1257 resultaten.
een nieuwe naam voor geluk
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
870 jouw mama
en patrick – jouw papa
geluk een nieuwe naam
boaz antonie sebastiaan
lieve boaz
dat jij groter mag groeien
in de kracht die in jouw naam schuilt
samen met noa – jouw grotere zus
bewegen mag tot toekomst
dat jij
met joshua ook – jouw stoere broer
de zee van leven ontdekken mag
en weet
dat de bomen uit het familiebos
zilver…
De wind
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
490 Met mijn handen maak ik een gebaar,
Mij niet bewust van elk gevaar; wenk ik
In een poging om te beminnen de onstuimige
Zilveren zeemeerminnen.
De wind heeft mij gebracht naar het
Land van de onmogelijke dromen. De
Maan reflecteert het blauw van het
Meer tussen de bomen. Met mijn handen
Drink ik daar, helder en klaar.…
De bijstand in mijn grootste nood
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
465 Jij zult dan schitteren
in het zilveren avondlicht en je vormen voor
mijn gezicht. Ik weet mij rijkelijk in dit leven
genood met dit kleinnood dat dartelt in mijn schoot.
Zijn er nog mensen die beweren dat droombeelden
niet kunnen bestaan; en voor hun dromen vluchtend
de werkelijkheid ingaan?…
Hervonden beek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
446 Hier leven vissen, soms flitsend zilver,
dan weer als een donkere streep
boven helder zand, nauwelijks
bevatbaar voor het oog.
Zij weten niet van de schaduw
die de bomen langs het pad
beletterend werpen op het gras ?…
Blauw in violet gebed
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
903 schrikkend rood vergloeit
de purperen horizon verflart in
regens die grijzer nevelen dan wit
een bui valt trager water naar de zee
waar golven sissen trekken en bijten in
stijgen tegen zwart massief de steen graniet
basalten rots als trots de aarde uitgekotst
rennend hijgend hart op hol
zoekt groen zijn weg naar geel en bruin
in water dat als zilver…
De nacht kust.
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
457 Prachtig ragfijn spinnenweb,
spiegeling van heelal,
broos vochtig parelland
hangend tussen heggenpoort
waar klimop het hout overwoekert
en bladeren de kleur van been en zilver dragen
beschenen door het zachte parelmoeren maanlicht.…
het land van de onmogelijke dromen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
388 mij niet bewust van elk gevaar;
wenk ik in een poging om te beminnen
de onstuimige zilveren zeemeerminnen.
De wind heeft mij gebracht naar het
land van de onmogelijke dromen.
De maan reflecteert het blauw van het
meer tussen de bomen. Met mijn handen
drink ik daar; helder en klaar.…
ZOMERNACHT
hartenkreet
4.9 met 15 stemmen
1.134 Zilveren maanlichtt schijnt
over de witte rozenperken
en zet de tuin in een magisch licht
en van ver hoor ik muziek van gitaren
ergens wordt gefeest tot laat in de nacht…
en eindelijk valt dan een stilte
alsof de aarde alleen nog hemel is
alsof Iemand boven mij over dit alles waakt.…
Heden zonder verleden
netgedicht
2.3 met 281 stemmen
655 laten wij het
toch eens
weer doen
een takje groen
wat rode bessen
planten in mosgroen
wij hebben ergens
nog zilveren slingers
die vaak langs onze
vingers zijn gegaan
en die we daarna
hebben vergeten
geen aandacht en
plaats voor vrede
op aard wel chaos
en opgroeiende jeugd
met andere ideeën
en vooral wensen
maar het kan niet…
EVAN BOGARD ORGANIST / DIRIGENT EN DE GOUDEN KROON
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
591 van de Cantorij van de Westerkerk
ik voel Evan, zelf vader, jou als een getalenteerde kleinzoon
ben oh zo trots op je muzikaliteit als organist en dirigent, ongekend
mijn koorpotlood schrijft al je aanwijzingen op van jou maestro-vent
die geven mij en ons zoveel meer verdieping aan elk te zingen toon
dus dank ik, danken wij je met een zilveren…
De adem van de aarde
netgedicht
2.3 met 46 stemmen
679 Ik hoor de fluistering van de golven
in mijn aderen, als zilveren draden die mij verbinden met het grote geheel.
