1036 resultaten.
Kinds verlangen
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
1.674 En als hij dan de slaap niet vond
- het gordijn bewoog zo zacht,
de ramen open op de grote zomer –
dan kwamen ze voorbij, voorover
op de fiets, de goden van de nacht.
Zij zongen weer dat ene lied,
dynamo’s maalden gezangen.
Hij wist de vreemde woorden niet.
En via ’t raam liep dan de donkere
zolder vol van jong verlangen.…
Verwijdering
gedicht
3.9 met 27 stemmen
8.708 Vier schilferende muren; effen, bange
gordijnen, buitentijdse boekenrekken.
Goed, ik ben naar binnen gegaan: schroeiplekken
in landschappen of klef beslagen gangen
heb ik nooit ontlopen; 't liefst kies ik lange
onverharde veldwegen om te trekken.
Er is een stoel, waar, waarin, voor de ander?
Op bed zitten zou privé-schending zijn.…
schaduw in de mist
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
516 Schaduw in de mist
Soms is alles zo vaag
Zo ver weg
Probeer het te pakken, doch
geen gevoel,onbereikbaar
Mijn ogen zijn nat
Mijn huid is kil
De mond wijd open
Klaar voor een schreeuw
Geen geluid, ’t is stil
Geen wind, geen vogels, niets
Ik staar om me heen
Overal leegte
Als een grijs gordijn
die me mijn zicht ontneemt
Probeer te bewegen…
dicht de dag
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
862 vergane weelde
opdat hopelijk menig lezer zwicht
en zich herkent in de ander
poëzie is voor het volk
het wil dromen bij dag en nacht
meedraaien in een strofenkolk
waarin het naakte bestaan
tijdelijk wordt verzacht
of de kunstenaar
in het vlees steekt
met uw eigen dolk
als dan de avond valt
en bundels zijn versleten
doe ik de gordijnen…
Huis van liefde
gedicht
2.8 met 33 stemmen
26.566 Het huisnummer verlicht, waar liefde woont
(je zag aan de gordijnen dat dat zo was,
aan de kleur van een raam, donker hardsteen,
was de geveltuin vochtig, dan wist je genoeg)
waar liefde woont, een doordeweekse dag
achter een dichte deur, je belde aan,
een leven als een oordeel, daar kleef
je graag aan het vergankelijke leven.…
Heimwee naar de dag voordat jij kwam
gedicht
3.4 met 14 stemmen
10.623 Ik was Abba al voorbij maar Abba haalde mij
in het was een jonge dag de dag voordat jij kwam
het was zo'n dag dat iedereen je aankijkt en gestalte neemt
en: bewogen de gordijnen in de deur er was geen wind
knikkend zakte iets opzij een vloed een flakkering van licht
in het licht een zingend kleuren van de kleuren naar zichzelf
het was de dag…
Een huis vol mooie mensen
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
752 Aan het plafond
Tussen de muren
In de gordijnen
Op de vloer
Op elke plek
Waar je net nog stond
Altijd en overal
Ligt er ziekte op de loer
Bijna als de ‘Gouden Kooi’
Een beetje als de ‘Truman Show’
Net als dat ‘Big Brother’ toen
Maar dan zonder dat geklooi
Een huis vol zieke mensen
Stap er maar eens binnen
Zie het eerlijk samen zijn…
Droma
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
554 Wanneer het laatste licht gaat slapen
gaan de zware gordijnen toe
weer sluit zij de donkere dagen
haar ogen zijn zo hopeloos moe
in plaats van het schaapjes tellen
telt zij de spijlen van het bed
met één druk kan zij om aandacht bellen
maar haast heeft het ontbijt al klaargezet
de po-stoel is allang in ruste
grauw en grijs, een dode kleur…
Diep in mijn leven is een heiligdom
poëzie
2.5 met 12 stemmen
4.545 Als ik met zachte,
Bevende schreden langzaam naderkom,
Dan hef ik wel de ogen naar het dicht
Gordijn en strek de handen vol verlangen,
Maar grijp de plooien nooit en in mijn bange
Handen verberg ik wenend het gezicht.
Ik durf niet vragen, welke God het is,
Die ik aanbid maar nimmer durf ontmoeten.
