1059 resultaten.
haveloos vertrokken
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
624 Ik ga op reis ik ga op reis
Ik ga op reis en ik neem mee
Een korrel zand voor de woestijn
Een druppel water voor de zee
Ik ga op reis ik ga op reis
Ik ga op reis en ik laat gaan
Mijn stukgeslagen wanen
Mijn oud kleingeestige bestaan
Ik ga op reis ik ga op reis
Ik ga op reis en ik neem mee
Wat zonlicht van de zomer
Die wij leefden met…
december maan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
619 De maan maakt helse uren door
tussen het hemelvuur van de demonen
niemand heeft de leugen terug gepraat
en de lammeren blaten tussen de bomen
het bomenlandschap ligt onder het sterrenbeeld
van de duivel die denkt dat hij gewoon mens is
maar niets onmenselijks is de mensheid vreemd
wanneer hij zich misvormd in eigen wanen
woede kijkt voor…
Onbeteugeld afscheid van een onvoorzichtig jaar
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
336 Hoe probeer ik in de eindeloosheid te blijven
van een tijdelijk verblijf hier op deze planeet
hoe kus ik een maagd zonder te blozen
vergeet ik morgen alles wat ik weet
luister de muziek gaat over regenbogen
de hoogste noten vangen nu een zoete wind
er zijn nog zoveel dromen over
ik waan me nu gelukkig als een kind
laat me leven liefde geven…
Toscane
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.133 Toscane
als een groet aan de platanen
teruggesnoeid tot op het hout
de dikste uitwas willig
reikend naar het verre nergens
Toscane
kan er mij in eeuwen wanen
in het spel van leven en de tijd
soms triest dan weer verblijd
gericht op God en eeuwigheid
Toscane
met zijn files op de autobanen
tussen droom en zakelijkheid
als ruwe steen achter…
Depressie
netgedicht
3.3 met 18 stemmen
1.388 De verte vangt de leegte
van je starre stille blik
ontkent het vurig leven
dat eens het jouwe was
Hoe diep moet je graven
om te zien waarom
Hoe ver moet je lopen
om te vinden wat je zoekt
Hoe hoog moet je vliegen
om het licht weer te zien
Je werkelijkheid van waan
van grijze stof geweven
waar leven verdween
in kille klamme grotten…
Alarm
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.107 Wervelwind weent door zilveren zand
Treuzelend zeilt de avond voorbij
De dood, kreupele wurger
Suipt hoestend naar de schaduwkant
Richt zich op in de mistige wei
Blank en schuchter is de vlucht van de maan
In de akelige stilte van een zeebodem
In de vrede van een waan
Zuigen de vangarmen aan mijn wrak
Ik los een weerbarstige traan
Zwarte…
Schemerbestaan
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.032 Net als het dier, geen verbeelding of waan:
hij volgt de drang van impuls en instinct
in een veilig maar duister schemerbestaan.
Maar soms, als een flits aan de hemel blinkt,
beseft hij zijn stom en blindelings gaan,
zodat hem de moed in de schoenen zinkt.…
mooie praatjes !
hartenkreet
3.9 met 10 stemmen
1.212 blijven slapen, leuke dingen gedaan
blind van liefde, hem geloven, nou blijf maar in die waan!
ze pakken jou op je zwakste punt
niks in de gaten, op jou gemunt!
gelukkig er snel achtergekomen,
dat ik helemaal niet ben, het meisje van jou dromen!…
Deprimande
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
2.125 De depressieve weet
dat gevoelens bedriegen
de realiteit vervormen
in duizend-en-één wanen.
Maar zonder weerstand
is de angst steeds nabij
gaat al een paraplu op
bij de eerste tranen.
Zwart noch wit ziet hij
want alles is grauwgrijs;
het geluid is besmet met
een piepende muizenruis.…
Kerstverlangen
poëzie
3.0 met 6 stemmen
1.976 Voorbij de bloedige waan!
De volkren zijn te prijzen
Waar Koningen en Wijzen
Langs witte wegen gaan.
