7172 resultaten.
zwartgrijs kil neergezet
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
726 een potloodstreep
zwartgrijs
kil neergezet
verstild zijn lot
van de vluchteling
hij wordt het land
snel uitgezet
bezittingloos
was hij vertrokken
idealen als bagage
familiebanden
brandend in zijn hart
zijn toekomst werd
weer wit is al dat zwart
de aankomst
in het nieuwe land
was overweldigend
men kende al zijn naam
de vrijheid…
Pijn
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
1.258 De zwarte randen
Tergen maagdelijk
Blauwe luchten,
Hopeloze wolken spuiten bitter hun gal.
Aarzelende, angstige handen,
Fladderend in het niets,
als verdwaalde, verloren vogels
Op een lange trektocht.
Het vuur is toch langzaam gedoofd,
Hun lijven zijn
Gevuld met witte watten.
Ze gaven zich over
Zonder witte vlag.…
hersenschim
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
688 plótseling zie ik een kind staan,
een klein kind staat in de hoek
van de klas, het fluistert wat,
het is maar stil en droomt niet,
het staat maar met z'n handen
op de knieën en de rug gebo-
gen, 't valt helemaal niet mee,
en op de lege tafel ligt nog een
enkel zwart schrift, zachtjes
in de wind te wapperen.-
ik denk er aan terug…
Zo rijk ben ik
hartenkreet
3.5 met 13 stemmen
1.390 Een spaarvarken met een gleuf op z'n rug
z'n buikje zo rond, en toch leeg
van steen, met mooie zwarte vlekken
die ik ooit eens op mijn verjaardag kreeg.
Een mooie groen lederen portemonnee
met veel papiertjes en kassabonnen
ergens achterin nog een oud staatslot
waarop nooit een rooie cent is gewonnen.…
De onbekende vrouw
poëzie
4.1 met 7 stemmen
4.693 Was zij blond
Of was zij zwart?
Ik weet niet meer.
Alleen heeft zij me 't hart
In de fluwelen avondstond
Oneindiglik gewond;
En 't doet me nu zó zeer,
Dat ik lauwe tranen weende,
Langswaar zij henen ging,
Latend ontgoocheling,
In de droeve kring,
Die rond mij hing.…
Garoet bij Nacht
poëzie
3.7 met 9 stemmen
2.855 De maan is door de wolken bedekt, bedekt: een schicht
treft, onder 't zwarte kolken, soms 't hele nachtgezicht.
Damars, ketapangbomen zijn angstig saamgeplet,
boven wat men hoort stromen, tot een kompakt boeket.
Daarachter zijn de bergen versmolten met de lucht
en wat zich moest verbergen is lang daarheen gevlucht.…
uitzicht
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
629 loop je mee naar het einde van de dag,
samen kunnen we een stukje optrekken
van het gordijn dat ons omgeeft het
witte laken dat het daglicht smoort en
's avonds kunnen we als herders waken
de kudde wolken als zwarte schapen die
opgestegen zijn vanaf de grond achter het
hek en liggen en waken en liggen en dromen
en kijken naar de maan die traag…
Foto aan de muur
hartenkreet
2.2 met 12 stemmen
1.730 Aan het oppervlak zo mooi en puur,
maar diep van binnen koud en zwart.
Toch veroverde het zijn plek.
De tunnel naar mijn hart.
Foto aan de muur
die me tot leven heeft geroepen.
Met in mijn hart een laaiend vuur.
De foto die me aan het denken bracht.
Iedere minuut, ieder uur.