Maar Moeder! Jezus!…
Het was weer zaterdagavond
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
662 eenzaam zijn
de tv heeft niet zo veel te bieden
het boek ligt doelloos op je schoot
geen zin om er in te lezen
je luistert naar muziek
en je gedachten gaan terug
naar toen, en je vraagt je af
waarom je je geluk
niet vast hebt kunnen houden
waarom en wanneer
ging het stuk
als een zeepbel
spatte het uit elkaar
langzaam sluit je de gordijnen…
het schilderij in mijn hoofd
netgedicht
2.2 met 20 stemmen
1.655 geschoven asfalt
wortels van mijn bestaan
de verhalen van mijn vader
ver maar dichtbij de lokkende polder
op sloten al het onbetrouwbare ijs
met daarnaast de oprukkende snelweg
foto’s met een spiegelreflex
stilleven van tomaten in de zon
vrienden van vroeger
het lange luisteren
de wind onder het dak
de gedachte aan morgen
de dichte gordijnen…
RUST VOOR RONDDOLERS
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
630 Schilderijen en gordijnen maken
binnen een zacht huiselijk schemerlicht,
gelijk aan warme ijle sinaasappeldamp.
Diep zeeblauw ligt stil op het beddenlaken,
geeft de slaapkamers een zwerflustig aanzicht:
dwalen - of hier speuren langs bloeiende kamp.…
Fragment La vita è bella
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
997 Wanneer de eerste klanken
door de kamer klinken
voel ik reeds de ontroering
door mijn lichaam gaan
zie in een waas de jonge vader
bij de platenspeler
en zijn verwachtingsvol gezicht
zoekend naar zijn geliefde die zich
van haar brits opricht
langzaam in trance
zich naar het raam begeeft
hij ziet haar schim
vanachter het gordijn
ze neuriën…
Doka
gedicht
3.0 met 10 stemmen
4.143 Wat nu aan het zicht benomen is, ruist
achter een gordijn. Is een hand die zich opent,
sluit in die van mij. Een hand die afdrukt.
Dat het uitlekt geen hand te zijn.…
Mist
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
816 Wind hoor je blazen, regen hoor je vallen,
Zon prikt door de gordijnen
Onweer komt met knallen
Maar mist, die stiekeme mist
Omsingelt je huis zonder geruis
Hult stad en straat
In satijnen gewaad
Ontneemt het zicht, dimt het licht
Ontlokt de roep “alles zit dicht”
Verrast bij het opstaan
Nooit met naar bed gaan
De dokwerker raakt niet verstoord…
treurwilg
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
571 ik zag hoe zeven kunsten bij je laving zochten:
er waren nieuwe kerven in je stam
na elk voorbijgaan
ik zag je takken treurig naar het water buigen
gordijn van hunkering en hoop
waarin alleen de wind verstrengeld bleef
ik zat te wachten, op een steen,
wat verder
ik heb je droefheid niet verkracht
mijn naam niet in je bast gekerfd…
Een blauwe streep muziek
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
630 parelden in opvliegende
klanken ze lokten het applaus
het juichen en zacht janken
violen speelden hartengeel
tegen zwart van roffels pauken
het podium verloor zijn zicht
doofde langzaam uit in tegenlicht
je danste rood de laatste glimp
de pirouette van ingevallen stilte
je gaf je oogverblindend bloot
voordat het einde de gordijnen…
bewogen (2)
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
554 leg je maar neer, liefste
we bedekken je marmeren
bed met geurige bloemen
we sluiten de gordijnen
als de loodgrijze regen
de aarde zoekt
leg je maar neer, liefste
op het zachte bloemenbed
laat ons
de bewogen tijd bezweren
en reizen
reizen op papier
we planten een boom, liefste
in de tuin van traag
tikkende stilte
ons tijdperk…
Vreemde maan, vertrouwde wol
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
628 In de stad ben ik weer
door grenzeloze noodzaak
zie ik een blauw schijnsel
door de gordijnen
van een vreemde maan
die de nacht straalt
wind waait emoties
over spiegelende meren
een stille ik in jou
wandelt over water
geluidloos
het hart, vol sentiment
gaat hevig te keer
mensen zijn onderweg
er is geen alternatief
voor onderbewustzijn…
Violen speelden hartengeel
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
637 ademstootjes
parelden in opvliegende
klanken ze lokten het applaus
het juichen en zacht janken
violen speelden hartengeel
tegen zwart van roffels pauken
het podium verloor zijn zicht
doofde langzaam uit in tegenlicht
je danste rood de laatste glimp
een pirouette van ingevallen stilte
je gaf je oogverblindend bloot
voordat einde de gordijnen…
Reis en bestemming
gedicht
3.7 met 3 stemmen
4.743 ik denk dat ik aanknopingspunten bedoel, een
uitzicht bijvoorbeeld, contouren van bergen die
opdoemen in de mist, cipressen, een linde, een
halfopen kanten gordijn, druppels aan stoelen
op het terras, iets tastbaars en het is waar,
in andere steden doen wij meer moeite, kijken
naar peuken en stof op de weg, naar plantengroei
op het voetpad,…
Het einde
gedicht
4.0 met 1 stemmen
4.584 Vreemd pizzicato van verre gitaren,
Hoorden we buiten reeds de vogels zingen -
De zon kwam door de kieren van de zware
Gordijnen in de stille kamer dringen.
