1549 resultaten.
Wandelmeditatie
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
474 Ze sieren, kleuren de stenen,
vullen het vlakke met diepte.
Vrij fladdert
een vlinder erdoor.
Het riet, dat groeit en dat groeit,
wuift wild en het ruist
tussen vogelgetjilp en gefluit.
De wind waait door
m’n haar.
‘k Hoor mijn adem,
zie mijn stappen in dit spel,
dat nooit stilstaat,
dat alsmaar bewegen
en elkaar aanraken laat.…
nultijd
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
431 in de tijd
luister in de vroege ochtend
naar de mist
vaar van meer tot meer
langs het grijzig mos
van de rotsen
vaar verder terug
vier de schoonheid
als de zon laag staat
haar betoverend licht
een goudbruine gloed legt
over de boomstammen
als waaiers van paarsblauwe
boshyacinten je ogen strelen
vaar verder verder terug
naar de diepte…
Hersenanatomie
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
591 onderzoek
En de rapporten van
Collegae lees in die
Overbekende Latijnse
Benamingen - besef ik
Dat ook mijn moeder
Stof was waarin ik jaren
Lang gewoond heb - en zie
Mijn eigen definitieve
Afwezigheid - want ook
Ik besta daar niet meer
Ben voorgoed vertrokken
En kom terecht in een
Koker van kolkend
Water in peilloze
Diepte…
Gebroken
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
655 De klanken van haar pijn
raken de wanden
van de kleine ruimte,
haar woorden raken
diepten van mijn ziel,
doen me beseffen hoe het schrijnt
om ongewild
een ex te moeten zijn.
Wanneer ik uitstap
zie ik dat
de hemel zich
over haar spreidt.
Nooit hoeft een mens
door hellepijn
van ongewild
Zíjn ex te zijn.…
Amorfis
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
383 langs de grenzen van zichtbaar licht
onttrek ik mij even aan eeuwigheid
tussentijds sta ik kort in het zicht
als speelbal van eigenwijze tijd
hooguit hoogte, waarmerk van reliëf
of diepte in groeven van voordood
gezichten, van mensen die ik nog tref
een rimpel in de vijver van stille nood
heeft het zin te beklijven
gekerfd in beelden, kruimig…
Tempus edax...
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.666 Alsof
ik blind ware, om mij henen,
in donkere diepten schijnt het al
verduisterd en verdwenen.
't Is stille! Niets te zien en niets
te horen, 't doet mij beven!
als 't altijd neerstig bijten van
den tijdworm aan ons leven!
1890…
Op het pad van kiezels
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
569 Op het pad van kiezels
luisterend naar jouw kleur
struikel ik vol overgave
en beland in jouw schaduw
Stenen, grijs, zwart en bruin
Kijkend naar jouw geur
maak geen keuze
en val in de diepte
Onder de meidoorn
mijmerend over ons
zien wij velden koolzaad
maar zien geen begin
Op het pad van kiezels
nip ik aan jouw tranen
Peinzend schrijden…
nevel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
510 De oever van het denken lost alles in het niet
Een nevel van gevoelens in het hart
De sluier om de ogen een donker zwart
Wat het leven heeft te schenken is alles wat het ziet
De diepte van verlangen slaat op het hart als angst
Bewust zijn van komen en gaan
Voor altijd de reden van bestaan
Maar wat vrij wordt ontvangen bezit gevoel het langst…
Depressie
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
618 Bij een boom stond ik stil
om mijn negativiteit
met zuurstof te filteren
de boom zei niets terug
ik had geen vragen
waarvan ik het antwoord
al wist, ik somberde
uit de diepte van mijn ziel
borrelde een wanhoop
niet te beschrijven
ik probeerde de zomer
in te lijven, maar
mijn lichaam sputterde
tegen de boom
die onveranderlijk bleef…
in gedachtenis, Wim Brands
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
738 toch doet het telkens zeer
als een dichter de nacht opzoekt
om de ochtend te mijden,
heb zijn ogen
niet zien lijden
hij had wel iets dat mij raakte
en heb vaak zijn rug zien buigen
ook diepte in zijn woorden gehoord
die zijn lippen teder maakten
was het een mokerslag van de duivel
op een wellicht niet verwacht moment;
de muur…
