959 resultaten.
Doornig van wrok staat somber, dor en grauw
poëzie
3.7 met 9 stemmen
1.789 Doornig van wrok staat somber, dor en grauw
De distel van mijn ziel, stug-hard als hout,
En in mijm'rende zelfmarteling houdt
Hij vast de verre herinn'ring, wreed en trouw,
Hoe eens zijn jeugd herhaalde 't hemelblauw
En 't zeeverschiet, van 't hoge duin geschouwd;
En nu, verschroeid en stukgestormd en oud,
Kronkelt zijn wanhoop in stek…
Venus en Sedna
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
1.145 ik in een flits mijn toekomstig verleden
beelden surfen kopschuimend naar het heden
waar wolken golven raken bij de waterlijn
herinneringen stromen langs vreugde en pijn
over gelopen paden, ooit betreden
werden hoge golven nooit vermeden
prachtige foto’s op papier beelden mijn zijn
lachende ogen stralen langs warm zand
richting woeste duinen…
Dodenakker in Wales
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
1.452 Hun schelle schaterlach klimt over ’t duin
ze bewonen vol trots hun zandkastelen
hebben emmers schelpen te verdelen
een uit zee zwaar bevochten strandfortuin
Het jonge kinderleven is nog enkel zand
slechts vaag begrensd door de waterkant
Hun zilte water bestaat uit louter tranen
in de witte aarde gaapt het donker gat
geen oog en hart voor…
de oceaan
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.714 We beklimmen hijgend de laatste duin.
Dan zie ik de oceaan, de golven traag
krullend in de branding, met witte kruin
en dán rennen we springend omlaag.
We kijken naar deze kolossale zee.
Soms heel donker blauw, soms ook licht.
Veren van schuim neemt de wind met zich mee.
De oceaan is een adembenemend gezicht.…
5 mei 2005
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
698 geluk de sla gelukt nog steeds in tuinen
elk thuisje heeft ‘n eigen kluisje
vrijheid gestift in bossen en kantelen
klef en blij de meisjes in bordelen
burgers afstandelijk op stand
zitten nu in zwitserland
het glas daar geheven
bij een diep en innerlijk beleven
met regen onder paraplu’s
de koningin nog op het pluche
vossen jagen in de duinen…
DE KLEINE SAVOOIAARD
poëzie
2.7 met 11 stemmen
4.567 Och, als de zwaluw henenvlucht
Voor bui en hagelvlagen;
Als zich de meeuw op ’t water wiegt,
Of pijlsnel langs de duinen vliegt,
Wie zal haar lot beklagen?…
Zomers winters
netgedicht
4.2 met 37 stemmen
1.928 uitgeblonken
toch reed ik nog een scheve schaats
de elfstedentocht reed ik per fiets
nooit had ik mij zo’n koele zomer
kunnen dromen het doet me meer dan iets
de merels fluiten mij in februari
de oren van het luisterend hoofd
struiken zijn door de warmte opgeblazen
ze ontbotten in een te vroeg lentefeest
en hier recht achter de mooie duinen…
Waterlanders
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
538 De zee golft mee op ruige vinnen
verwekt het duin in schuimend zand,
getuigde pluimage aan de offerrand,
uitdagende normen der dorpse minnen,
in uitgebleven beminden, jaagt in
angst de afslag binnen, vallen diepe
stilten, niet in tonnen aangekant,
stromen tranen over het gewelfde waterland,
wekken klokken het gemoed er droeve zinnen,
het…
Ontluikende passie
netgedicht
4.7 met 77 stemmen
5.434 "trotseerde storm en golven
alleen... had ik de wind niet mee"
maar samen deden we het tij keren
'verpletterend' zijn je woorden,
storm en golven zwiepen met geweld op de rotsen
maar het is een rustgevend geluid en nergens anders te horen
dan alleen op het strand langs jouw beschermende duinen
de elementen trotserend en de wind die…
Onvoorwaardelijk
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
792 seizoenen zijn eilanden rond dromen
de oeverlanden zijn het blikveld
het uitzicht over een levend landschap
het leven is jong, onze liefde
nadert het licht, uit jouw hart
naast het bed van de dichter
wordt onze liefde lichter
jij bent het droomgezicht
op het naaktstrand van de blote ziel
er is onvoorwaardelijke groei
achter jouw schuilend duin…
Iets van Brel
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
