3158 resultaten.
In elk droomhuis een gebroken hart.
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
939 ik wil
dat graag geloven
Onze standaard des levens
verhoogt iedere dag
Zoals het klokje thuis tikt
is slechts een gezegde
Van deurbel tot voortuin
een klein stadsappartement
Het buitenhuis is prachtig,
de villa een paleis
met penthouse perfectie
Maar wat daar gebeurt
wat je daar doet beven..…
Een gekroonde wereld?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
394 Vaag beeld wat streeft naar
een dubbelzinnige perfectie,
waarin we zijn verstrikt, als
we daarvoor moeten betalen
verslikken we ons in een
theatrale reflectie, toonbeeld
van eigen imperfectie.…
Gestileerd marmer?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
427 om haar
kinderen te koesteren in elk anders getint ras,
maar de zon, de regen, de wind waarin ze leeft
gaven haar niet de zegen, heeft de materie
blootgelegd waaruit ze werd gemaakt,
de steen des wijsheid door de tand des
tijd verweerd is aan haar voorbij gegaan,
haar geaderd ziel maakt ons transparant in
vele opzichten is zij aan perfectie…
van harte gevierde mens
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
715 verjaardagen zijn de feestelijk dagen
die wij liever in gulle perfectie vieren
van wat geluk betekent in het leven
zonder al het kwaad en het verdriet
dat juist door het ervaren daarvan
het geluk vieren zo geweldig maakt
daarom ook vieren wij jouw jaardag
die overladen is van het volle leven
vol tedere en passievolle gedachten
geschenken…
Over de hel en de hemel
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
50 En, mocht je van zins zijn naar de hemel te gaan, ook
daar wacht je de onverzoenlijke oneindigheid; menig
diep gelovige is per decreet, dus per direct, naar beneden
gekomen, naar de hel gegleden, om aan de onhebbelijkheid
van een constante perfectie te ontkomen; ook het besef dat
indaalt als al die mensen waarvan men hoopte, of dacht,…
Middel verruimende geest
netgedicht
4.4 met 26 stemmen
1.348 Die slaperige zomerdijken
zijn omgevallen regenbogen
Tien ranke populieren reiken
als middeleeuwse kathedralen.
en kraaienzang gaat bijna lijken
op het gekweel van nachtegalen.
Tenslot laat ik zelfs luchtkastelen
als engelen ter aarde dalen
en uit miljoenen honingkelen
ontsnappen blanco madrigalen.…
de liefde in ons
netgedicht
2.9 met 14 stemmen
1.020 op een berg in mijn verbeelding
reik ik met jou naar de lucht
we kunnen de wolken bijna raken
er is geen wind vandaag die zucht
zij ligt stil en diep verscholen
in het dal tussen al het groen
van de bomen waarop wij neerzien
dit hadden we eerder moeten doen
op de berg van mijn verbeelding
waar de tijd haar eigen ritme kent
warmt de zon…
Het volgend rondje
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
925 had mijn vriend begraven
ineens ja zonder vragen
ik was hem zat omdat
hij zoveel mooie jaren
van mijn leven had gejat
vier jaar geleden
op een koude kille dag
is hij toch opgestaan
met in zijn hand verleidelijk
de warmte van het glas
hij liet mij begrijpen
dat ik toch heel gewoon
zo naar de zon kon reiken
zelfs als het weer ook…
in de stilte tussen lijken
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
907 slaan kusten dood
maken het land erachter
troosteloos in watersnood
ik kap de trossen van
de ankers die al schrapen
doe de zeelui in afgrijzen
snel het schip verlaten
snijd de life-lines door, hun
sterven heeft geen enkel oor
ik ontketen kracht
de orkaan jaagt nu volledig
onder mijn gezag, armen
zijn tekort om levens aan
te reiken…
VERLANGEN
poëzie
3.3 met 15 stemmen
4.155 Ik reik, van zoete waan bedrogen,
Mijne armen naar uw beeldtnis uit;
Zij deinst terug; zij is vervlogen,
En laat me alleen, der smart ten buit!
