171637 resultaten.
Vlucht
gedicht
3.1 met 134 stemmen
16.393 daar klapwiekt een kind
het kan kijken met ogen groot
als van een jonge nestvogel
het kind houdt iets
in de holte van
zijn smalle vuist
een onzichtbaar insect
met stippen en
een breekbaar schild
schoksgewijs beweegt het kind zijn hoofd
verscholen in de capuchon
van een gele regenjas
het klapwiekt boven bergen
versgemaaid gras…
Fuck de Taalunie
gedicht
4.0 met 1 stemmen
130 Ik herschrijf het Groene Boekje
verzin er een accentje bij.
Verover in mijn eentje nieuwe taalgebieden.
Zet aap-noot-mies bij het grofvuil,
want uit de tijd.
Ik verneuk expres het Nationaal Dictee.
Sluit literaire tijdschriften
en stop met drukken van de krant.
Ik geef de woorden terug aan de mensen
zonder stem, zonder handschrift, zonder…
Mer à boire
netgedicht
2.3 met 10 stemmen
428 Wie is de jongere Poseidon?
Ik ken alleen die van de toorn
die wraak nam op die ene koning
bedrieger van Penelope
arglistige aartsleugenaar
de schlemiel van Ithaka
dacht dat hij klaar was met Troje
en het paard waarin hij 's nachts
met z'n moorddadige kornuiten
een bloedbad aanrichtte onder
dronken, schorre moord en
brand schreeuwende…
Uitgekleed aan het kneden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
106 Ik weet nog hoe ik je boetseerde
in de nacht, jouw hart wijd open
ik naakt, de wereld buitengesloten
amper klaar met jouw hoofd
viel dat toegeknepen oog
in breekbare stilte
tussen je onthaarde benen.
Nog niet klaar met je tenen,
overvallen door jouw
intieme woorden.
Lieten we de rest
aan de nacht
en aan elkaar.…
Dichtbij
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
42 Kom, blijf nog even aan het water,
waar het licht de bomen raakt.
Ik schuif wat dichter naar je toe,
je hand ligt open in de mijne.
De wolken drijven langs hun spiegel,
een gouden rimpel breekt het blauw.
Je wijst me waar de nevel opstijgt;
ik kijk, en kijk dan weer naar jou.
Er zit een blaadje op je schouder.
Ik neem het weg, je buigt…
Natuurdans van de tijd
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
71 Van duister naar dauw
Maanlicht in de nacht,
Sterren dansen door de tijd,
Diepe, zachte rust.
Zilver op de plassen,
Bladeren ritselen zacht,
De aarde ademt.
Koele bries waait aan
Dromen weven stil hun web,
Tijd verliest haar kracht.
Licht breekt door het duister,
Vogels groeten zacht de zon,
Een nieuwe ochtend.
Van dauw naar middagzon…
onmetelijk
netgedicht
3.0 met 17 stemmen
93 omdat ik niet weet of jij
koning van de vogels geworden bent
of misschien die ene vogel in de schemering
die aan onze meiboom groeit
omdat ik niet weet of jij een feniks bent
nestelend in de geurige kruidenboom
of het paard met vleugels dat ik
vanmorgen in de wolken zag
omdat ik weet dat jij onveranderlijk
mijn onmetelijke liefde…
Brief in gedachten
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
192 Je schrijft slechts in gedachten een brief
dat je bij me blijft in mijn verloren dromen
misschien kun je de werkelijkheid zien
en die met open ogen bekijken
zonder veel aan mij uit te leggen
het gewicht van mijn nuchtere geweten
is gram voor gram, letter na letter
op het boodschappenbriefje geschreven
je kunt het in braille nalezen
op…
Weerhaan
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
77 Zodra de weerhaan
als vroegste vogel
boven berenklauw
voetangels en klemmen
in het hinderlaagrijk
van het struikgewas
voor zijn van
lichte zeden
niet gespeende
fijnbesnaarde
doch onbezonnen
gevederde deernen
in zonneklaarte
zijn opwachting maakt
zijn de meeste
der losse scharrels
al tiktokkend
op een tak ontwaakt…
Lijm
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
61 ik trek je aan als oude jas
mijn favoriete drieseizoenenschut
vertrouwd verwarmend veilig
ruim genoeg voor twee
ik lees ons als een boek
ons rijmen en verhalen
van waren zijn en worden
van wijsheid en gevoel
ik zie mij in jouw spiegel
mijn vecht mijn slecht mijn echt
mijn zacht mijn kracht mijn lacht
ik berg je in mijn taal
met en…
Zin
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
903 Als de zin ontbreekt,
Is dat leeftijd of hoofdpijn,
En soms allebei.…
Preek tot de vissen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.178 Jullie weten niet waarom
kennen niet eens het verschil
tussen de regen en mijn tranen
Jullie hebben geen idee
van de zee, die voor jullie is
wat voor mij de aarde is
En wat voor mij de hemel is
hoeven jullie niet te begrijpen
Ook aan mij ontglipt het
net als jullie aan mijn hand
en mijn gevoelens aan mijn wil
ontglippen
Ach, wat…
tafereel
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
163 Het zilver dat van het rivierwater afspat,
dat zijn zicht één ogenblik lang
doet uitwijden in bandbreedte
terwijl zij voorbijschrijdt –
of is zij klare schijn?
