811 resultaten.
De onbereikbaarheid.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
635 Ik verdwaal even in verloren woorden,
in het labyrint van onvergankelijkheid
ook al borrelen duizend beelden naar boven
en vertalen wat onuitsprekelijk blijkt,
kijk ik met halfgeloken ogen
hoe je uit mijn wereld verdwijnt.…
Jagende verwachtingen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
418 slechts met de gedachten
waarin ik verdwaal, op het
einde te trots voor een beklag,
onmogelijk de serene grond
onder de wortels te verruilen
van een voorbestemde plek,
waarin ik schuilen mag.…
Primair verlangen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
479 Verloren van paden, in het wild verdwalen,
wil ik overleven, terug naar simpel zijn.
Waar wildernis zich oneindig laat herhalen,
mij kokhalzend opslokt, en ik gulzig verdwijn.
Betreden wil ik, die eindigheid der dagen,
het kloppend voelen, weten van de essentie.…
de reis
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
783 waarheen
jij weet wel
wat ik voel
we komen
daar terecht
waar wij elkander
dachten te zien
in de jas waarin
we samen passen
in de kas waar
onze bloemen
onenigheid verzoenen
op de uitkijkpost
waar jij je schoten loste
om aandacht
die kreeg je
onverwacht
met koos en kus
die zwoele nacht
sta op en pak
je vrijheid
verdwaal…
#safe
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
444 Het woord is onverwoestbaar
gestort, aangeveegd en bewaakt
het heeft puisten en poliepen
van keien en bomen geëffend
neuzen rechtgezet en oren gewassen
met regels en schaamte
want niemand mag verdwalen
daar is geen plaats meer voor
in de Straat van het Volk
want het Boek der Veranderingen
leert dat
er niets valt te ondernemen
bij verdeeldheid…
Boselfje
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
628 Soms gingen we naar bossen om samen te verdwalen.
Wild kamperen, inparkeren en dan maar lekker slapen.
Sorry als ik in die tijd niet goed voor je kon zorgen,
dat ik als mens jou elfheid wouwaarborgen.
Want ondanks alle dingen die er zijn gebeurd,
word mijn hart door herinneringen dagelijks verscheurt.…
Stilte schreeuwt je schuldig
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
991 je telt tegels tot oneindig
wilt verdwalen in de zon
schrijnen doet de pijn verdwijnen
je mag niet weten wie begon
vandaag is gisteren vergeten
alleen maar morgen telt
je ogen hebben het geweten
zijn handen hebben jou gepeld
je haat het stomme hijgen
doet alsof je er niet bent
je maakt je los uit deze lijven
wil niet dat hij je zo kent…
Bos der drogredenaars
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
738 Kom snel nog even mee op een korte wandeling
waar je door de bomen het bos niet meer kunt zien
dan gaan we opzoek naar de redekavel waarheid
waaronder wij kunnen schuilen bij het trefpunt
neem een bijl mee zodat wij kunnen hakken daar
waar het nodig is en omdat wij het meer dan zat zijn
strooi hier en daar broodkruimels tegen verdwalen
kabouters…
Vervlogen tijden...
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
631 Verdwalen in gesproken woorden van samen,
alleen, stil en breekbaar in mezelf.
