958 resultaten.
Lyme Regis
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
477 Het schemerland zal weldra komen
en je zachtjes wiegen bij het ruisen van de zee.
Kom maar zitten kind, en hoor het fluisteren
tussen de keien op het strand
laat je omarmen door de branding,
golven die zich naast je te rusten leggen.
Het wordt stil nu, de wind die is gaan liggen.…
Grijs gedraaid?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
421 eerste contact waaruit de vibratie komt
de tonen steeds zwakker klinken, de naald
voorbij het nulpunt van het geweten lokt
met inflexibele armen, kruipt als een spin
langzaam doch gestaag naar zijn buit
in de kern waar de adem van de tijd stokt
we slijpen boven het geluid tot het gaatje uit
populisme verwaait zichzelf in de wind als
ruis…
Daewoo Plasma
gedicht
2.4 met 5 stemmen
4.257 Het is minder dan sneeuwen en ruis.
En aan een mond die beweegt, het is niets.
Een scheur in een buik, een put zonder kruis,
ach levens zijn minder dan puin.…
Windstil?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
424 Windstil linnen, elk geluid
gestold, geen streek zelfs
geen veeg te zien, het wit
en zwart voorbij, het niets in
de wereld weg gekeken, glad
getrokken tot aan de polen
geschikt voor weinig de aarde
in meerwaarde in te verruilen
in ruis, verf ademt de hang naar
het diepste evenwicht, in de
sluimerende maat van alle dingen.…
Slaappillen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
363 Ik neem er nog één,
niet om te slapen,
maar om het ruis in mijn borst
te verdunnen tot iets
dat geen pijn meer durft te heten.
Als het eindelijk zachter wordt,
in dat korte moment waarop ik denk
dat ik morgen misschien
alles anders doe,
alles begrijp,
alles draag —
Lacht de nacht terug.
Die kent dat soort leugens.…
Tussen Tijd en Stilte
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
302 Soms dient de tijd voor even
tot stilstand gemaand te worden,
zodat rust en vrede eindelijk
niet meer door ruis worden bestoven.
Wanneer inzicht mij tegemoetkomt,
tegen elke verwachting in,
kan ik de last van de wereld afwerpen
en weer in mijzelf geloven.…
Lichtpuntje
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
320 Ruis wijkt en mijn aandacht vindt weer een plek.
In dat halfdonker groeit
een warme kern die blijft, zelfs wanneer
de dag te zwaar wordt. Als ik daarbij stilsta, wordt het
licht een richting. Geen stem, maar een uitnodiging om terug te keren.…
Waar het geel mij leest
netgedicht
2.7 met 40 stemmen
451 Tussen de bloemen trilt iets
ouds dat mij herinnert aan het moment
hoe het voelt om te zijn, zonder ruis of haast, alleen de
stille nabijheid van dit veld dat me raakt zonder ooit iets van mij te vragen.…
Het veld dat mij draagt
netgedicht
1.6 met 11 stemmen
329 Tussen bloemen trilt iets
dat ouder is dan dit moment, een weten
van hoe het is om te zijn zonder ruis of haast, alleen de
stille nabijheid van dit bloeiende veld dat mij aanraakt zonder iets te vragen.…
Tijdgenot
netgedicht
1.7 met 9 stemmen
733 Ik voel hoe ruis verdwijnt en mijn aandacht zich helder verzamelt.
Ervaringen openen zich
zonder haast, als een landschap dat
ademt, een ruimte die mij draagt. Zoals licht een
kamer vult zonder te vragen, zo vult dit moment mijn gedachten.…
Zoals geliefden
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
232 Daar komt de regen weer,
nu harder,
hij tikt tegen mijn hoofd
tot alles begint te ruisen.
Het regent vanbinnen,
langs gedachten die niet stoppen,
alles schuift door elkaar
tot ik jou niet meer kan vinden.
Ademen in open lucht,
je kussen,
zonder nadenken,
zonder angst voor wat komt.…
De Orpheusspotvogel
hartenkreet
1.4 met 5 stemmen
502 Als ik blijf staan in het zachte
ruisen van de wind, vouwt zijn stem zich
rond de stille ruimte tussen mijn ribben, alsof hij weet
hoe kwetsbaarheid klinkt wanneer ze niet verborgen hoeft te blijven.…
Zangerige neurodiversiteit
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
250 Luister niet alleen naar de klank van de toon,
maar hoor het verhaal dat eronder verschijnt
want in de zang van mijn eigenwijze stem,
is waar de ruis van de wereld verdwijnt.…
Onthaasten
netgedicht
2.5 met 19 stemmen
219 Tussen het lichte ruisen van
de wind door de hoge kruinen van de
bomen tekent haar pad een ongrijpbare lijn door
de warme stilte, een vluchtig ritme dat zich niet laat vertragen.…
De gedragen stilte van de beuk
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
594 Oude beukenstam
herfstlicht door groene blaadjes
stilte in het bos
Wanneer de oude stam
zich opricht tegen het zachte strijklicht
van de dag, voel ik hoe de massieve bast de tand
des tijds opneemt en de ruis van de omgeving geruisloos filtert.…
Afstand
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.831 Verdraag ik de ruis, de grijze toon van havens niet meer.
‘Ik vertrek’ zeg je en je blijft nog even.
De hoon toont zich aan jouw mondhoeken.
Sinds vorige week waan ik me in een eng sprookje
kruimels in een woud, een schaterlach.
Maar het droombeeld verdampt.
