171637 resultaten.
't Liefste wat ik weet is dichten
poëzie
3.9 met 9 stemmen
2.564 't Liefste wat ik weet is dichten,
Dat is: van de innerlijke gezichten
Woorden maken.
Die doen ontwaken
In andren wat ik zie; —
Zodat van vreemd en menig
Wij worden vriend en enig:
Zielen raken
Elkaar en slaken
Een zucht, een melodie.
-------------------------------------
uit: Het blank heelal (1908)…
Plantage Poëzie Prijs 2026
snelsonnet
3.0 met 8 stemmen
130 Vanmiddag reis ik af naar Amsterdam
Misschien dat ik daar dan die prijs ga winnen
De nominatie heb ik alvast binnen
Hoe mooi dat mijn vormvastheid zo ver kwam
Zelfs derde worden straks voelt niet verkeerd
Ik ben al blij te zijn genomineerd…
Een laatste vriendschap
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
142 Jouw Grote Woorden — droegen de Substantie
Ik was de Schaduw slechts — die eromheen gleed
Nu sterf ik in de Vaas — op het Dressoir
Waar de Verwaarlozing — haar Kille Werk deed
Het Wegen van het Lidwoord — valt te zwaar
Nu de Armoede — de Zielen heeft besmet
Wij staan gerantsoeneerd — strak in de Rij
Voor bitter Zout — dat nimmer Redt…
Natte plekken
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
47 de inkt lijkt zwarter met de dag
de letters nauwelijks te onderscheiden
waar ik eerder ook het wit nog zag
vormen steeds meer schaduwzijden
wolken die het nieuws bedekken
als een warme isolatiedeken
wreedheden aan het oog onttrekken
die steeds eerdere doen verbleken
natte plekken op papier
die gedrukte tekst doen vlekken…
Trillinde emosensaties
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
120 Na ruim zes decennia popmuziek
- van hitweek tot hitparade - meer zijn het niet -
die z'n roots te danken heeft
aan jazz en blues
zijn er maar weinig die de tand des tijds
als eminent kiezelvast rotselement
in halls of fame in 't elysium zweven
Picture yourself in een dageraadlied
nee, niet van the beatles, die bedoel ik niet
of neem het…
Nuchtere schaduwen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
109 Luidruchtig durft zij reeds te dromen
dat ik haar sprekende talen vloeiend ken
maar ze blijft voor mij die vreemde
die mijn zelfrespect ontheemde.
Grauwe wolken heeft ze leren lezen
samen met werkelozen en arme wezen
wollige schapen leren vrij te dansen
met woeste wolven zonder reële kansen
Zij brengt de hemel dicht bij de grond,
weeft…
Travaalse Winter
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
119 Zij houdt van heldere zinnen
zuiver als een Travaalse winter
wit van bevroren dauw.
Haar woorden bevriezen soms
zij moeten bij haar binnen blijven
om te ontdooien zo nu en dan.
Het heimwee schrijnt als
de ondergaande zon en de tegelijk
opkomende maan haar weemoedig maken.
O laat de vaste grond niet
onder haar voeten wegvallen
zij…
Nog altijd mijn pa
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
91 Dezelfde datum. Dezelfde dag.
Vierentwintig jaar geleden.
En toch is dat ene telefoontje
soms maar één ademtocht van het heden.
Dat kuttelefoontje, pa.
Daar is geen mooier woord voor nodig.
Jij was er - en ineens niet meer.
De rest klonk even overbodig.
Nu kijk ik naar je foto.
Je lacht, je ogen bijna dicht.
Ik zou zo graag…
Zeeuwse adel
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
377 Groeten vanuit West -Vlaanderen.,
buur van Zeeuws Zeeland,
waar de Damse kanalen niet bevist worden,
de buizerds met tientallen wonen,
ten zuiden van de Zeeuwse schonen,
met haar rijen bomen,
roofvogels tortels en houtduiven de tijd doden,
de wintertijd is aan het komen
we allen de hemel beloven
waar geen bladeren vallen
zijn verloren…
Herfst
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
87 Dit herfstgeel bekoort me als nooit tevoren:
het is licht en maakt blij maar roept ook weemoed wakker.
De vruchten op de akker, het fruit, de maïs, alles is weg
maar toch is er nog hoop gebleven, het leven gaat door.