Als de schrijnende en grauwe lucht
door de herfstige wolkenopbouw
weer uitbundig is volgepropt,
blijft zij slechts
als een flauwe herinnering zweven
als de meest verfijnde zinneverbeelding…
In het groene gras…
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
633 Er was eens een jong meisje
een zeer naïef kind
dat geloofde in de liefde
als stille belofte in de wind.
Bleef zij geduldig wachten
dichtbij haar moeders zij
maar er reed nimmer
een knappe vent voorbij.
Een rijke ouwe kerel
vroeg haar met zich mee
en zij kwam zelfs in verleiding
tot haar moeder riep: nee!
Toen er een prins langsreed…
De sieraden van de herfst
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
75 Langs het natte pad
een paddenstoel vangt het licht
niemand die het ziet
Wanneer de herfstwind door de bomen fluistert
en het zachte tapijt van bladeren vochtig wordt,
verschijnen onopgemerkt kleine wezens uit de bodem,
als stille wachters van het verborgen rijk.
In alle kleuren van de rijke herfstpalet
staan ze sierlijk verspreid tussen…
Waar het water zwijgt
netgedicht
3.2 met 15 stemmen
186 langs het stille riet
een rimpeling trekt voorbij
ochtend zonder woord
Het vroege licht strijkt over de rimpelingen,
een zachte bries die de oeverranden kust,
de ochtend draagt heel even een geheim
dat enkel door het stille riet wordt verstaan.
Een grijze reiger staat bewegingsloos te wachten,
als een standbeeld van geduld in de nevel,…
Grondzonnebril
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
36 Dit ding beschermd de grond tegen de zon.
Laat niks los van troefkaarten
Is de basis van het pokerface van ons Ikeatapijt
Schrikt onze robotstofzuiger af waar nodig
Geeft ons parket de schwung
waar ik al jaren naar op zoek was.
Op grondniveau schijnt het altijd zonnig te zijn
want de zonnebril ligt er nog steeds.
Grondzonnebril per toeval…
het brandpunt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
50 het zijn een paar rake waarnemingen
door het licht dat niet gezien wordt
een prisma dat pure ideeën scheidt
van de ruis die bij energie vrijkomt
maar raakvlakken vlammen scherp op
als het brandpunt deze focus ontbeert
verschijningen uit het zicht van de dag
lachen niet het hardst in schemering
waar de schaduwranden feller bijten
de…
eeuwige roes
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
85 ik bespeur je liefde in elk
moment, zelfs als wonderen
spijbelen en herstwinden aan
je adem rukken, iets boven-
natuurlijks is de staat waarin
je placht om affectie te laten
schitteren in je spiegelschrift
hoe bedaarlijk jij mijn chaos
kan hanteren als het spreken
mij de nacht toekent met uithalen
die de ketenen in mijn
ziel doen kletteren…
wat
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
88 wat als ik je vertel over het gras
de velden tot aan de horizon
dat jij niet dood was
alles opnieuw begon
zoals in het begin
toen ik dat nog niet wist
dat je daar weer loopt
zomaar ongevraagd
alsof het niks is
de balans hervonden
het ritme herpakt zoals
alleen wij samen konden…
Trump in gold
snelsonnet
4.0 met 11 stemmen
89 Het bladgoud is hem op het lijf geschreven
Zie hem daar zitten boven op een vent
Vlak voor het Europese Parlement
"The Orange Plaque" is hem als naam gegeven
Zelf vindt hij het uitstekend bij hem staan
Hij heeft graag kleren van de keizer aan…
Herfstliedje
poëzie
3.3 met 18 stemmen
5.157 De takken zijn dun,
Ik ruik de run
Van de eiken, -
De berken zijn wit,
Op een bank zit
Ik te kijken.
