1518 resultaten.
Nacht-schaduw
netgedicht
4.8 met 70 stemmen
1.324 waar ik wacht tot de stilte
oplost in zonlicht
dat weer zal gaan schijnen
op een nieuwe dag waarin
ik je langzaam zie verdwijnen
als een schaduw van een
glimlach in het gras
alsof al dat licht
teveel voor je was
maar jij wacht tot de dag
voorbij zal gaan
dan steek jij voor mij
het licht weer aan
als een kaars in een
langzame schemer…
De kluizenaar
netgedicht
3.7 met 25 stemmen
1.139 loslaten kent geen eb of vloed
doch verlaat zich op een ander getij
het is haast een gebed zonder end
het draagt zaad
dat lijkt te sterven in de nacht
of wordt voortdurend
in eenzaamheid gebaad
ik ben aan mijzelf gebonden
in stilte
ver van aanwezigheid
ook ik raak daar niet aan gewend
het blijft hongeren naar geluk
dat mij vaak schemerig…
Het vallen van sterren
netgedicht
4.8 met 38 stemmen
1.064 Wie kent de
bitterzoete pijn
in stilte vergeten,
het vage weten
niet meer hier te kunnen zijn
waar elke dag opnieuw begint
in zachte hemel-kleuren
alsof je dansend
dromen omarmde
dwars door avondrood heen
verloren in de nacht , alleen
jezelf pas terug vond
in een schaduw-leven
achter verborgen schemer-deuren
waar je voor heel…
Woordkeuzes?
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
566 Woorden wonen niet in boeken
ze leven in het hoofd, onder stenen,
tussen rottend blad en struiken,
witte sporen van paddestoelen
wel gesponnen, niet klaar om te
gebruiken, vloeken over herkomst en
afkomst in regenplassen te voorspellen
of om in schaduwen van het schemer
hun gelijkenis met de maat der dingen,
een ongelijkheid als onvoltooide…
Vroege Voorjaarsavond
gedicht
3.4 met 41 stemmen
18.346 Het ongelezen boek viel naast hem neder;
Hij streek langs de ogen met een vage hand,
En keek naar buiten: 't eerste lenteweder
Betoverde het schemerende land.…
Bloemen in het veld
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
750 Morgen schemer door de ramen,
briesje wind over het water,
Bloemen in het veld.
Bloemen in het veld
waarin ik wil liggen met jou,
waar wij samen genieten van de schoonheid om ons heen.
Waar wij de stilte vullen met onze hartslag,
en de bomen ons beantwoorden.
Waar wij tot in de wijde verte alleen zijn.…
Jouw allure
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
488 In overgang van licht naar
Donker
Schemer jij in nachtgewaad
Met gezwinde pas
Het oog van de nacht waakte
Minzaam
Over jou, terwijl jij reeds
In het licht verdween
Van een hemellichaam dat
-geen ster-
Op geen enkele manier
Geen enk'le wijze
Echter jouw allure kon
Treffen
Laat staan zelfs evenaren
In 't verschiet voorbij
Jij…
Ik heb zo vaak…
poëzie
3.3 met 7 stemmen
1.916 Ik heb zo vaak, wanneer de schemer hing
Over de grachten en de hoge bomen,
Dicht aan het raam gedrukt zitten te dromen,
Waarlangs het lichten aarzlend nederging.
De kleuren en de lijnen van elk ding
Verdwenen in het wazig-witte dromen,
Dat, uit het stille water opgekomen,
Voor ’t vochte raam ’t lantarenlicht opving.…
De weg
gedicht
2.7 met 21 stemmen
8.244 Ãtman zag hij, elk mens voorbij; het Licht
ging schemeren in een ledig vergezicht,
een glimlach lichaamloos achter het Rad.…
Landschapvriend
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
870 Het silhouet van blauwe bergen
tekent de verheffing van jouw eenvoud
in diepte van jouw groene ogen
verstillen vijvers in herinneringen
dwalen boeken naar mening en betekenis
aan jouw hoofd zit een vergankelijk lijf
jouw handen dragen schroevendraaiers
licht gaat vrolijk aan en somber uit
schemering begint weemoedig
wanneer beekjes dalen…
Het Lichte Beeld
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.151 En als de grijze schemeringen zijgen
Zullen wij door haar tederheid ontroerd
Ons baden in een wijde zee van zwijgen,
Totdat de nacht ons naar de sponde voert
Waar mijn verlangen tot uw lach zal nijgen,
Ons beider ziel door één geluk omsnoerd.…
Arzebia
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
431 in het deinen van de ochtendziel
in wiegende schaduwen
in slome jazz van dik bloed
wil ik tralies van twijfel ontlopen,
giftige kreeften, vale sluiers van onmoed
een eiland zonder randen lijkt me wel wat
schemerend in eindeloos blauw
zoals alleen een hemel of zee diep kan zijn
zoals stoffige landkaarten in de geest;
daarop lijken alle vergeelde…
GEMOEDELIJK
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
869 In knus aansluipende schemer laaien
de vlammen van het smidsvuur vol arbeidsdrang,
laten hun welluidende knetterzang
langs aambeeld, handen en wachtend bier waaien.
