1062 resultaten.
Na ijswit
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.273 Ontgrendelde luiken en open ramen
sluisdeuren die maanden lang de druk
van ijswit en vlokkenvloed de moed ontnamen
Ik pluk je langzaam uit de warme veren
terwijl in het wegvluchtende winterlicht
de nacht struikelt over blote zomerkleren
Hemelwarmte wenkt ons in het ontpopte land
steeds frivoler wuift het geel van voorjaar
ik ontkoppel…
De verwarring
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
579 De verwarring door gekte
in de familie, die zich verwijderde
als in een echo van stilte
waarin woorden zich verloren
leek immer maatgevend
in het voorjaar wanneer
gras groen groeide in weide
en in het najaar grauw kleurend
het natgewas vol herfstdauw
en misschien was er iets
van die verwarring
die de weemoed tekende
in herinneringsbeelden…
Büllingen
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
742 Maar een strakke wind voert
de kracht van het voorjaar aan
over de zachte heuvels.
Geuren en licht,
klanken en atmosferen
dringen onweerstaanbaar door
in dit lieflijke land.
In duizend kronkelingen
zoekt de Warche snel zijn weg
langs de forellenvissers.…
Waar wind de bladeren uit zal vlakken...
netgedicht
4.4 met 20 stemmen
886 De bomen bergen weer hun zomerkleren op -
niet in een kast, maar in de grond
waar men van nu tot weer een voorjaar komt
slechts dood en ondergang, ontbinding vindt.
Laat los, laat los, zo zingen alle bossen,
behalve waar de dennenbomen staan -
de beuken die als heersers langs de paden
nog fier rechtop ademen, ook zij worden kaal.…
Buitenhuis
gedicht
2.9 met 55 stemmen
17.286 De appelboom staat al weer klaar
de bloesems komen dit voorjaar
laat maar zij komen niettemin
want in de takken huist geduld
een winter lang zijn zij vervuld
van niets dan breekt voor ons de knop
de bloei gebeurt in lichte tint
dan komen vlinders en de wind
de blaadjes worden losgerukt
en in de zomer als wij komen
hangen de appels aan…
Zij die de oorlog willen
poëzie
4.6 met 7 stemmen
2.138 Nog ieder voorjaar vloog verloren
wijd, overal
de kersenbloesem, 't licht bekoren
van bloesemval
wij zagen 't aan en wachtten 't groeien
tot vruchten rood
uit kwistige overvloed van bloeien,
onverschillig voor leven of dood.…
twee gezichten
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
1.220 zie
de staart van een gier
nog hangend in de lucht
een aanvalsplan beramend
op het stervend lijf
van een te vroege mier
gister zag ik
door de ruit aan achterkant
het uitzicht op schitterende
gele narcissen
zij hadden al vroeg
mijn achtertuin bemand
in de vervagende jaargetijden
wilden zij, weliswaar onbewust,
wat eens het voorjaar…
Natura Naturales
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
670 In het voorjaar schuilt
haar vrouwelijkheid, winter's
lonken alleen vermoeide mannen,
zomer's lonken kinderen onbevangen,
ben in het najaar in alles bereid,
dan bestaat géén verlies aan tijd,
komen we elkaar vervangen, wordt de
hengst van passie schrijlings bereden,
beteugeld, gevleugeld van verlangen,
verschuiven dekens van de evenaar,…
Maart
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
779 Maart, de maand waarin de dagen lengen
En de vogeltjes de lente gaan bezingen
Ze kunnen hun vreugde niet bedwingen
En willen hun zang ten gehore brengen
Maart, het voorjaar biedt zich aan
De koude, lange winter is verdwenen
Blauwe lucht en zon zijn verschenen
Het wordt tijd om naar buiten te gaan…
Indruk.
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
777 Je hebt me op je kasteel ontboden
op een mooie ochtend in het vroege voorjaar.
Je glazen gevel was zó oogverblindend,
mijn ogen trokken er,
onbeschaamd en voortdurend naar,
of ik wilde of niet.