Een foto met jouw gezicht.…
moerbezie
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
689 voltrekking, voltooiing
verklaard
zoals de volle vlinderboom
klein en dwaas, raamgebonden
rond de zon
-wens, oh wens een stip in het gemis-
een wereld klaar
met handen uit een mond; het ondergaan
nadien
ik kloosterkelk de tijd
vastgebonden aan intieme stemmen
"moerbeiboom, welk blad verlies jij"
en griffel
een stip in het zwarte…
ingeboren tweespalt
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
509 Te zwaar, te licht, het leven
een slecht script, op het randje
net nog tevreden en alleen maar
broekzakken vol weg te geven
met de kinderhand en echt klef
het is hier een tijdelijke doos
gegeven een paar koperen schellen
die de hand vult met een paar vingers
ingehouden spanning, woede of flauwte
het teveel aan zweet onder zwarte nagels
de…
Liefde
hartenkreet
3.1 met 9 stemmen
1.546 weken
Ik ben niet gek ik zie het wel hoe 't vel er gaat verbleken
Misschien dat dit een bidden is een héél diep ademhalen
Voor het laatste restje hoop er dolend gaat verdwalen
Een kathedraal zou het leven zijn en één groot zomerdicht
Nooit verwacht dat van die oogst niets in mijn handen ligt
Het hijgt er stil de lakens klam dit wit en zwart…
Het pad van misschien
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
489 een roos aan roos
zonder doornen
op lippen van ademhalen
ik sla m’n wimpers niet neer
ieder gaat zijn eigen weg
met alle respect
jouw klare ogen
gaan altijd met me mee
in berusting voor ons beiden
die ruimte vraagt
op de windevaart
wordt hoop dragend bewaard
uit jou en mij ons twee
te allen tijde…
(Witte zwanen zwarte…
Zolang
gedicht
3.8 met 8 stemmen
7.641 tijd de pletsteen voor zich
uitrolt, er dan achterna holt
zolang ik uit mijn ogen kijk,
zolang ik door deze dagen ga,
mijn hand bevestigd in een vrouwenhand:
een spiegel vóór het omklemde hart
van wie doodloopt, zijn angst ophoopt,
zolang ik mijn hand houd in die hand;
zolang zal ik het blanke huis verfoeien
met zijn grondslag in zwart…
Slipje
netgedicht
3.2 met 15 stemmen
1.450 Ik trok de lade met mijn
schone onderbroeken open
en tussen al die mannen
kwam een dame opgedoken
die was daar abusievelijk
'n keer terecht gekomen
toen ik daar met de witte was
'n beetje stond te dromen
zo'n kleine lichte sloggi
tussen al die zwarte heren
wél netjes neergelegd
dát hoef je mij niet meer te leren
ze lag daar bloot en kwetsbaar…
razernij
hartenkreet
4.7 met 18 stemmen
727 Leunend tegen luchten in verre verte
kleurt het water donker, bijna zwart
traag ontsnapt een grote nog gladde golf
en vloeit langzaam grijsgroen landwaarts,
richt zich plots bruisend op
om schuimbekkend
in een vlaag van razernij
de kust te geselen.…
ZWEVEND VAN HERFST NAAR WINTER
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
485 Een zwarte streep damp
raakt de ondergaande zon,
verscherpt het purper.
Langs de parkvijver
staan heesters, kaal, recht en stijf;
Dáár ruist bamboeloof.
De merelsnavel
glimt bij winterduister, wijst
star, dicht _ één kant op.
Doornroosjes ballet
klinkt door het huis: ik krijg trek
in sterke koffie.…
Fotoboek
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
551 Kom m'n liefje, kijk eens even, kijk hoe wind speelt met je haren,
kijk, hoe fier ik naast je zit, kijk hoe fier, nog in zwart-wit.
Kijk hoe jong we toen nog waren.
Weet je nog toen bij het water waar we bootje wilden varen,
dat er van die eerste zoen iemand een foto maakte toen.
Kijk toch hoe verliefd we waren.…
waar jij stond
netgedicht
3.2 met 23 stemmen
695 - zie de zeven berken
er groeien zwarte tongen
de dood sprak zijn verleiding uit
’t was alles wat jou overbleef -
de dagen veranderen
ik stap naar buiten
kijk terug en naar de verte
stilte opent
vogels tegen de achtergrond van poëzie
en ik geef me over
aan dat wat niet vervuld werd
aanvaard woorden
die hun plekje nooit vonden…
La morte-saison 3 In het vondelpark
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
808 naar hedendaagse herkenning
vlak, dun, licht of schreeuwerig
in de kringen op het asfalt
langs paden zingen bloemen
hun reuk door het waas
van een zuchtende nevel
prikkelen de geest tot een "Regenbogen"
van droefheid naar verwondering
van doorweekte broekspijpen
tot de koude rilling
over mijn rug
als ik haar zie lopen
onder een zwarte…
Bevel is bevel
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
947 Hun rood met zwarte vlag wappert trots aan de mast.
De ideologie heeft hen allen in de greep.
De belofte van een Duizendjarig Rijk.
Elke neezegger krijgt de zweep.
Ik sta stil, adem diep, en kijk.
Dan plots een luide “Legt an!” van hun luitenant.
