989 resultaten.
Onuitwisbaar
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.109 Morgen zullen deze tekens onuitwisbaar
blijven, geschreven rimpels voort -
geblazen in een lentebries, herkenbaar
in wat bleef, zal de kilte wat verdrijven,
het zal je zeker goed gaan beste Driek.…
Nieuw
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
650 er vloog een meeuw voorbij: hij liet zijn spiegelbeeld
na aan het water, gevallen binnen rimpels die wat kringen draaiden
rond hun kern
stuurloos kolkte nog meandering langs witte plooien tijd
vaag verweven met ooit
ik droeg mijn uren, een ander leven lang
morgenstond en middagtij, tot in langgerekte avonden
klonk er toen een lied
als…
DE GROTE OCEAAN DENKT
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
592 Mijn wijde huid tussen beide polen
voelt zich tegen heel de wereld bestand,
is door zijn eigen rimpels overmand,
die steeds, spelend of strijdend, ronddolen.
Sterke stromen laat ik samenscholen;
trekkend van Nieuwe wereld naar Morgenland
toeven ze graag bij 't Hawaiaanse strand,
achter vreedzame golven verscholen.…
BIJ OISTERWIJK
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
389 Het water schuift soms rimpelend voort, stoeit
dan met blazend zonlicht: een luchtige dans,
waarbij de liefde der libellen opbloeit.…
Al gaande
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
702 ik loop mee
met jou en de tijd
samen in een pas
die ongelijkmatig oogt
maar ons zeker leidt
zo het diepste dat beoogt
onderweg naar daar
waar ‘samen’ ons roept
met wuivende hand,
haast onzichtbaar ver,
waar wellicht geluk
ruimhartig teder baadt
langs een paradijselijk strand
voel de loop van mijn rimpels
van links naar rechts
andersom…
Ze is niet te begrijpen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
515 Meeuwen krijsen in de wolken
Het gouden licht drijft op rimpelige golven
In 't wisselend getij rondom de volken
Schoonheid overwint in de dekking van 't laatste licht
Wervelwind noch hagelstenen doen mij buigen. Ik kom tevoorschijn.
Uit de heldere rivier van mijn onschuld; van aangezicht tot aangezicht.…
Chagrijnerig gedoe..!!
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
536 Het enige wat men aanschouwt
zijn lange gezichten vol rimpels
dat krijg je als je op luchtkastelen bouwt
en nergens straten vol met wimpels.
Toch loop ik vrolijk in de zonneschijn
te feesten, dansen en springen
voor mij niet ál dat gechagrijn
d’r zijn nog zóveel mooie dingen.…
De wijze man
hartenkreet
4.9 met 9 stemmen
1.153 Opeens stond hij daar
Recht voor mijn neus
Je kon er niet omheen
Een oude man
Met een volle bos witte haren
En rimpels in zijn gezicht
Die zijn oude leven tekenden
Hij keek mij doordringend aan
Zijn lippen bewogen
En zijn stem was helder van geluid
De toon was iets apart
Het kwam alleszeggend over
En zei: “Tel niet de jaren in je…
Moeder
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
987 Als ik je zo naar lucht zie happen,
zo teer en toch nog dapper,
wank’lend, terwijl je vroeger
vast op flinke benen stond,
je zachte stem nog zachter spreekt,
en ernst je lach verdringt,
je gladde haar nog grijzer glimt,
omringend diepe rimpels,
die zijn gaan passen bij je;
zo zelfs ben je mooi en vrouw.…
Dichterlijke dingen ?
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
493 De bruid verbergt haar gouden vlies,
Pan bespeelt zijn fluit zonder gaten
het geluid veroorzaakt een bries
op de maan, stormvloed van vragen,
de echo’s vervagen in rimpels,
antwoorden die zich tot aan het verlaten
eiland van onze voeten wagen..…
Verongelijkte engel
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
659 Heb jij de gesteende lagen
waar een continent op rust
ooit met de punt van je neus
tot rimpeling kunnen brengen?…
Kijken naar zwanen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
597 Minimale beweging weliswaar:
amper voortglijden,
een rimpeling van water,
het strekken van een vliespoot,
de ander verborgen in het vederdek.