Je hebt het vast wel gemerkt,
aan je kleine pupillen
in je mooie ogen te zien althans,
en heus, ik ben een vakman.…
Nieuwe lente
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
1.866 Je snakte naar het nieuwe voorjaar,
Als dat er maar eenmaal was.
Niet wetende dat deze winter
De láátste in je leven was.
De eerste dag van de lente,
De zon was nauwelijks op,
Kreeg jij van God die lente.
Hij zette je lijden stop.
Je bent nu voor altijd geborgen,
Geluk heb je in overvloed.
Verdwenen zijn je zorgen.…
Lijnen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
560 Heb je al eens nagedacht
ons leven bestaat
denk ik dan toch
alleen maar uit lijnen
nieuw banden op je wagen
daarna uitlijnen
vissers gooien hun
lijn uit
dames willen per se
elk voorjaar lijnen
dat is natuurlijk
de bikini kwestie
je kleurt het liefst
kan je het al raden
binnen de lijnen
zelfs ieder kind weet dat
als productiearbeider…
Consolatio
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
538 Brandt in mijn hunkerend zuchten
dit licht een vooruitzicht, een weten,
dat telkens het voorjaar weer wint.…
Waar de narcissen zich laven...
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
480 We liggen begraven op het veld
tussen jouw hoop en mijn kwetsbaarheid,
waaraan de narcissen zich laven,
elk voorjaar weer vanuit hun
oorsprong tot aan het stervensbed.…
Notre Dame
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
592 je binnen schemer vermolmde geur
strijkt over hout kaarsen en stenen
eeuwen hebben een traditie opgericht
zacht gemurmelde gebeden naar hoge
schouders van de muren opgeheven
het ronde venster stort een roos kleuren
waar stralen op de vloer stil staan
je kunt niet wankelen in dit licht
je bent hier gekomen onder genade
van het voorjaar…
Denkbeeldige steen?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
643 Hier huist een uniek ontwerp,
lijdend van een lang bezinnen,
verkoos het gezegde, geen
deelwoord bleef onvoltooid
Nog voor haar stem zich verder
kon verheffen,werd zij door
overmacht gekooid, verwoei
haar kracht in een verfrissende
wind die zijzelf had gesticht
in een welving van een aards gazon,
die ik in elk voorjaar beween, een…
Zij die de oorlog willen
poëzie
5.0 met 5 stemmen
1.493 Nog ieder voorjaar vloog verloren
wijd, overal
de kersenbloesem, 't licht bekoren
van bloesemval
wij zagen 't aan en wachtten 't groeien
tot vruchten rood
uit kwistige overvloed van bloeien,
onverschillig voor leven of dood.…
Alleen nog oude tijd
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
572 Zo jong als wij waren,
Het voorjaar, en later
Alleen nog de zomer in het hoofd,
Stormden wij schrijvers de wereld binnen,
Herauten van een nieuwe tijd
Waarin alles anders moest
Dan het ooit geweest was,
En vooral beter, waarin wij
Alle oude meuk in een
Ongekende voorjaarswoede
Hadden opgeschoond -
Nu de ouderdom gekomen is,…
Bewolkte ogen*
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
556 Ulaanbaatar, op de grens van voorjaar en zomer, 2001
*Uit: 'Judas' van Amos Oz…
het afschermen van tijd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
466 de werkelijkheid die in nuances als
idolen zijn neergelegd -wellicht zullen iconen
een wederopstanding bespoedigen
zelfs de uitnodigende schemering ontlokt
het verhaal dat het licht in kijkvertes als
lumen worden vertaald, er blijkt een schijnbare angst
als nevenobject in het verhaal te zijn verzonken
nu nog nooit telt de nacht het voorjaar…
Winterdroom
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
578 ik alles eens terug zal zien
Dan komen weer de vlinders en de bijen
Bevolken vissen en kikkers weer de sloot
Dan is het veld niet meer uitgestorven en dood
En zullen wij onder open hemel vrijen
Ik vergeet de donkere grauwe luchten
En zie weer de heldere warme zonneschijn