Wat toeft gij, dat een vruchtloos haken,
Als middagbrand, mijn bloei verzeng'.
Zal nooit ... ach, nooit! de stond genaken
Die u mijn wensen tegenbreng'?…
seizoen-gebonden
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
985 ik voel de aarde aan mij zuigen
als mijn armen zich willen verheffen
het zou de hoop zijn die wil juichen
om niet de stilte van de winter te beseffen
maar seizoenen zijn niet te verplaatsen
net zo min als ik mijn gemoed kan kleuren
mij in een gewenste vrolijkheid te haasten
om te reiken naar vergelegen lentedeuren
o, zeker, ik heb weet…
Büllingen
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
742 Torenspitsen reiken uit
boven alleen maar daken.
Maar een strakke wind voert
de kracht van het voorjaar aan
over de zachte heuvels.
Geuren en licht,
klanken en atmosferen
dringen onweerstaanbaar door
in dit lieflijke land.
In duizend kronkelingen
zoekt de Warche snel zijn weg
langs de forellenvissers.…
Zo'n dag
gedicht
3.5 met 12 stemmen
6.614 Zo'n dag,
waarop het frisgerokte meisje
van de buren hoog moet reiken
naar knoppen in hun kersenboom,
wind de verleiding niet weerstaat.…
PLANNEN
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
692 Konden maar zover toch reiken
ons vooruitzicht, ons denken...
Wat kunnen we ondernemen
in onze aanstaande vakantietijd?
Onze plannen komen te kort aan tijd
om vaste vorm aan te nemen.
Dit alles heeft echter geen zin
wanneer wij niet in momenten,
klein en alledaags, misschien ons te min,
weten te vinden ons genoegen.…
Weidse beslotenheid
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
443 Zo ver het oog reiken kan,
is de wereld er gladgestreken.
Omringd door oneindig blauw,
alle windstreken rond.
In het ruisen van stilte
is al het lawaai hier verstomd.
Het is de lange arm
van de hemel bovendien,
die op dit afgelegen plekje
al zijn schoonheid laat zien.
Het eiland is zo klein
en de wereld zo groot.…
Laat al die mooie momenten
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
506 Dus laat het verleden
Weer het heden worden
Als een bloeiende orchidee
Stromend en krachtig als een golvende zee
En aanhoor mijn daden
Ik ben/word een beter mens
Ik zal je niet langer met pijn beladen
Ons geluk is mijn diepste wens
Nu het nog kan
En ik in uw fonkelende ogen kan kijken
Vraag ik niet meer
dan samen naar de sterren te reiken…
Slingertijd
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
677 Handen omklemmen
het koude metaal,
zittend op het plankje
reiken voeten achterwaarts
tot aan de tenen het zand.
Benen recht naar voren
wiegt ze zich vooruit
om langzaam
met het lichaam
vaart te maken.
Wind suist langs haar haren,
schakels kraken,
in haar maag zweeft vaag
het draaierig gevoel.…
Laagland
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
513 Men dient
de nekken te strekken, om te kunnen reiken
voorbij de drempel der lage landen.…
Consolatio
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
538 Kou, grauw en schemering
vergrijzen te lang al de kentering
waar mensen naar reiken;
moeten ten leste toch wijken.
Kraken de rolluiken op en baren,
tinkelend eerst nog door reetjes,
zonlicht goudgeel, het verblindt
twinkelend nat in het gras:
miljarden splintertjes glas.…
Vrees niet!
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
629 naar de roofvogel met scherpe, genadeloze
klauwen die op zoek was wat te reiken,
alvorens te verdwijnen met prooi in de bek.
Ze zorgde goed, voortaan voor veiligheid
in eigen stek!
Haar jong nest in de hoogte der gebergte
moest goed worden onderhouden.
Lang genoeg was heel haar kroost uitgebroed
en moest nu góed worden gevoed.…
De arme.