Sprookjes van vroeger roepen zij op.
Zwanenhalzen voor de mooiste prinsessen,
nooit voor echte zwanen.
Zo leer ik letterlijk en figuurlijk.
Bij hen passen ze volmaakt,
ook bij hun schaduw.…
Gezicht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
536 Het gezicht verwordt tot een vlekkerig lijnenspel
met diepe rimpels door het leven meegegeven
en trillende mond waarmee ik al het zonnige nog doorvertel.
De oren reeds stil, de reuk al lang weggedreven,
het zijn mijn handen waarmee ik navertel,
en hoop alles te hebben opgeschreven.…
Romania in sepia
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
616 wolkendek
op ruige, vormeloze grond
Hoewel amorf, glooit soms gesteente
heel bescheiden als jonge buste
koersend op 't mooi gewelf
Sepia qua kleur maakt herfstig
zon verlicht opeens veel minder
waar contouren zich scherpen
De binnenplaats wordt streng bewaakt
door een gebeeldhouwde boze leeuw
Een brugpilaar
spiegelt zich in helder, rimpelig…
Handencyclus
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
460 verdriet
nog zonder littekens van de tijd
Vrouw van de maan
geef me je warme handen
waarmee je nu zo volop leeft
liefde grijpt waar nodig is
loslaat wat je kunt
Vrouw van de zon
toon me je oude handen
waarmee je hebt geleefd
laat me de sporen zien
van al die lange jaren
Diepe groeven van verdriet
grillige lijnen van de liefde
rimpels…
Over-vloed
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
525 Blootsvoets waadde 'k me in zacht schuim,
golfjes vierden talloze randjes
en landschapjes die allen mochten zijn,
daaronder in 't zand
sierden triljoenen rimpels.
Mijn lichaam echode na
door het wijde ontvangen
van jouw overvloedig verlangen te geven,
te voeden,
zoals de wind en de golven
voorzagen en gaven,
eindeloos het bevloeden.…
Watertaxi
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.632 Een vrouw in de herfst van haar leven,
Knap maar met een rimpel hier en daar.
Haar man was met zijn camera in de weer,
Hij keek alleen maar door zijn lens naar haar.
Ze had zich zelfs heel vrouwelijk aangekleed
Voor dit dagje Rotterdam met hem.
Twee, acht of veertien jaar samen leed,
'Veel tegenlicht' zei hij met luide stem.…
Aan F. van Eeden
poëzie
4.3 met 3 stemmen
975 Ik ben gestemd om een sonnet te maken,
Teer-blauw als mij Japanse verzen lijken,
Zo vlak als water, dat geen rimpels strijken
Tot vloeiend matglas, waar zij de' oever raken.…
Floodlight
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
510 Rimpelig maanlicht van de tijd
Wind fluistert een mooie melodie
Huiverende artiesten onder floodlight
Kunstenaars in het land en kolonie
Ogen die de diepste pijn verzwijgen
Breken toekomst open met licht dooraderd
Van kleur vorm weer gevoel energie krijgen
Gevoed leven wij door boeken gebladerd
Goddelijke poëzie die als een symfonie…
Zelfportret?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
485 het lopend vuur op
papier, verhult weer
een vergeten dag
die lijkt gesluierd
door zelfbedrog en wat
de afvalbak niet vrat
inkt in associaties
gedoopt, des schrijvers
avontuur wordt niet in
ongeduld gedoogd
als de zon zich schijnen
laat, zijn de bedoelingen
niet opgedroogd in
de weerspiegeling van
het water, herken de
rimpeling…
Gestorven lelie van een oude dame
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
489 Zichtbaar voor het oude oog
Die uur na uur haar pracht doorzag
Was de dood gestaag in haar bladeren omhoog gekropen
Om haar sprankelende schoonheid langzaam te doen uitvagen