Dan hoeven wij geen regen meer te duchten
Wat zal het komend voorjaar…
gevlogen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
625 Vannacht heb ik gevlogen
Het lukte me – nooit gedacht
Ik zag mijn dapper pogen
en overwon de zwaartekracht
Het was als zwemmen in de lucht
Met mijn sterke armenvleugels
Gerakend in een echte vlucht
Laat los de aardse teugels
Kan gaan en voel me waarlijk vrij
Aan niets en niemand meer gebonden
Als een vogel in het voorjaar o zo blij
Eindelijk…
het jeugdig schrijven
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
407 de vulpen gedoopt in
blauwe inkt, aap noot
mies en de stilte in de klas
het vloeipapier sprekend aanwezig
of ik zou willen of
het nog net zo was, het
uitzicht op de vijver met eenden
en een toevoeging van
verbeeldende gedachten
doch, het heden is als
een lente die het voorjaar
ontwijkt in een collectief
doch eenzaam verhaal
het speerpunt…
Lenteprikkels
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
591 Voorjaar drijft mij tot het schrijven ener sonnet
loflied over zonnestralen te bazuinen
over vlakke land en vanaf blanke duinen
reeds des morgens door vogelkoren in gezet
liederen beschreven in poëtische woorden
zoals het in het brein des dichters leeft
hij het met zijn ziel en hart te kennen geeft
dat hij bestaat uit enkel lofakkoorden…
De weg kwijt
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
660 lachten
kregen een stralende lach terug
naar tegenliggers die dat niet deden
knipoogde ik heimelijk achter hun rug
blindelings kende ik de wegen
die leidden naar verbondenheid
als de nacht eens iets te donker werd
of na een ongelijkwaardige strijd
het leven was zo heerlijk simpel
ik zag overal slechts open deuren
met mensen die naar voorjaar…
Deae Nehalennia
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
489 Gij die leeft aan zee,
wees mijn roergangster
en reis met me mee;
met u als leidsvrouwe
bevaar ik rivieren
en zeeën vol vertrouwen
dat m’n lading, vaten wijn,
behouden blijft, en
profijtelijk zal zijn;
u schenkt immers voorspoed,
geeft gunstige wind, en heerst
over eb en overvloed;
van u de bloemen in het voorjaar,
de appels, peren, druiven…
ONGEMERKT
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
452 Het prille groen bekoort ieder voorjaar
de liefhebbers van beuken en eiken.
Wie zullen met bewondering kijken
naar het kleine loof, nauwelijks zichtbaar?
Eenzame blaadjes boren zich traag en zwaar
tussen stenen door, om lucht te bereiken,
die mild belonend over hen zal strijken.
Hun nietige kracht is onweerstaanbaar.…
Lenteprikkels
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
523 Voorjaar drijft mij tot het schrijven ener sonnet
loflied over zonnestralen te bazuinen
over vlakke land en vanaf blanke duinen
reeds des morgens door vogelkoren in gezet
liederen beschreven in poëtische woorden
zoals het in het brein des dichters leeft
hij het met zijn ziel en hart te kennen geeft
dat hij bestaat uit enkel lofakkoorden…
Madelief
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
487 In ’t voorjaar in de prille lentezon
is het vaak nog koud,
Toch richt het fier zijn kopje op,
richt naar de zon zijn hart van goud.
Vaak wordt het platgetreden,
het is zo nietig klein,
zo zonder praal of veel vertoon.
Zo doodgewoon.
Ons oog ziet niet het nietig bloempje,
dat welig tiert in ’t groene gras.…
Nooit Eenzaam
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
460 zolang ik weet dat jij
het bent waar ieder
klein wezentje dat ik
altijd heb bemind
bij jou geborgenheid en
een schuilplaats vindt
soms ben je even zo’n
prachtig kleurrijk figuur
en als je je kleed aflegt
toon jij je ware ziel
kwetsbaar open en bloot
maar ik ben gerust
weet dat het geen teken is
voor een aanstaande dood
want ieder voorjaar…