Alle inzendingen over vermoeid

757 resultaten.

Sorteren op:

Verlangen

poëzie
3.4 met 39 stemmen aantal keer bekeken 7.906
. - Haar vingren koesterden de naaktheid van het eigen lijf en rilden; het eigen lijf dat onvoldaan bleef en vermoeid, onder het geheim van deze koestering; de nacht, als één levende adem, trilde. Haar adem ging opgelost in de nachtelike adem, haar verlangen tot de eindelike slaap gesmacht.…

Je gaat dood...

hartenkreet
3.8 met 39 stemmen aantal keer bekeken 2.347
Ik til je op Uit je bed Je volgt me Met je holle ogen Ik was je Fris en schoon Rilling over je rug Een schaduw Van je eens zo Goddelijke lijf Ik kus je zacht Even zie ik Je lieve glimlach De pijn verlamt je Zacht til ik je Weer in bed Je volgt me Met je vermoeide ogen Van je eens zo Flirtende mooie blik Ik lees je voor Uit eigen…

Herfst

poëzie
4.2 met 17 stemmen aantal keer bekeken 5.532
Nu voel ik hoe een sterrevende zonneschijn Vermeerdert van dit treurende getij de werkelike pijn; Vermoeid of niet, - wie kan het weten? - draagt als 'n stramme vrouw De Herfst zijn lusteloze dagen zonder warmte, zonder kou. ------------------------------ uit: Music-Hall (1916)…

Oktoberroos

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 745
Een rode vlek laat in oktober de roos bloeit wat vermoeid de vorst liet haar nog ongemoeid een wonder tussen `t blad van koper wat glazig oogt haar rood tussen het verdorde en vergeelde blad alsof het reeds was gevat in koude handen van de dood verwonderd kijkt ze rond `t verdorde en vergeelde blad doet haar vermoeden dat de zomer reeds…

Was het goddelijke 't lieve leven leven en de lieve dood

netgedicht
3.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 527
Deze morgen was heel rein van vorst Niet vermoeid van leed van leven En ziet 't maagdelijke buiten 't Kwam onze ogen bij de wilgen weer tegen. Met een stem van lichte sneeuw Ontsnapte zelf een geeuw. Die het moment van nog even nadromen drijft Een gedachte in de juiste baan beschrijft.…

Vederlicht

netgedicht
4.7 met 52 stemmen aantal keer bekeken 945
lichtvoetig treed zij voor het voetlicht danst zichzelf tot gevleugelde zwaan reikhalzend vliegt zij voorbij de werkelijkheid en waan van dit aardse bestaan alle ogen, op haar gericht tot het doek valt en zij eenzaam huiswaarts gaat in een nacht zonder licht thuis toont de spiegel haar vermoeide gezicht de weegschaal kroont haar tot…

Tekens aan de evenaar

netgedicht
3.9 met 9 stemmen aantal keer bekeken 627
In het voorjaar schuilt haar vrouwelijkheid, winters lonken alleen vermoeide oude mannen, zomers spelen kinderen onbevangen, dan ben ik in het najaar tot alles bereid, dan bestaat er geen verlies aan tijd.…
pama20 februari 2011Lees meer >

Kunstlicht

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 539
Het zou ons natuurlijke slaapritme goed doen zeggen de natuurwetten en de cultuurcritici zeg ik want tegenwoordig lijkt iedereen te lijden aan burn-out achterstallige slaap en chronische vermoeidheid teveel prikkels teveel eisen teveel stress en dat allemaal vanwege die gloeilamp van Philips die ooit onwetend symbool stond voor vooruitgang…

Muggen

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 603
ogen en ging verder met dromen totdat ik wederom wakker werd door jeuk op mijn rug op een plekje waar ik net niet goed bij kon komen zoekend naar middelen om de jeuk te verzachten zat het beestje op de muur te genieten van het maal met een krant op jacht om zijn leven te ontkrachten ging het ondier er telkens net op tijd aan de haal vermoeid…
Ron Blok15 februari 2014Lees meer >

Alleen in 7 miljard

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 576
tranen van vermoeidheid, ze weet het niet meer.…