Daar klautert het licht
- Wat mooi gezicht! -
Door de takken naar boven:
't Is allemaal louter
Goud, o! je zoudt er
Wel van willen roven!
De wind zit in de
Gele linde
Wat te vertellen, -
Kijk! die kastanje:
Daarvan kan je…
Niet rooskleurig
gedicht
3.0 met 27 stemmen
13.740 Niet rooskleurig
het licht van mijn feiten:
een handvol dode mussen
en geen vogel in zicht.
Toch hoor ik hem zingen,
de lijster, voorbode van
de zoveelste lente
en prompt steekt de hoop
zijn zoveelste kop op.
-----------------------------
uit: 'Onvoorzien' (1966)…
Onze verlatenheid in die jaren
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
830 In vreemde sfeer gevangen
toen bij jou in onze verlatenheid
stilte ademde anders in jouw ruimte
hoe was ik daar verzeild geraakt?
gaf jij je adres zomaar aan mij?
Je gezicht leek uit twijfel gehouwen
met ogen die werkelijkheid verrieden
gevoel scheen toen tastbaar te worden
zelfs je muren zuchtten onder onwetendheid
dansten we alleen…
Aangespoeld
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
190 De broze tijd houdt zijn adem in, onbetwist,
verloren in de stilte die jou teder overgiet
met zilte tranen, een bitterzoet
en naamloos diep verdriet.
Schaduwen haken zich vast aan ritselend riet.
De golven dragen wat de oever achterliet,
een verre echo sterft langzaam in de nacht.
Het water spiegelt wat het oog nu niet meer ziet,
terwijl…
Eenheid.
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
730 De hemel die spreekt.
Wolken praten met elkaar.
De aarde luistert.…
Liefdesbrieven uit het grensgebied
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
107 In hoeverre het waarheid is, hetgeen jij schreef
vanuit de diepe armoede van het bloed,
de maag en het eenzame brein
waar jij verborgen achter muren leeft –
ik weet het niet; ik ben het die jij ontmoet
binnen het grensgebied van dit gedicht.
Ik tast de letters af die jij liet staan
de muren zijn van steen, het bed is koud
jij schrijft de…
knock-out
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
134 nog altijd is de ring het paleis
waarin ik mijn dromen kan
incasseren met vuisten die
als kwelgeesten de absurditeit
in mij naar boven haalt
de vele rondes slepen de tijd
van hoek naar hoek, het
touwengevecht is de donder
die de bliksem zonder
slag of stoot het canvas
laat bezoeken al ware het een
eeuwenlange aanlegsteiger
een knock-out…
verademing - voor L.R.
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.168 was het de stilte in de tuin
die de beeldenstorm bedaart
het treincoupé waarin de donkerte
naar het licht verschuift
de moed van de grijze haas
om de kust uit het oog te verliezen
de spanning van vlechten
van een fietswiel zonder woorden
het zand dat je zacht uit je ogen wrijft
om de aanblik van de doden te verdragen
is het de verademing…
de ware schare; fijnproevers
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
84 De meester, de zeefster
en de sjouwster ontvouwden,
tot grote verbazing van
de nog onwetende plukker,
een gezamenlijke razernij,
een verbale strijdcarrousel,
over het mislukken van
slechts één vat van
het opgewonden geraakte
brouwershart.
Vertrouwd als de stoker is
met diep verzuurde kruiden,
verwilderd losgerukt,
bleke verweekte…