O gij, die recht en rede
Begeert, genoeg gedwaald.
De zoen des hemels daalt.
Verheugt u telkerstede:
Geboren is de Vrede
Die godlijk ademhaalt.
--------------------------------
uit: De Noodhoorn (1916)…
Vlamgedans
poëzie
3.2 met 8 stemmen
2.151 Hout in ’t vuur, dat al de vanen
waaiend zijn,
dat het vuur verteer uw wanen
na veel pijn.
Dat het fel in de ouwe schouwe
vonken spat,
eenmaal zult ge zeker bouwen
nieuwe stad.
Wèg wat drukt en wat doet lijden,
wat u deert,
in het vuur en moedig strijden,
onverveerd.…
Ik hoorde stemmen van een vreemd bestaan
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.975 Ik weet niet - of was alles droom of waan?
't Kan zó niet zijn! - Eér heeft de stilte een taal
Dan aller zomervooglen lied in 't woud
Dat onverstaanbaar van de takken glijdt -
O, ik geloof óns wordt in eenzaamheid
Somwijlen een mysterie toevertrouwd...
Dat wij vergeten moeten - telkenmaal.…
onbedekt
netgedicht
3.6 met 21 stemmen
1.610 aanvaard mij in het lijden
aanvaard mij in het gaan
want zachtjes, heel zachtjes
vreest hoop mijn eigen naam
raak mij in de schemer
of langs een late weg
het stille zal steeds luider slaan
in’ t zwarte weefsel van de waan
zie het trage op mijn ogen
de woorden die ik achterlaat
de dood zal jouw rivieren breken
in de bedding van ‘t blauwgebleekte…
Een dromend kind dat met de sterren speelt
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.363 Een dromend kind dat met de sterren speelt,
En lacht en reikt en tast met beide handen
Naar ’t blauwe niet te vatten stromend beeld,
Verschenen aan de weke hemellanden;
Een stille dwaas die in zijn waan verbeeldt,
Dat hij kan groeien naar de hoge wanden
Van ’t eeuwig ruim en daar zal kunnen randen
De wolken aan, waarmee de zonne speelt.…
Zacht is de nacht
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
872 Schattige kaarsjes, ik waan me in wonderland
Het hoofdje lekker leeg, zorgen heel ver aan de kant.
Even een sprookjesboek nemen, waarom ook niet.
Een lief stemmetje prevelt: meidje, geniet!…
de konngin van Den Haag
hartenkreet
3.8 met 19 stemmen
976 "
elke ochtend tranen
die mij niets vertellen
mij in haar wereld wanen
misschien dan waarschuwen
dat mijn eenzaam huis
de gedachte kwellen
aan haar lach zo levensecht
ik hoor nog wat geruis
het leven is onterecht
ik heb haar weer ontmoet
en een lichte buiging gemaakt
de koningin van Den Haag
heeft me tijdens die buiging
heel diep…
HORROR
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
563 Die nacht was het volle maan
De mensen zochten in de stegen
Hun heil, want collectief de waan:
De weerwolf raast over de wegen
Ik rende mee met mijn kompaan
Ontredderd zijn we neergezegen
In ’t huis ons na aan‘t hart gelegen
Was het de meute dan ontgaan
Dat vanuit zee enorme dieren
Koers zetten naar ons aller strand
Zo sterk dat één duw…
MASKERLACH MEISJE
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
757 Elke ochtend kwamen tranen
na alweer zo’n nacht vol pijn
Zij wilde zich gelukkig wanen
en nimmer meer eenzaam zijn
Elke morgen in ’t spiegelglas
zag zij wat ze nooit wilde zien
‘t Meisje dat altijd alleen was
dat meisje van ruim zeventien
Elke ochtend in ’t vensterglas
zag zij, wat zij liever niet zag
Een droef meisje met haar tas
’t…
Niemandsland.
