geacht
in beweging wordt gebracht
als parels bedekken gestolde tranen
zinnebeelden in diepe timpanen
tussen de vele pilaren
is een heuvel…
Kind zijn in China
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
486 De jonge vrouw beklom de heuvels van
Song Pan. ze hield van het landschap
daar zocht ze rust, daar zocht ze
oplossingen bij problemen.
En daar vond ze vaak zichzelf. vandaag
vond ze geen antwoorden en ook geen
rust automatisch vouwde ze haar
smalle handen ineen.
Ze wilde dat hun regering anders kon zijn.…
Anastasis
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
1.182 doodsberichten las
Pas door de stad - Pas door de stad
zijn dodenpassen door de stad
voorbij het Pad van Dolorosa
waar hij neerviel op de stenen
voor de vrouwen die met rozenblad
gevallen hem beweenden
voor het kruis dat hem te zwaar was
maar hij dragen zou op benen
Pas door de stad - Pas door de stad
zijn dodenpassen door de stad
voorbij de heuvels…
Mijmering
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.199 En zachtjes tel 'k de dagen weer,
Die door mijn vingers gleên -
En dromend zie 'k het dampend dal
Door de' avondschemering heen: -
Daar is dezelfde heuvel waar
De zon vroeger verdween -
Daar zijn dezelfde dingen nog
Waarop zij vroeger scheen.…