994 resultaten.
De glimlach van de dageraad
netgedicht
2.3 met 15 stemmen
1.015 Een merel zingt één heldere noot, die
rimpels trekt in de ochtendlucht, alsof hij de tederheid
van dit uur begrijpt zoals ik dat doe, en ergens verderop fluistert het
water tegen de stenen. Een taal van verlangen, ontkieming en het zachte ruisen van hoop.…
De band met de natuur
hartenkreet
2.5 met 274 stemmen
1.284 Spanning lost op in het rimpelende licht.
Als ik wegga naar de drukte van
stemmen en stenen, draag ik het bos nog mee,
een fluistering in mijn borst. Ik weet dat ik opnieuw zal gaan,
om op te gaan in het moment, want daar vind ik mezelf, in de stilte van het leven.…
Winterwonderland
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
364 Hier mag je even verdwijnen in het glanzen,
tussen rijp, reflectie en verstilde rimpels,
tot je voelt hoe stil geluk kan zijn
als de dag ontwaakt in dit winterwonderland.…
Mijn vader
hartenkreet
3.1 met 19 stemmen
2.934 Even doe ik mijn ogen dicht
In mijn gedachten verschijnt het gezicht
van mijn vader
Het lieve, oude, vermoeide gezicht van pa
De rimpels om zijn ogen, de glimlach om zijn mond
Zijn grijze haar dat langzaam dunner wordt.
In zie zijn lichaam, door ouderdom
en ziekte langzaam wat gebogen.…
sexy sixty
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
630 de kleuter die jij was
werd een jongen later
die uitgroeide tot man
die zich vader zag worden
om vervolgens nu opa te zijn
zestig zijn is zo niet erg
je leeft je leven dankbaar
kunt lachen en zingen
of woedend zijn soms
want leven geeft en neemt
elk jaar dat je tellen mag
heeft zijn charme en gratie
zoals de rimpels op het gezicht…
volop leven - van harte
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
616 twee zusjes en zeven broertjes
stond zestig jaar terug jouw wiegje
nu vieren wij jouw zestigste jaardag
maar bovenal wie jij geworden bent
een fijne vent met charme en gratie
een man met de ervaring van wijsheid
van veel geluk ook naast ongelukken
van een grote liefde die verloren ging
die jij jou te omarmen en winnen wist
toch zijn de rimpels…
Het laatste blad
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
559 Nu somberend en laat mezelf meeslepen door een stroom
aan vergrijzende gedachten ronddwalend in het hoofd, plekje nabij
In aanraking komen met donkere dagen die al in de ochtend verrijzen terwijl
mijn steeds meer rimpels en vlekken verschijnende lichaam verdrinkt in grauwe mist.…
Park
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
370 hoofd verdwijnt
in zijn rechtopstaande kraag
Hij kijkt naar spelende kinderen
Eens, in een vorig leven
liep hij daar tussen, spelend, roepend
Ver weg van de echte wereld
Achter de donkere glazen van zijn bril
zie ik nietszeggende ogen
Ze zijn als een spiegel
met daarachter een grijze leegte
Zijn gezicht is doortrokken
van diepe rimpels…
Het morele bankroet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
219 De rede is een optelsom van linialen, grenzen, eeuwen,
een meetkunde waarin het heden slechts een rimpeling is.
De vrede, de papieren vogel van de wijsheid,
ligt vertrapt buiten de zware deuren.
Voor de heerser is deze oorlog geen nederlaag van intellect,
maar de hoogste vorm van logica.…
herfst
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
809 op mij stralen
de vele druppels op elk draadje
weerkaatsen elk de bron
het tere web verankerd in de struiken
dat vangt zelfs de zon
als ik oud en moe
wat hang in kale struiken
en er komt iemand naar mij toe
dan wil ik niet onzichtbaar duiken
met de dauw van vele morgens
en de zon die op mij schijnt
laat ik je door mijn web van rimpels…
Bertje.
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
640 Wanneer 't spannend wordt,
een rimpel op zijn voorhoofd.
En als 't avond is,
wil hij nog een verhaal
voordat hij slapen gaat.