De open lucht ritselt als een onzichtbare
huid van de wereld, vol belofte en herinnering in elk
zuchtje wind.…
De adem van de regen
netgedicht
2.0 met 10 stemmen
388 Ik volg hoe één parel zich
langs een glimmende nerf naar beneden
laat glijden, vredig blijft hangen aan de rand als een zilveren
gedachte, en zich dan stort in de warme aarde die hem zonder vragen ontvangt.
Als hij neerkomt, voel ik iets
in mijzelf verschuiven, bijna loskomen, alsof ik
samen met die ene druppel ook een gewicht laat gaan.…
Waar het herfstbos ademt
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
427 De maan bewaart onze zilveren
dromen, de aarde fluistert haar tijdloze verhalen door onze wortels.
Ondergrondse draden raken
elkaar zacht en traag, dragen slapende
herinneringen van steen, regen en nacht; wij meten geen
uren, alleen het groeien en herleven, zwijgend in het ritme van terugkeer.…
HET BELANG VAN GESCHIEDENIS
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
298 levend in soort tentendorpen
Twee volken niet bepaald voor vrede open
Aan haat en nijd en hebzucht onderworpen
De Eerste Wereldoorlog was bezworen
Met gas, het Ottomaanse Rijk verdwenen
Europa schoof zichzelf daarna naar voren
De eerste grenzen op papier verschenen
In Wereldoorlog Twee een volop vloeien
Van bloed, een neerstorten van zilveren…
Als de regenboog ademt
netgedicht
2.5 met 55 stemmen
808 Herfstig licht breekt zacht
regenboog kust de nevel
morgen ademt kleur
Als dauw vochtige aarde
innig omhult en gouden zonlicht door
nevelen breekt, als zilveren druppels die de herfst
streelt, als een regenboog die voorzichtig ademt in de vroege morgen.…
De zachte stroom van tijd
netgedicht
2.3 met 10 stemmen
430 Zacht water stroomt voort
bladeren dansen voorbij
tijd vloeit met de beek
Water glijdt stil tussen
de met mos beklede stenen, licht
breekt in trillend zilver, en elk kabbelend spoor
fluistert over het voortdurende bewegen van het weemoedig bos.…
Domies Toen en de wind.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
314 Het zilveren gras wat buigt, kop tegen staart.
Mijn gesprek is aldoor luider, zwaluwen
scheren langs de lieflijke dijken, ik zie de wind
ademhalen, dan weer roepen tegen mij. God kust deze stilte, hij beroerd mijn uitzichten..…
Waar het winterbos ontwaakt
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
365 In de vroege uren hangt er
een zilveren waas en ademt de aarde zacht.
Tussen wortels zweeft een onmerkbare rust, tot de vogels hun
eerste zanglijnen vlechten, een voorzichtige aankondiging van nieuw leven.
Onder een dunne laag rijp
sluimert het lentegroen, terwijl scheuten al
door humus breken.…
Syrië, ik en Psalm 42 uit 1773
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
526 Het hijgend hert der jacht ontkomen
maar het mist wel een gewei
geamputeerd loopt het nu verder
door de bossen, over de hei
soms verlangt het naar genade
slechts 1 schot, dat snel dodelijk is
niet meer pronken, nier meer pralen
niet meer brullen om een hinde
niet meer paren, niet meer maren
en zeker niet vragen naar het waarom
Zo voel ik…
Oberon is mijn naam
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
952 Ik weef een waan langzaam en bedachtzaam
met het zilveren schijnsel van de maan
mijn trouwe godin zo eenzaam,
en met de resten van de zonnegod
die verloren zwerven door de nacht.