1.474 Hoorde muziek
en keek opzij
stamelde ongezegde woorden
voor het raam waar ik bleef staan
dat openzwaaide - onverwacht
en lachte hem
de hemel toe
hij - die begreep waar ik wou wonen
en verschool me in zijn stem
die zoveel liefde had gebracht
Hij - die mijn vlakke land omarmde
lief genoeg
om in te wonen
zelfs wanneer het kruin der duinen…
Stiekem
hartenkreet
4.0 met 27 stemmen
4.833 geel speelzand
In de zwevende hitte
klinkt het zachte ritselen
van een krant
Erachter glimt
in de brandende zon een
met waterparels bedekte
bronsbruine huid
Ze heeft bijna alles
behalve de krant uit
In het zand schuilen
de speelse vingers
van haar hand, die
als een jonge loopse hond
met vijf pootjes
hunkerend in haar duinen…
VISIOEN
poëzie
3.7 met 3 stemmen
2.234 Links het duin: er langs een rose rand
Rul doortrappeld, ondoorwaadbaar zand:
Rechts de zee: een altijd ruisend wonder.
En als eens Joannes, de verkonder
Jesu Christi, zie 'k een muur, een wand,
Opgebouwd door 's krijgsmans stalen hand,
Onder roff'len en kanongedonder.…
voor jou en lenteliefde
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
674 in sint maarten laat ik mij vervoeren
door jouw ogen en de regenboog
langs polders van je vlakke land
kijk ik naar scherp belijnde velden
waar kleurrijke tulpen
zich overvloedig laten gelden
transparante maagdelijkheid
danst op witte bomen
langs de dijken
en gaat de appels voor
zo uitgelaten lente fris
lachen wij golvende duinen door…
Herfstwind
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
626 Als een op hol geslagen geest
raas ik over het vlakke land
zweep op het zand tot hoge duinen
gesel fel de bomenkruinen
met mijn machtig krachtenspel
blaas heel hoog van de toren
na die slappe zomertijd
voel me eindelijk herboren
na dat zuchten en wat briesen
het is de herfst die mij verblijdt
Laat de regens maar gauw komen
wolken schud…
Huiswaarts
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
491 smal getrokken mond
vervagen vergrijzen kleuren wit
traag valt het licht deze dagen doodsbleek
ik keek langs de lijnen van je gezicht
die eerder zacht en soepel waren
nu hard en je schone handen je schouders
spelen niet meer met de wind of het lentegroene gras
het ademen staakt mijn hart verhongert
de zee jankt, joelt en breekt de duinen…
Gap
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
504 Kurhausplein
in Pathé met jou
mengde zich mijn oog
op vier verdieping hoog
buiten turend op de lange straat,
waar mijn vaders laatste thuis
en ik er vaak doorheen
het avondlicht oranjig scheen
van warme zomeravond,
met de Britse kust en klif
uit film waarin een man
en een vrouw die dichtte
tussen hen hun wijze zoon,
met onze kust van duin…
NOORDZEE
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.134 Wie kust er zo driftig der duinen zand?
Wie klotst er zo blij, zo juichend aan 't strand?
Wie geeft er ons zout in het bloed,
En moed in het krachtig gemoed?
Hoezee! dat is de Noordzee!
Hoezee, dat is de Noordzee,
De zee van Nederland!
Wie omsluit in ene heilige band,
België, Nederland, old merry England?…
Het gezellig knisperende schelpenpad.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
465 Zachtjes, gezellig knispert
het schelpenpad door de duinen
naar de zee; slingert het zwervend
naar een nog ver strand. Waar de zon
zich reeds openbaart als een eerste
wee; en het koestert als een moeder
met een strelende hand.…
Een vage vrouw.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
748 echt wou
ze hield altijd alles voor zich
ze was nooit eens heel erg duidelijk, nooit open
altijd omgaf ze zich met mist
ze was een vage vrouw
toen er iemand kwam die zei ik hou van jou
vond zij dit eerst wel prachtig
en genoten zij zeer godallemachtig
van zon en zee en strand
en van het liefdesspel zo heerlijk en zo fijn
op 't strand en duin…
Over-leven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
733 Zonnehitte gaf de regen nauwelijks een kans
wind blies zand verrassend hoog, tot duinen.