Voelbaar voor het warme hart dat haar beminde
Zuchtte de onlangs gestorven lelie
Haar laatste ademtocht uit
Als een kalm briesje op een schemerige herfstavond
Door rimpelige…
water zich met lucht vergist
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.297 regen
sluiers weven nattigheid
die neerslaan op tapijt
dat buiten heet en in zijn
kleur van de seizoenen weet
druppels rijgen zich tot
stromen en ontmoeten zo elkaar
al spetterend vertellen ze spontaan
van waar ze ooit gescheiden zijn
van warme zon en oceaan
ze rollen dollend in een meer
rust keert weer in onderduiken
de wind speelt rimpels…
hoor mij
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
562 ik vind je mooi,
als je hart spreekt
zo, als een fladderende vlinder
of een ree zigzaggend over de heide
oprecht zijn kent geen hinder
het laat zich door liefde leiden
ik vind je mooi, de rimpels
die je oude dag tekenen
maar je verblijf rechtvaardigt
omdat ik op jou aldoor kan rekenen
schoonheid is verblijven
in een stille delende blik…
Oude vrienden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
675 Oude vrienden nemen het leven niet zo nauw
Voor- en tegenslag, ze hebben het mee gemaakt
Het leven vervlakt onder hun rimpelend gelaat.
Oude vrienden blijven hun idealen altijd trouw:
de vriendenkring wordt niet van het pad geraakt,
aan hun vriendschap pleegt niemand ooit verraad.…
De dans van een verloren zwaan
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
277 Sinds jij zonk in de diepte
Spreek ik met rimpels,
alsof het water je stem vasthoudt.
Mijn vleugels slaan nog,
maar dragen mij nergens heen.
Ik draai,
kringen van herinnering rond mij,
een sierlijke val
die nooit naar overleven smaakt.…
De blinde bedding
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
197 Het is de rimpeling van een onmogelijk gedicht:
dat chaos zich schikte tot dit heldere licht.…
Ik wist dat je er was
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
2.080 Ik wist dat je er was
Een schaduw op de achtergrond
Ik kon je zien vanuit mijn ooghoeken
Maar toen ik mijn blik op je wilde richten
Leek je nergens te zijn
Ik wist dat je er was
Een rimpel in het water
Ik kon je horen toen je zachtjes tegen de kant aanstreek
Maar toen ik mijn oren spitste
Leek je niet te bestaan
Ik wist dat je er was…
Nieuwe omheining
hartenkreet
4.8 met 33 stemmen
1.238 vallen
Eerst nog steen voor steen
Dan opeens wandel jij binnen
Boem boem boem boem boem
De hele muur in één keer weg met vrolijk bij-gezoem
De hele weg is vrij nu
Vrij van steen en heg
Ik dans in mijn nieuwe ruimte
Loop een nieuwe weg
Plek voor nieuwe bruggen
Van puur en levend hout
Terwijl het hart verjongt
Worden rimpels…
In de (schilde) rij
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
845 in drommen komen ze voorbij
stappen naar voren
en weer opzij
lopen wat naar achter
kijken schuin omhoog
en ik berust
zonder knipperend oog
ik kijk ze onbevangen aan
gapers met hun ah's en oh's
met hun ogen
verwrongen tot spleten
ach
zij kunnen het niet weten
dat ik nog steeds leef
hier op dit linnen doek
jaarlijks meer rimpels…
Vrede met mezelf
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
1.087 ik zocht mezelf
alleen, in de stilte
maar het klikte niet zo goed
vervreemd als ik was
na jaren lang dwalen
tot ik wat verder keek
dan mijn eigen spiegelbeeld
ging graven in de puinhopen
van mijn verleden
toen vond ik tussen mijn eerste rimpels
wat restjes vreugde en vrolijkheid
hoorde ik als een echo
mijn spontane lach
daarna kwamen…