Die weemoed schildert een toekomst die wacht, al
komt er eerst nog het echte duister, de nacht met
zijn droefheid en vragen, onzekerheid…
Fixeren
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
80 Geen vrije tred
langs wegen en wind,
geen lichtvoetig volgen
van wat zich bevindt
Het ritme van rust en gemis
de maat van een dag,
die verdraaid en
geheel anders is
Een lichaam in stilstand
de blik op de tijd,
een vleugje onmacht
een sprankje strijd
De kunst van het wachten,
de weemoed erbij,
het verlangen naar ruimte,
naar…
Momenten
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
81 De wind is kleurloos
in jouw lege stad
die mijn wereld beheerst
zien jouw ogen nog die straten?
en hoe jij zat op de grond
misschien dichterbij dan ik
bij dat wat bodemloos wordt genoemd
vergankelijke woorden sprak je nooit
ze hoorden bij jouw eindeloosheid
zelfs hoe jij een begin aankondigde
als een reeds geleefde avond
woorden bewogen…
Portret
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
69 Het kleinkind heeft mij afgebeeld
In zwart en wit, tot grijs geveegd
Ik heb een mond zonder gebit
Dus lach ik niet, ik grijns
Ik heb geen benen want ik zit
Niet nodig, zegt ze eigenwijs
En armen? wil ik van haar weten
Ook niet, niet nodig zegt ze
Je moet maar met je handen eten
Heb ik die wel? vraag ik alsnog
Dat zie je toch, kijk hier beneden…
Compliment
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
87 Een compliment kost de gever niets,
Is gratis en voor niks,
Voor de ontvanger is ’t onbetaalbaar,
Diens kostbare bezit.…
pluisje
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
76 in de wind dwarrelde een pluisje
zo licht
dat het door géén opgemerkt werd
maar hij met het scherpe oog der hoeder
van elk detail
waaide eventjes met het pluisje mee
hij gaf het alle ruimte buiten de duinen
waar het verzwijgen hoogtij viert
echter waande het pluisje zich een edel dier
tot hier en niet verder
zei de meest wijze van de…
Een Seghen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
74 Voorwaer 't en is een Seghen,
soo sprack ik tot de nestor
zij dryft vlytigh en naerstig
door de heuvelen des sands
en cleygrond van het moddergat
Opdien vloedt der Seghen,
soo sprack en seide ik tot hem
daer waert des hemels zonnegloet
gheen zondeval noch gilgamesh
verstrickt in de epiek der Zondvloet
O neen, sprack ik nog daerenbooven…
andante
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
137 ik zal naar boven gaan
ik zal naar boven gaan
tussen de bomen
zal ik naar boven gaan
geen tak zal knakken
onder mijn voet
geen bloem zal ik vertrappen
geen vogel verschrikken
in gewijde stilte
zal ik hoger gaan
in gewijde stilte
zal ik naar boven gaan
in de wouden
in de geur van hars
van blad en bast
als wierook
over gewijde grond…
mijn bloem
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
49 het raakte de veredeling die
in een zoen opnieuw tot
bloei kwam, al is het zot
om te schrijven van “ opnieuw “
want ze is nimmer van mijn
zijde geweken
de dagen dat ik in verdriet geraak
spreidt zij haar stamper over mijn
meeldraad en ontvangt haar stempel
de stem van verantwoordelijkheid
en is de ze kelk die me bevrijdt
van geuren…
Fijne dagen
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
114 Kom je gauw weer?
Lieverd, je komt toch?
Waarom ben je niet bij me?
Gaat het goed met je?
Vind je me nog steeds leuk?
Zou je me missen als ik verdween?
Zal deze brief bij je aankomen?
Zie ik je nog eens?
Weet je nog
die nacht in Bourgondië
toen ik door de donkere
gang naar jouw kamer kwam
en we het er tijdens de onweersbui
over…
Levensboom - geworteld in kracht, groeiend door de tijd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
400 Oude wortels rusten
stam draagt sporen van tijd
takken dragen licht
Diep in de dragende aarde verankerd
vinden de oude wortels hun stille weg,
ze putten uit de verborgen levensbronnen
en schenken standvastigheid aan de stam.
De dikke schors getuigt van vele seizoenen,
getekend door de stormen van het verleden,
een levend pantser dat herinneringen…
Donna Quichot…
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
107 Reuzen versperden haar pad
en zij vroeg zich af
wat ze daar deden
in de dichte mist
hun armen graaiden
in de ledige lucht
een dreiging waarvan
ze niets zeker wist.