Schaduwen

netgedicht
4.2 met 8 stemmen aantal keer bekeken 455
Land zonder grenzen; over de grens De lucht kleurt vlammend rood Hoe maken wij ons los die dolen in zijn schaduw die ons vergezeld Zijn adem raakt ons soms heel even waar de hoop van de verwachting hunkert naar de frisse waterstromen O stuwende kracht van de macht met onze zinnen geboeid opnieuw tot buit ten dode vermoeid moeten…

De boze man zie hem gaan

hartenkreet
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 444
Een veelheid van benen en vermoeide voeten. Al wat leeft tussen de stenen van de straat moet straks voor zijn nieuwsgierigheid boeten. De boze man zie hem gaan. De stad, zijn skyline en zijn grenzen. De vogels die vliegen om de wolkenkrabbers kunnen zich haast geen grotere vrijheid wensen.…

Corona

hartenkreet
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 521
De wereld raakt vermoeid van dit enorme coronavirus gebeuren. Het is te hopen dat er snel een oplossing komt. Wij willen leven maar we moeten iets teruggeven aan de wereld. Zuinig op de natuur zijn en respect hebben voor elkaar. Meer in verbinding staan met elkaar, dat zou de waarde van de mensheid ten goede komen.…

Michel-Angelo

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.281
Uw liefde voor de Kunst, zij vergde uw hart alleen, En zonder ooit een bruid vermoeid in d’arm te zinken, Zag zij u zestig jaar ‘t driedubbel pad betreên. ’t Was al uw aards geluk, uw innigst zielsverrukken, Een hemelse gedachte in ‘t marmer af te drukken, Te ontzetten door uw kracht, beeld van Gods majesteit.…

Woordnomaden

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 676
een zuiver woord wordt weggezet, wankelen de benen van de eeuwenoude schouders die ons dragen vol verbeeldingskracht, spraken onze reisgenoten op de grote en de kleine wegen, soms in 't open veld blijvend op hun hoede, sterrenpracht bij nacht, tot het ochtend gloren zonder rusten of verpozen is de poëzie tot steun voor de mensen die vermoeid…

Delen

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 486
een bloem in de loop van een geweer een hand op het hoofd van een kind een arm om de schouders van een zwerver een woord tot hen die worden doodgezwegenå water voor de dorstigen bedden voor vermoeiden brood voor hen die hongeren welkom voor hen die vluchtten maar ook begrip voor hen die bang zijn vergeving voor hen die wreed waren liefde…
Juko de Vries18 november 2020Lees meer >

de zachte weemoed van vaarwel

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 515
straten waar nevel het nachtcafe verbergt geluiden dempt en wij de swingende pas reproduceren van Mulligan's "walking shoes" en dan weer de kamer waar handen en lippen de weke plooi strelen tot de ochtend in scherven valt bij het hongerig krijsen van een reiger en weet je nog, denken wij, maar wij zwijgen en hijgend gaan wij een vermoeide…
Kees Visser20 januari 2022Lees meer >

Ik draag je in gedachten mee

netgedicht
2.6 met 9 stemmen aantal keer bekeken 707
Ik sluit mijn vermoeide ogen om rust te vinden, terwijl je wezen zachtjes in mij landt. Ik voel de contouren van je laatste lach, niet als een beeld maar als een zijdezachte trilling die door mijn dunne vaten stroomt en daar beklijft, ver weg van de drukte op straat.…
CB17 januari 2026Lees meer >

Thuiskomen

netgedicht
2.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 530
Hier mag de vermoeide aandacht eindelijk rusten op de fijne nerven van een verweerd blad. Langzaam word ik een deel van de rimpeling in de poel, een spiegel voor wat onbenoemd mag blijven. Geen grens tussen stammen en mijzelf, slechts de hartslag van dit zwijgende bos.…
CB2 maart 2026Lees meer >

Groot en uitgestrekt

netgedicht
3.7 met 15 stemmen aantal keer bekeken 1.180
Wolken zo hoog als wit besneeuwde bergen, leunend op de velden der vergetelheid, als vermoeide reizigers der geschiedenis. De lange, lange tijden der geschiedenis zijn onbeschreven, het leven, als in luttele seconden in de lodentijd der eeuwigheid.…