Hunkeren naar vervlogen tijden,
waar alles veel simpeler was,
wanneer je iemand ontmoette
spontaan samen verder
gedachteloos.…
gesloten deuren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
486 bijna nooit raak ik aan het gelijk
hekkens en tekens in overvloed
maar de deuren gaan niet open
en bijna nooit heb ik recht hier te zijn
ik verdwaal niet in mijn gedichten
de beelden die ik mezelf inschep
de verdwijnend' woorden zoals ‘liever’
en ‘eerder’ mezelf in het dicht plakkend
in de metaforen die zichzelf opsluiten
afgesloten van…
In de stilte
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
539 blijft wonen
iedere dag en ieder uur met mij zal gaan
toch weet ik dat zo velen naar U vragen
dat ik maar een schim in die massa ben
wilt U al mijn verlangens helpen dragen
opdat ik weet dat Gij mij van dichtbij kent
soms ben ik bang dat U mij zou verlaten
en dan doelloos en alleen in het leven sta
laat mij nooit op mijn levenstocht verdwalen…
Aanraken
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
647 warme zomerdag, nevelwind
in de duinpan zonder schuilhut
toen hij naast haar zat in dagdromen
uitgeput door een gehaaste eruptie
van doorwinterde corrupte emoties
een vertrekkende zon voorvoelde regen
die hen vergezelde toen ze terugreden
op roestige paarden door het bos
met overal fluitenkruid en lulletjesbruid
langs de inheems verdwalende…
Ik weet niet
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
369 dat het water mij nat maakt
waar het licht aan gaat
dat morgen anders bedoeld kan
zijn
Ik weet dat ik liefheb
ook al woont zij niet thuis
Ik weet dat ik
punaises op een kaart kan
zetten
maar weet ook
dat kaarten liegen over
afstanden
dat ik niet weet
wanneer ik ophoud
en de wereld begint of andersom
dat ik soms verdwaal…
Schat!
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
305 ondeugende gedachten
die ze niet konden weerstaan
de liefdesvlam leek
eeuwig met zachtere wanen
ze liepen langzaam over
een lange grenzeloze weg
naar een zorgeloze toekomst
winterzon in hun zomerharten
ze spraken dertien
verschillende liefdesgoden
hadden veertien
mentaal gegronde aandoeningen
en dat was niet genoeg
om echt te verdwalen…
dolce
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
831 zoet van je lippen, het dons vochtig
Je lichaam, rank, vol vuur brengt mij in je
Het ademen, plots beheerst laat ruimte voor het vrijen van onze geesten
Het strelen van gedachten
Je geur vult elke ruimte, zinneprikkelende begeerte, onstuimig verlangen, orgastisch genot
Samensmelting van delen, de ongemene deler brengt ons samen
Blikken verdwalen…
je danst het silhouet
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
755 avondschaduw
en neem jou peinzend waar;
een dromerig zijn
je danst het silhouet
van wuivende palmen
kwetsbaar lachend
met ingetogen pret
over het plavuis van
mijn verlaten liefdesplek
schuurt een laatste zonnestraal
en kust de aarde
met voortschrijdende brede lippen
totdat zij het plein
volledig heeft ingepalmd
en ik, mijn lief, in jou verdwaal…
m'n lief amaliaatje
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.095 m’n liefje m’n amaliaatje
lief teer nicotine maatje
vlind’rend windekind
elke keer weer strelen
mooie lieve woordjes delen
complimenteus is het heus
eerlijk waar of doe jij maar
om deze man als ballon
doen stijgen naar de zon
in loze vlucht zien dalen
in ijlheid mist verdwalen
dank je hoor nicotine maatje
schrik verslik je niet…
Vermoeidheid.
hartenkreet
4.7 met 26 stemmen
2.303 nimmer weer
steeds weer verder naar beneden
tot het onbegrensde dal
waar tot de dag van heden
nooit een mens je zoeken zal
Ook dit leven heeft geen grepen
dus steeds kansloos stort het neer
nimmer wordt er iets begrepen
en de mist keert telkens weer
In nevel gaat het verder
dwars doorsnijdend door het bos
waar de mensen steeds verdwalen…
Een heel klassiek gedicht
netgedicht
2.8 met 16 stemmen
756 Er is immers een zee vol van verhalen,
er is het avontuur van elke dag;
er is het licht waarin we soms verdwalen,
er is het kind, de zon, de lieve lach,
maar er is ook het vaak verborgen zwijgen,
de pijn, de moeite en het stil verdriet
en zoveel wat we niet in woorden krijgen
maar dat we dragen waar geen mens het ziet.…
Omfloerst struweel
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
860 verzonken paden betreed
waar ik normaal gesproken angstig bezweet
met rasse spoed mijn hielen zou hebben gelicht
wervelende wind verwaait zijden herfstdraad
terwijl het pad vaag onheilvoorspellend wordt
een donderwolk razendsnel het licht verkort
en de hele omgeving laat ruiken naar onraad
vanaf hier lijkt elke stap er één teveel
om te verdwalen…
Zaden van de berk.