Dan slaat de nacht de blaad'ren om,
hij slaakt een zucht en droomt.
Bertje kan veel dingen niet,
maar eigenlijk ben ik jaloers.…
voorbij sara
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
625 alweer een jaartje meer
tel jij voorbij sara
jouw knopen en rimpels
die altijd en steeds nog
in niets vermoeden doen
van de jaren die verstreken
al was het voorbij jaar
als het leven zelf
vol dagen en momenten
met prettige vrolijkheid
naast tijden van gemis
van afscheid ook en schrik
eerder en te vroeg
dan gedacht en verwacht
zag…
Het lopen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
490 2000
tussen riet en zon
en schachten, grachten,
waar bootjes,
fiets hun vrachten brachten
Dan Kalenberg waar tweede soep
Verderop het pad
tussen struikgewas aan kade
‘n ijsvogel scheerde
laag langs de vlakke plassen,
waar strakke schuine daken,
omgekeerde knotwilgen
stil in ‘t water lagen
Dan zwom een eendenpaar
een zachte rimpeling…
ORGAANDONOR.
hartenkreet
2.8 met 9 stemmen
1.681 Uw lever leed door al het pimpelen,
en Uw vel is fors aan 't rimpelen.
Die kromme misgroei zie ik nu,
dat is de blinde darm van U.
Op Uw hoofdhuid bloeit de roos,
en Uw kunstgebit is broos.
Donor zijn, het luistert nauw,
U bent bedankt beste mevrouw,
want wat ik verder zo bemerk,
't is allemaal versleten werk.…
Gevangen in daverende stilte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
499 Maar haar emmer is vol, haar kamer stil,
ze draagt diepe rimpels en is bij lange na
nog niet gepensioneerd, zo jong oud van geest
op sommige dagen stomweg ietwat verweesd.
Hoge en sterke klanken komen op 't membraan
maar hoe spreek je verstomd een plotsdove aan.
De wereld zit echt vol mysteriën hoe klinkt leven.…
Speel
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
488 Zijn voeten blijven tikken
en zijn stem voelt zich verheven
boven alle grijze haren op zijn hoofd
"Je hebt beloofd dat je zou spelen"
In gedachten speel ik tetris
met de rimpels op zijn hoofd
"De wereld is te boos om in te spelen,
zie je wel, het spel is dood"
Spreken de kloven in zijn lippen
die vernuft naar koffie snakken
Zijn knieën…
Siem
gedicht
2.7 met 48 stemmen
11.089 Het is hier groen, het rimpelende water, de bomen en de banken
en een stengel met een kleine paarse bloem. Hij weet het niet
zeker. Thuis heeft hij een witte zwaan in de keuken van porselein.
Rozen van pastic in een rode vaas, een blauwe bloem
op zijn beker, de koffie is altijd warm. En kringen
op het tafelkleed. Soms komt Nora binnen.…
Niets
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
2.051 Rimpelen we verder. Wordt
alles relatief. Na ons sterven is er niet niets. Ons
lichaam gaat in rook op. Zorgvuldig gefilterd de lucht in. Op weg naar de zon. Meegenomen door de wind.
Zo kom je na je dood toch in China, blijken dromen
niet voor niets.…
De badende herderin.
poëzie
4.8 met 4 stemmen
1.429 Dan proeft haar voet het nat en met nieuwsgierige ogen
Volgt ze, hoe rimpels ros, waar 't water langzaam vlaakt,
Zich voegen tot een beeld en plotsling, fel bewogen,
Ziet ze, (maar durft niet zien) haar eigen jonkheid naakt!…
Zo moet het zijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
540 een lafaard
Een lafaard
Een lafaard
Je bent sneu
Pathetisch
Bejaard
Ooit verlaat zij jou
Je mooie jeugdige vrouw
Voor een viriele sterke man
En jij
Wat zeg jij dan:
Waarom
Heb je me
Verlaten
Ik houd zo oneindig veel
Van jou
Echt, Ik had niets
In de gaten
Overtuigd van onze
Eeuwige trouw
En later tussen al die oudjes
Rimpelige…
Leda*
poëzie
3.9 met 14 stemmen
8.722 Een purperschemer koomt in rozengloed
Het bloesemblanke bladerdak doorzijgen,
En bloost op elke rimpel van de vloed.