Nu klinkt de roep: laat dit landschap blijven!
droog en weerbarstig, met een enkel dier,
die tussen dor en dood nog weet te overleven
wondre wilskracht, hun natuur.
Opgetogen zochten wij naar sporen uit 't verleden
met water onder handbereik.…
Zeeuwse inkijk
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
433 Dat is even wat anders dan die reclame
voor goedkope boter en ik zie een regen
van diamanten in haar huid van meel en
eekhoorntjesbrood verdwijnen, glimlachen
als lieveheersbeestjes op het zachte mos
van haar Domburgse duinen, die mij heel
vriendelijk uitnodigen om te gaan zonnen
als een kaboutertje op haar naaktstrand,
terwijl de liefdesengel…
Middelburg
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
418 Was het u bekend
dat Middelburg
niet aan een meer,
niet aan een meer,
kanaal, rivier,
maar aan het zilte nat
wist u dat Walcheren
in 't land van Gorzen
en van Slikken
Walacra sinds
de Romeinse tijd
een eiland was
aan zee wat duinen
en konijnen, gras,
niet meer dan dat?…
zij roest in haar boeien
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
902 ik zag je hand
in het laagliggend land
de polders, kwelders en zee
jij gaf eb, daarna vloed
maar wij namen de klei
en leefden er mee
uit zand van het
strand groeiden duinen
jij liet de winden daar struinen
wij braken met dijken en pieren
de golven omdat zij ons met hun
kracht zouden hebben bedolven
jij wakkert de wind
tot orkanen…
We blijven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
486 We blijven onverstoorbaar
naamloos omdat we zwijgen
geringe afstand van de kust
zee in alles wat hoorbaar is
rust dichterlijk bij mijn hart
gaat weer terug om aan te zwellen
in mijn nachten bij haar volmaakte duinen
tussen haar billen in het holst van de nacht
wanneer we samen zijn met de maan
naamloos omdat we zonder bezitten
zand…
Ik kwam jou tegen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
582 Ik wandel
in de duinen
en tussendoor
ga ik heerlijk
op een
bankje zitten
genietend
van de
mooie natuur
Er komt
een man langs
en vraagt of
hij ook even
mag komen zitten
Een grote man
met krullend haar
en een hond
Natuurlijk is dat oké
We raken gelijk
in open
gesprek met elkaar
over het leven....…
Herfst
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
954 Haar bruine teddybeer houdt trouw de wacht,
terwijl zij in haar domen langs blonde duinen dwaalt.
Totdat de herfststorm daarbuiten bedaart,
en de vroege ochtend zachtjes straalt.…
Ze lachte weer.
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
754 Een kitesurfer deed verwoede pogingen om met veel te weinig wind
toch het luchtruim vlak voor de duinen te kiezen, wat hem op een aantal
buitelingen in de lage duinenrij vlak voor de echte, hoge duinen,
kwam te staan.…
sterven aan zee
hartenkreet
2.7 met 9 stemmen
2.292 ik tel de laatste golven
telkens opnieuw
het strand is leeg en verlaten
zie ik om
dan zie ik de duinen
heuvelachtig zoals mijn leven
met een zee die soms
stormachtig bressen slaat
ik voel mij uitgeput
en ga zitten in het zand
het is afnemend getij
zo voel ik dat ook in mij
zelfs het zitten is vermoeiend
ik ga liggen, op mijn buik
met moeite…
liefdesconsument
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
716 doorwrocht gedicht
de speldenknop in tijd voor liefdesval zeer gewild
vooral voor de vrouw mits niet in lichte zin getild
door vozers die vrij pakken bil borst eerste gezicht
totale overgave met gezwijmeld heftig d'hartstocht
schijn van toeval steevast hun gevoel recht de lijn
krijtend smachten drijven zij naar duurzaam samen zijn
stortend in duin…