Alle inzendingen over ruis

958 resultaten.

Sorteren op:

Lyme Regis

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 477
Het schemerland zal weldra komen en je zachtjes wiegen bij het ruisen van de zee. Kom maar zitten kind, en hoor het fluisteren tussen de keien op het strand laat je omarmen door de branding, golven die zich naast je te rusten leggen. Het wordt stil nu, de wind die is gaan liggen.…
Cees Sleven24 oktober 2020Lees meer >

Grijs gedraaid?

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 421
eerste contact waaruit de vibratie komt de tonen steeds zwakker klinken, de naald voorbij het nulpunt van het geweten lokt met inflexibele armen, kruipt als een spin langzaam doch gestaag naar zijn buit in de kern waar de adem van de tijd stokt we slijpen boven het geluid tot het gaatje uit populisme verwaait zichzelf in de wind als ruis…
Pama8 juli 2020Lees meer >

Daewoo Plasma

gedicht
2.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 4.257
Het is minder dan sneeuwen en ruis. En aan een mond die beweegt, het is niets. Een scheur in een buik, een put zonder kruis, ach levens zijn minder dan puin.…
Eva Cox12 september 2017Lees meer >

Windstil?

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 424
Windstil linnen, elk geluid gestold, geen streek zelfs geen veeg te zien, het wit en zwart voorbij, het niets in de wereld weg gekeken, glad getrokken tot aan de polen geschikt voor weinig de aarde in meerwaarde in te verruilen in ruis, verf ademt de hang naar het diepste evenwicht, in de sluimerende maat van alle dingen.…
Pama30 oktober 2019Lees meer >

Slaappillen

netgedicht
2.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 363
Ik neem er nog één, niet om te slapen, maar om het ruis in mijn borst te verdunnen tot iets dat geen pijn meer durft te heten. Als het eindelijk zachter wordt, in dat korte moment waarop ik denk dat ik morgen misschien alles anders doe, alles begrijp, alles draag — Lacht de nacht terug. Die kent dat soort leugens.…
Nathan10 december 2025Lees meer >

Tussen Tijd en Stilte

netgedicht
2.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 302
Soms dient de tijd voor even tot stilstand gemaand te worden, zodat rust en vrede eindelijk niet meer door ruis worden bestoven. Wanneer inzicht mij tegemoetkomt, tegen elke verwachting in, kan ik de last van de wereld afwerpen en weer in mijzelf geloven.…

Lichtpuntje

netgedicht
1.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 320
Ruis wijkt en mijn aandacht vindt weer een plek. In dat halfdonker groeit een warme kern die blijft, zelfs wanneer de dag te zwaar wordt. Als ik daarbij stilsta, wordt het licht een richting. Geen stem, maar een uitnodiging om terug te keren.…
CB24 april 2026Lees meer >

Waar het geel mij leest

netgedicht
2.7 met 40 stemmen aantal keer bekeken 451
Tussen de bloemen trilt iets ouds dat mij herinnert aan het moment hoe het voelt om te zijn, zonder ruis of haast, alleen de stille nabijheid van dit veld dat me raakt zonder ooit iets van mij te vragen.…
CB12 april 2026Lees meer >

Het veld dat mij draagt

netgedicht
1.6 met 11 stemmen aantal keer bekeken 329
Tussen bloemen trilt iets dat ouder is dan dit moment, een weten van hoe het is om te zijn zonder ruis of haast, alleen de stille nabijheid van dit bloeiende veld dat mij aanraakt zonder iets te vragen.…
CB13 april 2026Lees meer >

Tijdgenot

netgedicht
1.7 met 9 stemmen aantal keer bekeken 733
Ik voel hoe ruis verdwijnt en mijn aandacht zich helder verzamelt. Ervaringen openen zich zonder haast, als een landschap dat ademt, een ruimte die mij draagt. Zoals licht een kamer vult zonder te vragen, zo vult dit moment mijn gedachten.…
CB17 april 2026Lees meer >