Maar ons gezicht en alle dingen hingen
Nog in 't vermoeide licht der kandelaren -
En tussen ons, als grote spoken, gingen
Waanzin van woorden, wanhoop van gebaren.…
je gaf je oogverblindend bloot
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.497 ademstootjes
parelden in opvliegende
klanken, ze lokten het applaus
het juichen en zacht janken
violen speelden hartengeel
tegen zwart van roffels pauken
het podium verloor zijn zicht
doofde langzaam uit in tegenlicht
je danste rood de laatste glimp
de pirouette van ingevallen stilte
je gaf je oogverblindend bloot
voordat het einde de gordijnen…
Kaatsen
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
566 grote woorden
mijn vriend
zoals een kind
stenen in een rivier
strooide zielloze beloftes
zoals een boer
zaad op droog zand
mijn vriend
je zei
als de dagen gaan lengen
zullen de vogels weer kauwen
en ook
dat het de schuld
van de schildpad is
ik zei
vandaag kom ik je halen
want het is nog niet november
vandaag doen we de gordijnen…
HEEM HONK HUIS THUIS
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
567 De takken spelen wild een schimmenspel
Het scherm is kant en klaar - ecru gordijnen
De zon is lamp en niet te dimmen, fel
Belicht hij wat ik zoal voel verschijnen
Intense liefde voor het fundament
Waarop hij rust, mijn meesterlijke woning
Aan mij nu vijfentwintig jaar bekend
We zochten lang en dit was de beloning
Het pand lag lonkend…
Troosteloze bak
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
393 Buiten krijsen kinderen alsof ze nooit oorlog hebben gekend,
ik trek het gordijn nog wat dichter—
hun stemmen zijn te scherp voor mijn katerhoofd.
Op de vensterbank staat een bloem,
half vergaan, net als mijn goede voornemens.…
Schat!
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
305 niet konden weerstaan
de liefdesvlam leek
eeuwig met zachtere wanen
ze liepen langzaam over
een lange grenzeloze weg
naar een zorgeloze toekomst
winterzon in hun zomerharten
ze spraken dertien
verschillende liefdesgoden
hadden veertien
mentaal gegronde aandoeningen
en dat was niet genoeg
om echt te verdwalen
achter dikke gordijnen…
Maidenspeech
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
314 Bekentenissen op dit podium
de zaal waar ik vertegenwoordig
in ter zake doende taal
die ons allen raakt;
Ik zal blijven strijden
voor hetzelfde recht
zonder te dansen naar hun zware pijpen
of achter het gordijn
te verdwijnen.…
Smidse
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
153 knettert
....nieuwe stelsels
........oneindigheid
Sterren borrelen op, diep uit de pan
fonkelen ze naar een plaats in de ruimte
Het heelal krijgt reliëf
....Sterrenslierten tollen weg
........suizen door het niet-bestaande heen
Alchemie van de schepping
Binnen de kolf kookt het rond
Smeltkroes
....Heksenketel
........Toverbrouwsel
Gordijnen…
'K zat, jong, graag in mijn perenboom te deinen
poëzie
4.1 met 37 stemmen
2.362 'K zat, jong, graag in mijn perenboom te deinen:
In de afgeknotte top had ik een plank
Getimmerd, en gevlochten, rank door rank,
Klimop tot rugleun en veil'ge gordijnen.…