Jouw veren liggen nog vers in het nest.…
In het voorbijgaan
gedicht
2.7 met 17 stemmen
10.908 vlaag
de ochtend, een lichtspel de middag
een doek over de kop een droom, wie
slaapt wordt vroeg of laat
wakker als een ander (met kleurige
veren beplakt of begroeid, de oren gespitst)
springt uit de varens wuivend
te voorschijn; elke ochtend begint
weer van voren (ruggelings valt herinnering
binnen) wij kijken liever
niet achterom, een ruis…
Landschap der poëzie
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
564 Wuivend riet dat z'n dramatische noten schrijft
wat overgaat in het overspelig ruisen van de wind
weerlegt de wereld in een zee van ironie
waarin allen z'n skeptisch cynisme overblijft.…
Verwaaiing, verwarring
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
851 Echo's draaien mee met de wind, maken
salto's en verlopen altijd hetzelfde en toch anders,
afhankelijk van mijn gemoedstoestand en of het kind
in mij fier overeind staat, of in elkaar geslagen
met twee blauwe ogen, en ruis en onbemind, Ik ben
bang dat ik teveel afdwaal en geef weer richting aan
mijn lopen richting de kebabzaak nog een keer…
sacrale winterdis
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
885 daar hoor ik ze niet stuiven
over het parket
plassend in 't bad
het kindergewas
onder het plafond een ruisen
het kiemen van wasdom
wijl ik afdaal tot de onderbuik
wortelend in de kille keukenvloer
de pit een want van warm aardappelvocht
pompen van schuim tijd en dampende dis
het broeden op doorknede sloffen
sjokkend met aarden klompen…
AAN ENE BEEK
poëzie
3.4 met 15 stemmen
2.690 Zo dan nog steeds door de eigen oorden
Uw lieflijk murmlend water stroom',
En soms een jongling aan uw boorden
Het zoet ontwerp zijns levens droom',
o ruis hem dan ook zacht in 't harte,
Opdat hij wijsheid van u leer:
‘Uw leven vliegt bij vreugd en smarte
Onmerkbaar heen, en keert niet weer!’…
Ego
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
559 van wie het koren op de akkers dat ik eet
waar zon en druppels dauw in huizen
en vorst en kou en ‘t ruisen van de wind,
van wie zijn de getijden die gewassen doen gedijen,
van wie de stem waarmee ik spreek,
van wie het idee dat van mij leek,
van wie hetgeen er in mij droomt,
van wie het geluid van klanken
dat naar oren en naar harten stroomt…
Populieren
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.622 ‘k Zie goudlicht gloren door uw blauwe bladerklieren,
Uw ruisen roert me als reizang van gewijde lieren….
O leer mij ruisend rijzen, hoog in reinheidslucht!
----------------------
uit: Poëzie (1892)…
Vergroeid
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
623 één mond
onze lippen zich sluiten
buiten die van de ander om
de waarheid in het midden blijft
bij een te veel aan woorden
nog steeds geboeid
vergroeid van ik naar wij
lief, hoe kan het zijn
dat jij en ik wij samen door de tijd
het geluid van stilte ongehoord verstaan
altijd bereid het zwijgen te doorbreken
ontstaan door ongekende ruis…
met een tegenvleugpen
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
610 schitteren in paleizen
bergen beklimmen
hun toppen bedwingen
omhoog kijken en
mijn ego verrijken
druk doen en draven
vooral aandacht vragen
en jij
lijken de tijden
voor jou af te lopen
of zullen wij
zoals we ooit waren
elkaar teder sparen
en samen reizen
lopen door paradijzen
wandelen langs bergen
dalen met beekjes
die rimpelend ruisen…
Zomerweide.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
793 Warm vlakt de vaart daar 't groene riet langs spicht,
Golf deint en spoelt, trekt zijn geglinsterd spoor
Stoomboot in stroom en stuurt de schomling door
Die 't riet doet ruise' en glinstren elke schicht.
De middagstilte is in mijn brein en warm
Voel ik mijn leên gezwoll'n en strek mij gaarn
Bij wat'r en wei die lijklijk luide zijn.…
Perfectie bestaat niet?
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
531 Naast – hand in hand - mijn lief,
vast te houden, niets te missen,
van de onbevangenheid in haar natuur
alles hield de adem in, de wind in
het ruisen van de bomen,zelfs de zee
verstilde in de boezem van het hart
in deze periferie kregen zelfs beton
en staal zachtere vormen, hardheid
verborgen in milde aarde van elke
ondoorgrondelijke…
Ego
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
528 van wie het koren op de akkers dat ik eet
waar zon en druppels dauw in huizen
en vorst en kou en ‘t ruisen van de wind,
van wie zijn de getijden die gewassen doen gedijen,
van wie de stem waarmee ik spreek,
van wie het idee dat van mij leek,
van wie hetgeen er in mij droomt,
van wie het geluid van klanken
dat naar oren en naar harten stroomt…
Winteringen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
469 Een witte stilte met een grote pracht,
een witte ruis die sterker wordt zonder kracht,
nooit overheerst, geen macht.
Bomen voelen topzwaar,
takken buigen onder de witte last.
Een zonnetje kiekt boven de horizon zowaar,
is als water dat over de akkers plast.
Witte schoonheid vormt echter al snel
bruine blub en drabber.…
Mooi grijs
netgedicht
1.5 met 6 stemmen
578 Haast en ruis zijn verwaaide
schaduwen, achterblijvend alleen de zachte helderheid van wat werkelijk raakt.…