Uit haar violen, waar in geur zij rustte,
Verheft ze zich...wat haar dus rijzen doet?…
Hoe zeg je dat
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
7.536 Ik heb geen idee
ik weet niet waarom het woord 'rimpels' zo banaal klinkt
ik weet niet hoe ouder worden moet klinken in taal
de irissen van je beruchte blauwe ogen
zijn intussen doordesemd geraakt met groen
maar dan stamelender en inniger - twee
blijvende koelten die mij een leven lang liefhebben
mijn wijsvinger trekt je wenkbrauwen na
waaruit…
In de kamer
poëzie
3.4 met 8 stemmen
1.753 In zijn lede-kantje fijn gelust,
Het zes-dagig kindje ligt gerust,
En het houdt met beide handjes vast
Zijn jong leven dat het heeft getast,
En er komen van zijn lippen uit
Kleine krakelingen van geluid,
En het rekt zich, geeft een hoge schreeuw,
Wil dan boven uit de wolken sneeuw
Van zijn witte bedje naar het licht,
En het roept met rimpelend…
Droomspel
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
729 Een spel speel je niet alleen, ellebogen planten zich
in het pluche kleed, hoofden peinzen in palmen en
elke zet wordt vergezeld door de rook van een sigaret -
rimpels trekken voren in het hoofd, er wordt getuurd zonder
te zien. Is het dit spel, of zijn het verzonken gedachten
misschien?…
Mijn moeder
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
1.030 Ik keek naar de rimpels in haar huid en
ik dacht aan hoe ze eens was, zo energiek
en levenslustig, iedere ochtend sinaasappels
uitpersend om ons een gezonde start te geven.
Na schooltijd altijd thee met koekjes.…
Afscheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
599 Ze had een tevreden lach, ik nam plaats naast mijn moeder, en pakte haar rimpelige hand in mijn hand, ze draaide haar hoofd langzaam naar mij toe.
We keken elkaar diep in de ogen, de woorden die ze niet meer uit kon spreken
Waren in haar ogen te lezen, we begrepen elkaar en hoefde niets te zeggen,
De stilte was zelfs hoorbaar.…
‘T ER VIEL NE KEER
poëzie
3.6 met 24 stemmen
5.474 ne keer een bladjen op
het water
En vloeien op het bladje dei
dat water
En vloeien dei het bladjen op
het water
En wentel-winkelwentelen
in ‘t water
Want ‘t bladje was geworden lijk
het water
Zo plooibaar en zo vloeibaar als
het water
Zo lijzig en zo lustig als
het water
Zo rap was ‘t en gezwindig als
het water
Zo rompelend en zo rimpelend…
Eerbied: Het Zwaluwtje.
netgedicht
5.0 met 8 stemmen
634 Gierend zwaluwtje, met dat knap zwart kopje fijn,
je vliegt zo keigoed door de stralende zonneschijn,
de warme buitenlucht omarmt je, helder en klaar,
in alle stilte, geen ribbeling rimpel die nog roert,
alsof het geringste vleugje wind, ontoelaatbaar,
je het tekenen belet en je hierdoor willoos rondtoert.…
Surplus
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
390 Bacchus heft zijn glas in Andriessen,
het koor lacht in goed geoliede meerstemmigheid,
ambitie met rimpels,
de jaren klinken als gerijpte wijn.
Je baton is nauwelijks zichtbaar,
het zijn je ogen die tellen,
een wenkbrauw die een maat verscherpt,
een glimlach die de inzet zachter maakt.…
COLMA
poëzie
3.3 met 11 stemmen
4.439 Hologig en spraakloos,
Met benige kaken,
En lippen van lood,
Stond EDWIN daar voor haar,
Vol rimpels en pramen,
Gevoelloos en stijf.
Genoeg, 't scheen de minnaar,
Die ze eenmaal beminde
Om 't eeuwig te doen -
Een hut en zijn schaduw
Verzwelgt in haar harte
Een troon zonder hem!…