Zoals geliefden

netgedicht
3.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 232
Daar komt de regen weer, nu harder, hij tikt tegen mijn hoofd tot alles begint te ruisen. Het regent vanbinnen, langs gedachten die niet stoppen, alles schuift door elkaar tot ik jou niet meer kan vinden. Ademen in open lucht, je kussen, zonder nadenken, zonder angst voor wat komt.…
Bex4 mei 2026Lees meer >

De Orpheusspotvogel

hartenkreet
1.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 502
Als ik blijf staan in het zachte ruisen van de wind, vouwt zijn stem zich rond de stille ruimte tussen mijn ribben, alsof hij weet hoe kwetsbaarheid klinkt wanneer ze niet verborgen hoeft te blijven.…
CB25 mei 2026Lees meer >

Zangerige neurodiversiteit

netgedicht
3.9 met 8 stemmen aantal keer bekeken 250
Luister niet alleen naar de klank van de toon, maar hoor het verhaal dat eronder verschijnt want in de zang van mijn eigenwijze stem, is waar de ruis van de wereld verdwijnt.…
mobar2 juli 2026Lees meer >

Onthaasten

netgedicht
2.5 met 19 stemmen aantal keer bekeken 219
Tussen het lichte ruisen van de wind door de hoge kruinen van de bomen tekent haar pad een ongrijpbare lijn door de warme stilte, een vluchtig ritme dat zich niet laat vertragen.…
CB4 juli 2026Lees meer >

De gedragen stilte van de beuk

hartenkreet
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 594
Oude beukenstam herfstlicht door groene blaadjes stilte in het bos Wanneer de oude stam zich opricht tegen het zachte strijklicht van de dag, voel ik hoe de massieve bast de tand des tijds opneemt en de ruis van de omgeving geruisloos filtert.…
CB9 september 2026Lees meer >

Afstand

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.831
Verdraag ik de ruis, de grijze toon van havens niet meer. ‘Ik vertrek’ zeg je en je blijft nog even. De hoon toont zich aan jouw mondhoeken. Sinds vorige week waan ik me in een eng sprookje kruimels in een woud, een schaterlach. Maar het droombeeld verdampt. Jouw veren liggen nog vers in het nest.…
Wimper8 januari 2003Lees meer >

In het voorbijgaan

gedicht
2.7 met 17 stemmen aantal keer bekeken 10.908
vlaag de ochtend, een lichtspel de middag een doek over de kop een droom, wie slaapt wordt vroeg of laat wakker als een ander (met kleurige veren beplakt of begroeid, de oren gespitst) springt uit de varens wuivend te voorschijn; elke ochtend begint weer van voren (ruggelings valt herinnering binnen) wij kijken liever niet achterom, een ruis…

Landschap der poëzie

netgedicht
4.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 564
Wuivend riet dat z'n dramatische noten schrijft wat overgaat in het overspelig ruisen van de wind weerlegt de wereld in een zee van ironie waarin allen z'n skeptisch cynisme overblijft.…
pama29 januari 2008Lees meer >

Verwaaiing, verwarring

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 851
Echo's draaien mee met de wind, maken salto's en verlopen altijd hetzelfde en toch anders, afhankelijk van mijn gemoedstoestand en of het kind in mij fier overeind staat, of in elkaar geslagen met twee blauwe ogen, en ruis en onbemind, Ik ben bang dat ik teveel afdwaal en geef weer richting aan mijn lopen richting de kebabzaak nog een keer…

sacrale winterdis

netgedicht
3.2 met 8 stemmen aantal keer bekeken 885
daar hoor ik ze niet stuiven over het parket plassend in 't bad het kindergewas onder het plafond een ruisen het kiemen van wasdom wijl ik afdaal tot de onderbuik wortelend in de kille keukenvloer de pit een want van warm aardappelvocht pompen van schuim tijd en dampende dis het broeden op doorknede sloffen sjokkend met aarden klompen…