AAN ENE JEUGDIGE VRIENDIN

poëzie
2.1 met 14 stemmen aantal keer bekeken 4.185
Wacht geen bloemen van de Zanger, nog vermoeid van Nieuwpoorts slag, waar het Album ener Jonkvrouw zich versierd door achten mag! Wacht gij evenwel een versje, zonder tooi van taal gerijmd? Zijn u welkom zwakke regels, ongekunsteld saamgelijmd? zonder aanspraak dan de oprechtheid van hetgeen ze u doen verstaan? Wel dan!…

De Zaterdag Avond

poëzie
3.0 met 23 stemmen aantal keer bekeken 7.381
De spade op brede schouder, Vermoeid en uitgeput, Keert thans de landman weder Naar zijn geliefde hut. 't Is Zaterdag. Verkwikkend Is 't scheemrig avonduur; De vloer is rood, en 't koper Blinkt in de gloed van 't vuur.…

Sombre gedachten schiep een sombre tijd

poëzie
3.6 met 8 stemmen aantal keer bekeken 2.598
In de zware tijd die zo langzaam streek was 't dat een moedloze berusting groeide en opkwam mat geloof van de vermoeide wereld wier oude gang een eeuwge leek. Maar onderwijl werd in beneden-lagen ver van 't mistroostig ras dat heerste op aard met smart ontvangen, en in pijn gebaard de nieuwe kracht, die ons omhoog zal dragen.…

Geluk, zo zedig en zo zeker

poëzie
3.3 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.626
Ik moet naar andre lustigheden: de kalme lichten van mijn heden vermoeiden mijn verijlde blik. De kier van blijdre smart gaat open: o man, zat aan geluk gezopen, gezel van roder vreugden: ík!…

Sierlijk straalt er zilverlicht

netgedicht
3.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.025
Nu de wekker star blijft steken en mijn ogen zwaar vermoeid halfbewust de droom vermijden die geheimen broeden moet dwaalt mijn blik naar ver gelegen speelt de Melkweg ‘ hide and seek ‘ Wil ik aan de nacht ontsnappen wachtend op het ochtendlicht dan zal ‘t zilverlicht weer spreken als ik ’s nachts mijn huiver dicht Canis Major te…

Wakker worden zoals iedere morgen

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 510
Een vanzelfsprekendheid zoals die door bijna een ieder wordt gevoeld, maar die tegelijkertijd een onzekere verrassing blijkt, die de mensheid al sedert oude tijden met vele vragen heeft vermoeid. Wakker worden zoals iedere morgen in een strijd tussen een droomwereld en onze dagelijkse zorgen.…

Dode grutto

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 474
Daar lag je dan in de kou op de koude stenen van een weg wellicht van vermoeidheid uit de lucht gevallen de weg kwijt naar een of ander weiland of van de honger omgekomen en van de eenzaamheid wie zal het zeggen het kan maar zo Daar lag je dan met jouw fantastisch mooie snavel omhoog stekend als een vlaggemast een vlaggetje kon halfstok…

Nu de getouwen zijn gestorven

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 598
Nu de getouwen zijn gestorven Eens liep ik in de schemer door de straten En luisterde naar een geweven cadans Als vermoeid van overpeinzing werd ik Bevangen door deze industriële dans De straten ademden een zacht dreunen Een mechanisch kreunen van staal dat leefde Het wrong zich gestaag in mijn genen Dat een ritme in mijn hartslag weefde…
ad nouwens18 november 2020Lees meer >

Orakeltaal

netgedicht
1.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 473
Luister kerstboomkwekers pepernoten Mijn baas heeft zich bezeerd en mij ontboden Hem moest een aantal punten van het hart Iets met een kind en roe, een zak en gard Maar plots werd hier mijn geest bouleversé Omvergekegeld, overmand door slaap Knock out, ver van de wereld en de kaart Vermoeidheid haalt de angel uit de vaart Daar is…

Noordzee in januari

hartenkreet
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 365
De wind snijdt scherp en koud door leeg en grauw strandzand, meeuwen zweven stil als eenzame zielen in grauwe lucht gevangen, golven rollen traag en zwaar, een dof, vermoeid gezang van rouw, schuim spreidt broos en wit, vervliegt als laatste hoop van het niets.…
Dabda13 januari 2026Lees meer >