En dan...…
Opa
netgedicht
4.0 met 48 stemmen
2.996 rug vol spit
staat hij armen gespreid onder pluisjes veren en vogels in vol geluk
en pikken zij maiskorrels uit zijn lachende rode konen kunstgebit
terugkerend een vlucht koppels geringd uit Bretagne
wacht de klok ongeduldig in zijn trillende handen
dalend op het monotone fluitje of het rammelend blik
trots als een pauw wint hij goud en zilver…
Weg van de kloof
hartenkreet
3.4 met 10 stemmen
1.395 gebruiken
kilometers geleden
en hoe harder ik rijd
hoe sneller de kloof tussen ons groeit
maar het gevoel wordt er niet anders van
Het gevoel alsof de stoel naast me
nog steeds warm is…
Alsof ik haar er nog zie zitten
Ze houdt m’n hand vast en
glimlacht naar me, omdat
…ze van me houdt…
Een lange haar hangt
langs de hoofdsteun,
als een zilveren…
lichtvanger (voor V)
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
553 licht vangen om te schilderen
ik knik, stomgeslagen
we dwalen in een weidse, oneindige blauwe nacht
sterren schitteren als citroengele zonnen
zo groot dat ik ze bijna kan aanraken
cipressen aals een fluorescerend oplaaiend vuur
geluiden sterven weg alleen de krekels tjirpen
tegen de avond gloeien de velden warm op
de boomtoppen stralen zilver…
pinguïn
hartenkreet
2.8 met 19 stemmen
2.813 kleine, platte veren als dakpannen over elkaar
ingesmeerd met waterafstotend vet uit klieren
verwant aan zeeduiker en albatros
snelle zwemvogel van het verre zuiden
met vleugelvinnen roeit en vliegt hij onder water
vliespoten als roer, een gestroomlijnde romp
hij jaagt op vis, krill, plankton
bewaart het soms in zijn krop
voer voor het zilveren…
Mijn rug is recht en zal niet breken
gedicht
2.1 met 43 stemmen
15.225 het pleistoceen is geworden het moet zijn want
misschien was het niet veel maar ik gaf je alles
wat ik bezat toen jij siebert de huiler was ik de knuppel
sloeg ik je uit het ijs wenste jij gered je vacht geföhnd
ik blies een cycloon gaf je ijsjes ik was je stijve captain iglo
die je in driedelig pinguïnpak de gouden visstickstaven
op zilveren…
de doos van Pandora
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
607 Ik opende ze zeer voorzichtig
Het was een zilveren bestek.
Het geheim was gebroken
Ik borg ze weer op
nooit gebruikte ik het,
want herinneringen blijven steeds
mijn hart verstoren.
Daarom doe ik ze weg
en hoop dat ze een thuis mag vinden
en niet een kille zolder
maar als volwaardig bestek.…
ODE AAN HET SCHEEPVAARTKWARTIER
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
782 Toelichting: tekst van Peter Blanker voor een lied, muziek Izak Boom ter gelegenheid van het zilveren jubileum van de Stichting Wijkbelangen Scheepvaartkwartier/Nieuwe Werk oer-uitvoering tijdens het Wijkfestival op 26 juni 1999…
De lente - ik sta midden in haar -
poëzie
4.5 met 8 stemmen
3.563 De lente - ik sta midden in haar -
o daar komt ze, daar, daar,
daar vliegt ze op me aan, ze zoent me
ze zoent me, ze zoent me en ze noemt me
haar zoete ademen woord voor woord -
o en daar vliegt ze voort
de honnige, fladderende lente
naar de verte, daar naar de horizonnerige tenten,
de zilveren, zilvervoetige, zilverhandige lente
de…
Onze vlag.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
649 Zijn zilveren bladeren
beschaduwen de parkeerplaats
in zinderende hitte,
koele waaier.
Uit de verte tooit zijn herfstgeel
waar wij wonen.
Na 15 jaar hoog als ‘t dak,
trots als een vlag….
Tot rouw het huis omhult
en ook de berk niet meer wapp’ren wil,
maar ik zie het niet.…
Moeder gaat heen...
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.623 Haar rug was al gekromd
en licht voorovergebogen,
haar grijze zilveren haren
duidden op de jaren
die voorbij waren gevlogen.
Ze kon soms mompelen..…