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.271 Reik mij uw eêlte, kromgetrokken handen,
Verbruind, vervuild in arbeid zonder lust;
Verwrongen in gebeden zonder rust
Bij altaars waar gekochte lichten branden,
En laat mijn blik van wetend mede-lijden
De tempel van uw mensenziel doorwijden.…
Soms jij
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
697 Soms reik je me
je hand
als ik in de spiegel
enkel angst lees.
Zalf jij de woorden die
mijn lippen nooit verlaten.
Soms geef je me
de tijd,
ben jij de klok
waar wijzers ontbreken.
Wijzers breken waardigheid,
zeg je.…
Beteugeld
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
516 Een beteugelde liefde
Krijgt vleugels in jouw bijzijn
Gaat ademen en leven
Krijgt ruimte, gaat bewegen
Groter groeien, hoger stijgen
Tot de hemel kan het reiken
Maar zonder jou
Bindt het in
Kom ik weer licht bij zinnen
Kan mijn rede weer wat vinden
Mijn hart kan even rusten
Van je handen en je kussen
Tot ik je weer zal zien
En kan laven…
Zomerbloei
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
487 Maar ook in al mijn woorden zal het blijken
Dat ook al zijn ze nog zo uitgebreid en veel
Ze bij lange na niet zover reiken
Wijl ik toch met liefde over deze schoonheid kweel
De werkelijkheid is niet te overtreffen
Niet in gezang of zelfs met verf en penseel.…
Ballet Doux
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
618 schouder
en over teder vel leidt zij mij
naar benee, in een slalom
van lange opgelegde stromen,
het is sierlijk waarover ik vertel
en zie toppen van vingers
in het verlengde verschijnen
om zo uiterlijk gedwee
van kijken in illusie te komen
ik heb niets meer nodig. stel
dat de fantasie wordt verstoord
in mijn verzoeking van dagdromen
ik reik…
huivering
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
684 Terwijl wij een straat inslaan, reiken
onze schaduwen al haast tot aan de volgende hoek.
We gaan nog even langs de rivier
om de zon te bewonderen voor ze ondergaat.
Een schip schuift voorbij, een zwerm meeuwen
stort zich op een weggegeworpen bakje friet.…
De tweespalt perceptie
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
540 waar
mogelijkheden verwaaien
en rechtuit fabuleuze
draaien neemt kent plezier
de geheimzinnige weg van
wel geweten maar niet gezegd
of waar obstakels
en stekels wegen markeren
die in eenmalig proberen
geen veiligheid gaven maar
wel nieuwe vragen naar
ultiemer genot en gevaar
jouw lach kent
de tweespalt perceptie
want in het reiken…
Horizonten verkennen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
370 wel
als ik oplet en meeverander, niet zit
te lezen of slapen, anders
krijg ik bij aankomst in één klap
het overgeslagen leven te verduren
Sneltreinen en vliegtuigen breken me
op, dan raak ik meteen achter
en helpt het niet
om elke vijf minuten
met tientallen tegelijk
de kilometers af te tellen
Mijn wortels zijn lenig
ze laten mij reiken…
Wolkewietje
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
506 Hoe en op welke wijze
blijft voor altijd en eeuwig
een verhaal zonder einde,
zonder einde of begin
zolang de mens mens is
een onbeduidend korreltje stof
op de plooirok van het universele heelal
een minuscuul wolkewietje
dat af en toe op visite uit de hemel naar het aardrijkmensdom nederdaalt om de mens een hand te reiken...…
Weer op weg
netgedicht
1.0 met 291 stemmen
490 van de vernietigende
inslagen van talloze
tanks en kanonnen
waar nog de paar
overgebleven palmen
hun schaduw gaven
aan de enkelingen
die dit moordeskader
konden overleven
die weer op weg gaan
om hun leven op te
pakken en met steeds
minder zakken als
bagage naar een wereld
te zoeken die de vrede
gevonden heeft en hen
de hand zal reiken…