Bergen geheid soms eenzaamheid
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
553 Wat morsen ze dan voor mij te zien en horen
vanuit de maan als het desolate wit,
naast ook diepten zo zwart als git
wat maakt me daarvoor uitverkoren.…
de zandkorrel
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
733 een klein fijn korreltje van zand
verloor zijn hechte band
toen de wind hem even meenam
en hij zo in woelige zee terecht kwam…
verzwolgen door klotsend water,
aangezogen met veel kracht,
naar bodemloze diepte gebracht,
waar een schelp zich wel ontfermde
over het verloop van zijn verdere lot…
de oester besefte waarde, gaf al zijn liefde…
woede
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
516 plagen
laat ze hem maar stil begaan
tot hij op de rand staat
van haar veilige kring, ze blaast
hij wankelt op z'n benen
draait om zijn smalle as, en valt
hij rolt naar binnen, raakt haar benen aan
een moment is heel het huis en heel de aarde
vol van haar boze adem vol adrenaline stampend
de vader rolt van de rand
in een onbetaalbare diepte…
heb de parel zien glanzen
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
832 ik heb de parel zien glanzen
nat van je tranen
het was eens mijn gift
de hoop voor ons samen
woorden zijn stil
zinnen gebroken
de magie is vandaag
uit mijn teksten vervlogen
neem maar mijn handen
de hardheid verloren
ze vergaten jouw diepte
in oppervlakkig bekoren
heb de parel zien glanzen
nat van je tranen
ik geef je weer zon…
slaap
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
448 het lichaam is losgeraakt
op trage ademhaling getild
door een golf uit een diepte
gedragen aan slaap overgelaten
het is met zijn warmte onbewust
ingekeerd gegrepen door een zware
overmacht die waken op tijd inlost
ademend als geschapen uit
het traag ritme van aarde
neemt de droom een wending
ze zijn zichzelf niet meer bekend
weten…
barst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
639 precies daar
op de scheidslijn van
kunnen en willen
gloeit de rode draad
in volledig bewust
aanwezig zijn
het sust geen geweten
vergeten daden vragen
toch hun tol
goedschiks of kwaad gedacht
bij elkaar gebracht
voelt alles als de diepte
van een grove barst,
traag en vol
met voeten in aarde
wars van wat je wilt
gilt het gemoed…
Zijn wij niet allen .......
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
477 ik kwam van daar
en ging naar hier
nee niet voor de lol
niet voor mijn plezier
maar het was de chaos waar
ik voor moest vluchten
echt hier ziet men lang niet alles
slechts de oppervlakkige geruchten
zoals je ook niet alles van
iemands gezicht kunt lezen
wat er zich afspeelt in de
diepste diepte van iemands wezen
zijn wij daarom ook…
Zoals het voelt
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
509 Soms,
voel jij de diepten die je daalt
vol fouten en vergissingen
mislukkingen die je vergeet
in intieme brieven
die in woordenboeken
leren zwemmen
tussen jouw oren
duikt de essentie
van jouw ik
vertrouwde metaforen
jij bent blij met jouw bestaan
voor het eerst alleen in jouw leven
zoals het voelt in liefde geven
in louter…
Ontsnappingskamer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
269 koning heeft de sleutel
van de sloten aan de buitenkant
en dat is precies het probleem
want die koning ben ik zelf
opgesloten in deze piramide
Het is een koan
en het is niet grappig
Wanhopig roep ik antwoorden
in het duister, op de tast
strompel ik verder en
eindelijk gaat de deur open
naar weer een donkere kamer
zo Vantazwart dat diepte…
wederkerigheid
netgedicht
2.3 met 10 stemmen
462 in de omgang met de andere mens
vind ik meer onderscheidenlijke diepten in vertrouwen
het kent ook andere lagen van toegankelijk bestaan
waarop men het ademen kan bouwen;
.
wederkerige aandacht is dan een zuivere wens…
Afgesloten van de wereld
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
334 De stille druk van de winter,
de zon lijkt te sterven;
na de schoot van het begin
keert de donkere diepte weer.