Was dit haar verbeelding
of waren ze echt
ze oogden als een leger
heel groot, sterk en fel
als krachtige macht
die eigenaar was
van alle ruimte
rondom het veld.
Maar…
Levensboom - de stilte die mijn gevoelige ziel omarmt
netgedicht
3.4 met 26 stemmen
100 De levensboom
schepper van leven op aarde
oud als de wereld
Met verwondering zie ik je ontwaken
in het zachte licht van de vroege ochtend.
Je reikt met sterke takken naar de hemel,
terwijl vogels hun eerste lied laten horen.
Je bladeren fluisteren met de wind,
een fijn geritsel dat mijn aandacht raakt.
Ik voel de adem van de seizoenen…
de vrije uitloop
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
83 De lichte duif landde op mijn levenslijn
die vandaag ongedwongen op een zweefmodus stond
geen omwonden doekjes of zoetigheid als ijsbreker
los van elke wetmatigheid dat vogels niet spreken
dat eindeloze pijnigen met grote metaforen -
als zij van klei blijkt, wordt er gelijk geschoten
Zij zingt niet hoog over gouden einders,
doch roekoekoet…
Stilte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
47 Stilte zit naast me.
Zwaar niet, maar ze leunt.
Ik probeer haar niet te vullen,
ik leen haar mijn adem.
Soms rust ze gewoon.
Soms wijst ze maar ze spreekt niet in woorden.
Ik leer te blijven zitten naast haar.
En soms weet ik niet
of ik naast haar zit,
of dat zij naast mij zit.
Misschien maakt dat ook niet uit.
Ze blijft…
MANNENMARS AMSTERDAM zaterdag 10 oktober 2026
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
87 Wat een mannen
wat een mensen
wat een gedoe
wat een moeten
maar vooral
wat een mogen ONTmoeten
op en in de MANNENMARS
't ontmoeten met vrouwen o.a.
Mariette Hamer
de zelfstandige Regeringscommissaris
met een waterdichte dijk van een betoog;
Agnes Elsing
onderneemster: Wilde Bloem, overgangsrituelen
ik liep met haar op: EEN OPEN BLOEM…
Zeven kleine criminelen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
30 Zeven twaalfjarige jongens.
Nog zo jong en nu al.
Mislukt hun overval.
Een verrader is ermee gemoeid
Straks worden ze geboeid.
Hun droom van rijkdom is weg.
Ze hebben veel pech.
Ze zullen nu boeten voor hun plan.
Dus stop en denk na wat kan.…
Megalomanie en militarisme
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
43 Wij zien het
voor onze ogen gebeuren
en hebben niet opgelet
Europa met zijn waarde
Megalomanie en militarisme
tussen de grote der aarde
waar zal dat toe leiden
gaan alle Europeanen nu lijden?
Zoveel vragen niet te vermijden
gaan ze de asielzoekers verspreiden?
dakloosheid is niet meer te vermijden
Het brave volk zal als gewoonlijk…
Veerhuissessie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
31 De tijd van een gat in het donker
als een dief in de nacht
ligt achter ons.
In een lagune van fluwelen schrijfsels
en golvende energie van poëtische krachtpatsers
ben ik een archief.
Wat in de lucht hangt schrijf ik op,
gepast of ongepast,
ik sla alles op of zo nodig achterover.
Via de kier naar buiten zwaai ik,
in gedachten vaar…
Beklemminge
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
425 Langhs d'ackers
van schroom ende schuwe stille,
slenter ick
teghenwindsche stappen,
aerzelende om onghericht
in een verwarrede droem
te treden ende te verdwalen.
Neerwaerts
ghekeerde ooghen
beghrenzen als
beklemmende bundelen
van swart licht,
die meer ende meer
de ademende borst
omhaelen met stomme banden,
Totdat…
o Perenboom belaên
poëzie
4.5 met 2 stemmen
3.695 o Perenboom, belaên
met al goudgeelwe blaên,
oktoberziek en treurig,
de winter is 't, die naast,
en 't al het land uit blaast
dat groeizaam is en geurig!
Nog onlangs stond gij daar,
o schone perelaar,
één witte wolke blommen,
die 't weerd was om te zien,
en die naar u de biên
van verre en na deed kommen.
De zomer ging voorbij,
en…