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
572 niets verteerd, pompt vuur door aderen,
te denken dat ik straks niet meer ben, dat
blijft vaag, licht gevoel in de maag,
de kwaal van een dogma die ik langer ken,
iedereen kent het, niemand kan het zeggen
wat zich afspeelt onder dat mos, beloven
kan ik iets, daar beneden is waarschijnlijk niets,
slechts voer voor een verhaal, waarin ik
verdwaal…
laat die zon maar schijnen...., de maan is er tóch wel
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
1.298 dan zorgen baart
Dat vreselijk gemis
De zon kwam op, verwarmde mij
Maar toch had ik het koud
Ik werd dan helemaal niet blij
Dat vóelde denk ik fout
Als ik nu langzaam weer geniet
Van een kleine zonnestraal
Verdwijnt misschien dit verdriet
Vanwege mijn verhaal
En blijkt dat béide stralen
Hoog boven in de lucht
Wil nu niet meer verdwalen…
Ik altijd de hare
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.135 Door de zee van het geluk
Zullen wij blijven varen
Samen één stuk
Ik altijd de hare
Storm tegen ons gekeerd
De golven hoog
Wij hebben veel geleerd
Van elk soort betoog
Een zachte wind
Streelt onze huid
Zonlicht is ons goedgezind
De meeuwen zingen luid
Heuvels en dalen
Zo zal het altijd gaan
Soms zullen wij verdwalen
Maar ook naast…
Dromenmaker
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
593 Ik verlaat me op de dromenmaker
die ik op de helling zag, galoppeer
langs alle versteende harten, om
uiteindelijk in de harde kern en langs
de doolhoven van de mijmeringen
te verdwalen.…
KERSTNACHT
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.390 Het warme gouden licht, dat de krib omringt,
siddert met ijle vlammen en stralen,
die dooreen draaien, in elkaar verdwalen.
Hoor wat hun dansende stem nodend zingt:
"De wereldgeest berekent, stuwt en wringt.
Laat allen hier komen zonder dralen.
Bij dit kind hoef je niets te behalen.
Het lied van onsterf 'lijke genade klinkt."…
Broekzak
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
474 Naakte lichamen willen vergeefs gelijk halen,
in getraliede ontwijking,
om in eigen broekzak te verdwalen.…
Man-vrouw
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
527 Ik wist, als ik jou toe zou laten
je in mijn hart dreigde te verdwalen,
wat heb ik aan zo'n gekooide vogel?
Ga liever in de tuin, vlieg vrij
en kom af en toe wat eten halen,
ik zal elke keer genieten van je komst.…
voor jou
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
611 de eksters in jouw tuin
fiere schaakvogels
in wit en zwart
brutale vlerken
die alleen maar
eksteren
hoog in de blauwe lucht
buizerds
met bebloede poten
en 's avonds
bevreemd
naar sterren kijken
argeloos
vleermuizen volgen
die verdwalen
verdwijnen
in de heldere
tijdeloze nacht…
O Nederland!
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
595 O, Nederland,
Met je mannen als hoeren, vallend door de mand,
Je vrouwen verkleed als regenbogen, zonder mededogen,
Het straatbeeld bepalen, in drankzucht verdwalen.
O, Nederland,
Met winst door gastvrijheid overmand,
Je bloembollen en je hondendrollen,
Waar Schraalhans vrij en onverveerd nog altijd de keuken regeert.…
stijf staand van gebeden
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
633 ik zag ze staan
ogen hemelwaarts
schouders rondjes afgezakt
afgegleden in een buig of barst
bot de koppen
op de dikke nek
met starheid ingebed
stijf staand van gebeden
vingers friemelen aan het kruis
meiden dromen schurkend
over duivels ongerechtigheden
graag verdwalend in Gods huis
handen graaien zacht in wit
en rond, beesten smakken…