De duisternis smaakt naar mos,
geen tijd weegt het oordeel;
dromen hersteld in de wortels,
gescheiden van de wereld.…
Samen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
379 Toen waren wij samen
in de nacht
handen en voeten
ogen en lippen
Toen waren we samen
één adem één ritme
in het hoge gras
uitgestrekt boven de wolken
tot in in diepte van de zee
Toen waren wij samen
de tijd vooruit gevlogen
hebben we veel gelachen
wijn uit de aarde gedronken
Toen waren wij samen
dag en nacht
dansend
moe geworden…
Oeverloos
netgedicht
4.8 met 9 stemmen
144 van de ongetemde natuur
en beide bruine ogen open op de gevleugelde vogels
woeste weemoed had
geen schijn van kans
in de weidse felheid
door de overheersende zon
je bent een wilde
vreemdeling geworden
het water trekt zich
van de oevers terug
terwijl de zwoele wind
de laatste warmte vangt
van al het naakte leven
dat naar diepte…
Fantoompijn
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
133 De pijn laat zich niet aanwijzen
het lichaam bewaart een grens
die al lang verdwenen is,
maar onder de huid nog voortvaart
Wat ik achterliet loopt verder,
niet sneller, niet langzamer dan voorheen
als water na het vallen van een steen
zijn vorm hervindt,
maar de diepte niet vergeet
Op mijn schoot iets warms,
een rij kleine gewrichten…
De familie Piggelmee- zevende verhaal- tweede serie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
601 Op weg naar de diepten der aarde ergens ver ten
zuiden van de evenaar zal de vuurvogel op zijn
bestemming in Vuurland landen; een brandende
vraag doen oprijzen, over of er nog leven rest bij
zo'n heet gevaar.…
De juiste feeling
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
454 daar waar
je voeten de
vloer toucheerden
probeerde zacht
licht jouw aanraking
te genereren
in ronde lijnen
overkruiste jij
de ruimte legde
accenten aan in
kleur waarin voor
jou emoties huisden
de lijnen intrigeerden
velen maar hun
woorden zongen geen
taal die diepte sprak
meer de ad hoc van
degene die er was
het schrijven…
Verloren zicht...
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.032 Heel even, enkele seconden,
keek ik in de diepte van je ziel,
door ogen van oprechtheid,
die mijn hart deed overslaan.
Onbereikbaar en verloren,
bleef ik achter met een schaduw,
gegrift in mijn geheugen,
contouren slechts in herinnering.…
In de geest
netgedicht
2.0 met 8 stemmen
1.511 De blauwe stralenkrans met witte stippen
Op de vleugels droeg het licht
Van hoop en wensen
Hij was een vlinder in de geest
Een eenling onder mensen
Hij zag de ruimte en de zon
Zag geen beperking
Als hij weer eens aan iets nieuws
Had lopen denken en er dadelijk aan begon
Het had voor hem de diepte van de onrust
En de korte lengte van…
Strand
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
943 Gouden haar
geborsteld door wind en water
gewassen door bruisend schuim
dansend in de storm
koesterend in de zon
lonkend met je gele lokken
bemind door kinderen
blauwe golven verlangen
strelen je glanzende vacht
plukken aan je pronkende pruik
dwingen je door donkere diepten
door paarse poelen verblind
en laten je nimmer
met rust…
Eindlijn
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.472 als ik naar je kijk
lees ik het leven in ied’re groef
die jouw gelaat doorslingert
als twijgen van een wilde wingerd
waardoor ik niet meer vragen hoef
de diepte spreekt over je pijnen
die niet naar je lippen willen stijgen
geleden worden in berustend zwijgen
en zich verwoorden in scherpe lijnen
ik strek m’n hand en streel ze glad
wil…