Het hele peloton slingert het wapen van de schouder en legt het geweer aan.…
Paard zonder naam
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
536 Bestijg het diepste punt van
de woestijn, te delen met een
verkoperde zon, gebeden
verbleken in uitgebeend gewas
bij verdroogde oases, rode
waas verblindt de ogen,
gemalen hitte verstoft de
horizon, waar een schorpioen
de staart doopt in een plas venijn
van besluiteloosheid, gif als
medicijn, angels verbonden in
een doodskleed van zwart…
Schimmig Licht
hartenkreet
1.6 met 5 stemmen
1.915 Vanuit het dal
van mijn verscheurde wezen
ver van het stralend licht
van zon en maan
schreeuwt iedere vezel
van mijn geteisterd lichaam
vol van vertwijfeling
nog steeds jouw naam
Dwars door de zwarte golven
van het duister
langs akkoorden
van verlatenheid en pijn
hoor ik
geleid door echo's van verlangen
jouw stem
als steeds terugkerend…
ALS STILTE PIJN DOET
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.132 donkere takken
resideren boven een eenzaam mens
Die net iets in zich voelde knakken
en juist wegzakte over de pijngrens
Heldere sterren en vochtige tranen
zien elkaar langs het vol lover heen
Als schimmen die erg ver staan en
beide voelen ze zich pijnlijk alleen
Fluisterstemmen en ‘t stil snikken
vormen nu ‘t hart van een verdriet
Zwarte…
DAKLOOS
hartenkreet
2.0 met 4 stemmen
645 bereikt
De nacht is stil, de nacht is ijskoud
een huivering schiet ijlings over mij
Het koude koud maakt mij benauwd
als ik mij in ‘t iel portiekje neervlij
De nacht is stil, de nacht is zo ledig
onder donkere wolken uit het grauw
Het is doodstil, nochtans niet vredig
’t lijkt op mij, van binnen vol rouw
De nacht is stil, de nacht is te zwart…
Spiegelstad
gedicht
3.1 met 10 stemmen
3.259 Dagen helder als vloeibaar ijs
met koudvuur van het vaste weten
dat zwart zo diep moet zijn.
Ik ben gegaan, zij is gebleven.
Iedere nacht hoor ik haar stem.
Laat me slapen, voor altijd slapen.
Nooit zul je me meer zien.
Schepen vertrekken naar daar
waar de zee.
Nu staar ik uit het raam, gestaag
valt miezerregen.…
eeuwige liefde (5)
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.235 De wind ligt stil, zonder te verhalen
De tijd verstrijkt, de uren worden dagen
weken, maanden, die overgaan in jaren
zwarte nachten, nare dromen
gevuld met pijn, verdriet, vervlogen hoop
zou ik hem ooit nog zien?…
Schemeruur,
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
430 Veulens bij een hek terwijl de
schemer valt, koppen dichter
bij elkaar, de ogen diep zwart
getint, waarin blikken strelend
om warmte smeken, te beminnen
met de hals met volle manen
over een brede borst die op de
wereld rust en , het ranke lichaam
torst als goddelijk stilleven, waarmee
het web van schoonheid is geweven,
een laatste…
Mijn Sharia ?
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
588 Daarbuiten in een dal van straten
tussen zwarte gevels en spitse daken,
steken minaret en kerk de vingers
gezamenlijk op, om als hun God het wil,
als enige, ( maar mijn God toch ook? )
in de hemel te geraken. Ze schrijven de
toekomst in een stil gebed, maar blijven
uit het licht van een ongeboren horizon..…
Vlucht
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
769 Ergens is er een dood punt
tussen in- en uitademen, op en neer
of heen en terug
Dat is de schuilplaats van bijvoorbeeld
reizigers boven een wolkenlandschap
die de tijd najagen
maar ondertussen tijdloos in zwart geronk
naar een tv-scherm turen
want de ovalen ruitjes bieden
slechts dat naargeestig uitzicht
op de eigen uitzinnige drift…
Verlaten
poëzie
3.1 met 14 stemmen
4.171 De wolke zwart daarboven drijft;
Het licht verdwijnt, de hemel blijft
Gesloten.
Alleen, alleen, zo gans alleen!
Hier helpt geen klagen noch geween
Noch smeken!...
Welnu! het nijdig lot getard!
Al moest, in mijne boezem, 't hart
Nog breken.…