AAN ENE BEEK

poëzie
3.4 met 15 stemmen aantal keer bekeken 2.690
Zo dan nog steeds door de eigen oorden Uw lieflijk murmlend water stroom', En soms een jongling aan uw boorden Het zoet ontwerp zijns levens droom', o ruis hem dan ook zacht in 't harte, Opdat hij wijsheid van u leer: ‘Uw leven vliegt bij vreugd en smarte Onmerkbaar heen, en keert niet weer!’…
Rhijnvis Feith18 september 2023Lees meer >

Ego

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 559
van wie het koren op de akkers dat ik eet waar zon en druppels dauw in huizen en vorst en kou en ‘t ruisen van de wind, van wie zijn de getijden die gewassen doen gedijen, van wie de stem waarmee ik spreek, van wie het idee dat van mij leek, van wie hetgeen er in mij droomt, van wie het geluid van klanken dat naar oren en naar harten stroomt…

Populieren

poëzie
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.622
‘k Zie goudlicht gloren door uw blauwe bladerklieren, Uw ruisen roert me als reizang van gewijde lieren…. O leer mij ruisend rijzen, hoog in reinheidslucht! ---------------------- uit: Poëzie (1892)…

Vergroeid

netgedicht
4.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 623
één mond onze lippen zich sluiten buiten die van de ander om de waarheid in het midden blijft bij een te veel aan woorden nog steeds geboeid vergroeid van ik naar wij lief, hoe kan het zijn dat jij en ik wij samen door de tijd het geluid van stilte ongehoord verstaan altijd bereid het zwijgen te doorbreken ontstaan door ongekende ruis…

met een tegenvleugpen

netgedicht
5.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 610
schitteren in paleizen bergen beklimmen hun toppen bedwingen omhoog kijken en mijn ego verrijken druk doen en draven vooral aandacht vragen en jij lijken de tijden voor jou af te lopen of zullen wij zoals we ooit waren elkaar teder sparen en samen reizen lopen door paradijzen wandelen langs bergen dalen met beekjes die rimpelend ruisen…

Zomerweide.

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 793
Warm vlakt de vaart daar 't groene riet langs spicht, Golf deint en spoelt, trekt zijn geglinsterd spoor Stoomboot in stroom en stuurt de schomling door Die 't riet doet ruise' en glinstren elke schicht. De middagstilte is in mijn brein en warm Voel ik mijn leên gezwoll'n en strek mij gaarn Bij wat'r en wei die lijklijk luide zijn.…

Perfectie bestaat niet?

netgedicht
5.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 531
Naast – hand in hand - mijn lief, vast te houden, niets te missen, van de onbevangenheid in haar natuur alles hield de adem in, de wind in het ruisen van de bomen,zelfs de zee verstilde in de boezem van het hart in deze periferie kregen zelfs beton en staal zachtere vormen, hardheid verborgen in milde aarde van elke ondoorgrondelijke…
Pama13 januari 2020Lees meer >

Ego

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 528
van wie het koren op de akkers dat ik eet waar zon en druppels dauw in huizen en vorst en kou en ‘t ruisen van de wind, van wie zijn de getijden die gewassen doen gedijen, van wie de stem waarmee ik spreek, van wie het idee dat van mij leek, van wie hetgeen er in mij droomt, van wie het geluid van klanken dat naar oren en naar harten stroomt…

Winteringen

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 469
Een witte stilte met een grote pracht, een witte ruis die sterker wordt zonder kracht, nooit overheerst, geen macht. Bomen voelen topzwaar, takken buigen onder de witte last. Een zonnetje kiekt boven de horizon zowaar, is als water dat over de akkers plast. Witte schoonheid vormt echter al snel bruine blub en drabber.…

Mooi grijs

netgedicht
1.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 578
Haast en ruis zijn verwaaide schaduwen, achterblijvend alleen de zachte helderheid van wat werkelijk raakt.…
CB28 december 2025Lees meer >