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
549 En het lijkt alsof ik mij waan in een stuk
niemandsland.…
in deze stad
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
581 in deze stad
waar de tijd bedremmeld
de haast omhelst
waar wachten en weggaan
elkaar rakelings passeren
in deze stad
waar bouwval en bouwstenen
haastig histories kneden
waar werkelijkheid gewillig samen
loopt met wanen van de dag
in deze stad
waar 's nachts het spervuur
van woorden verwatert
waar de verbinding verdwijnt
in oplossende…
Hofvijver
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
597 zonlicht tart dit stadse paradijs
Waar mist en luwte immer samenspanden
Kastanjes langs de oevers knarsetanden
Hun schaduwen gehuld in stemmig grijs
De vijver geeft aan stemmen geen gehoor
Hij is een wijze zwijgende getuige
Lijkt lichtelijk vermoeid, doch rimpelt niet
Een spiedend oog, nog scherp, dat alles ziet
Volharden zal hij, voor geen wanen…
Onuitputtelijke waansystemen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
470 Zoals die feitelijk voor hen ligt,
Lief is lief, slecht is slecht,
Er is geen tussenweg -
Hoe anders is het voor hem, voor haar,
Die zich altijd rijker rekent dan
In werkelijkheid het geval is,
Die zich met grote moeite op de
Been houdt dankzij de onuitputtelijke
Waansystemen die bij elkaar worden gehouden
Door die Grote Ene, de waan…
tweedelig
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
585 slechts als de avond nog is verschoond
en 't licht behendig schijnt op de zuivere
wanen die mij als man het vrouwzijn
laat bekoren, deelt mijn laken
het silhouet met introspectieve lispelingen
de stem draagt het motief van handelingen
reikend naar de ziel lost mijn bedevaart
schuldeloos zijn behoefte af, of het haar
gelegen komt is de…
van groeiende naar bloeiende
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
470 met de vermoeidheid achter de rug
en 't verdriet en rouw van jaren
kom ik mezelf hard tegen en ik sla terug
net zo lang, tot ik kom tot bedaren
wie verlost mij van de pijn
om nog van de wrijvingen te zwijgen
zit ik in bepaalde verwikkelingen
wie had ooit gedacht dat 't zo zou zijn
weg met de wanen, weg met de tranen
weg met 't diepe…
De openbaring
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
647 De glans van een ander
De stijl van de tweede
Hem, zij, ik verander
Zo ben ik tevreden
Tevreden in leegte
Een gapend gat
Verborgen met een spiegel
Waan, woestijn, waardeloos, waardevol
Een huls
Niet van mij
Mij is vermeden
Mij is versneden
Tot gruis
In stof
Verwijderd, verdrongen, vergeten
Wat is eigen
Wat is ik
Ik is verdwenen…
Grip op Begrip
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
597 Willen we ons angstig veilig wanen,
in de greep van ons begrip?
Los van wel en wee?…
Institutioneel?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
610 Tot de adem stokt omdat iedereen een
eigen agenda heeft door de waan van de dag,
waarin institutioneel wordt doorgejokt…
teruggaan
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
709 het roestig oude hek is afgesloten
daar fluistert nog de wind memento mori
en zie je afdrukken van kraaienpoten
want voor de dood ontvangt er niemand gratie
och, doe voor mij het hek nog één keer open
en laat mij in het wit dan binnengaan
ik zal de namen van de zerken stropen
terug de tijd in, laat me in de waan
en ergens dwarrelt nog een…
Angst
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
556 In een gevangenis leef ik,
waarin ik me veilig waan,
met gedachten als cipiers.
Een onbewuste kerker is het,
waarin ik me ongelukkig voel.
Een gevangenis waarin ik zoek,
naar wie vrije mensen zijn.
Naar wie ik werkelijk ben.
Angstige mensen zijn wij allen.
Angstig is bijna iedereen.…
Vonken
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
482 ik geloof in vonken
die knetterend spatten
van kruisende blikken
die elkaar in hun baan
in het midden ontmoeten
van hen die het niet
willen en durven erkennen
dat zulke blikken bestaan
die je overdonderen en verlegen
verstijfd laten hangen
in een verwarde waan
en zo’n eerste keer doet
vergeten toe te slaan
beiden nog te onervaren…