Om de schuimpul blijft rossige gloed draaien,
trilt telkens blij verrast, dan even bang.…
Verdronken in oktober
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
809 palet van het seizoen op
gesproken wordt er nauwelijks
mannen schommelen mee met de dans
van de uitgewoonde salonwagen
bleke gezichten onder zwarte hoeden
schaakstukken achter gebroken glas
onbekend vooralsnog de bestemming
gebogen spoorstaven neuriën
een monotoon ritme
op de achtergrond rinkelen bellen
loom wacht het perron in de schemering…
In het park
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
723 Drie rondjes park nog, ‘t is verdorie laat,
De schemer daalt al tussen kale bomen.
De bladerritsel in de struiken praat
Met westenwind. De modderspetters komen
Uit de zwarte plassen op het voetpad
Als kleine kruisraketjes gelanceerd
Terecht tussen mijn dijen.…
Aan de Hermes van Praxiteles
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.107 Zoals een man na jaren wedervindt
Oudtere relikie, zijn jonge beeld:
Onder de blonde val van vlossen weeld'
Dat zuiver oog dat God in moeder mint, -
Zo door het floers der eeuwen, dat haar blindt,
En 't wee der wereld, dat haar u verheelt,
Zovaak glimp van geluk de schemer deelt,
Groet ziel van ver u, als die man dat kind:
O ziel, o glans…
Sprookjes
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
623 roep ik uit om mezelf te kalmeren
De schemering laat romantiek achter
goed verborgen in mijn naïviteit
maar ik blijf verhalen over
sprookjes met eeuwige liefde
En word telkenmale tot de orde geroepen, zo lijkt
maar door wie, wat en met welk gezag
Alleen de natuur kan mij op de knieën krijgen:
de aardse eeuwigheid is schromelijk beperkt…
Het Lichte Beeld
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.473 En als de grijze schemeringen zijgen
Zullen wij door haar tederheid ontroerd
Ons baden in een wijde zee van zwijgen,
Totdat de nacht ons naar de sponde voert
Waar mijn verlangen tot uw lach zal nijgen,
Ons beider ziel door één geluk omsnoerd.…
Dromen van toen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
707 Witgrijze slapen omarmen een lief, levendig gezicht
een speelse ruwheid verraadt vele onverschillige dagen
van ontwapenende ongedwongenheid, zuiver welbehagen
verlangen naar weerstand, overbelicht
Ogen van zonlicht dagen, half toe, de minnende schemering
om een aandeel te houden in vergeten verdriet
in leven te houden wat het licht niet ziet…
Versnipperde kerk
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
449 In de geheimzinnige stad
van voortdurend vragend geloof
lopen allerlei wegen en straten dooreen
omringd door zachte blauwe schemer
dolen vele groepjes mensen rond
zoeken en treffen elkaar dikwijls
volgen na enige raad weer hun eigen weg
soms komen ze met zijn allen bijeen
in een groot vergaderpaleis
waarbij ieders speurende gedachten
plotseling…
TWEEE HUIZEN
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
428 Stille schemer geeft hem lichte duizeling,
laat woorden zweven: verfijnd dwarrelgoud,
voelend als 's Heren en 's Heilands omhelzing.…
nog
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
501 mijn handen op weg naar
de grote aarde, zoekend naar
enig houvast is slechts het
hart het kloppend baken
ogen vertellen zinnen, doch niemand
leest mijn verhaal
het toegekend vermogen om als kind
groter te zijn dan de reikwijdte van de sterren
had reeds het stelsel verlaten
vluchtig als vuur dat telkens wordt aangewakkerd
als de schemer…
meteoor
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
449 een lichtbaan in de versluierde hemel
van al oktober een gedroomde missie
kruist door een sfeer die wij de onze
genoemd hebben in het gebruik van
de tijd dun verlengd met kale takken
het verloop van een dag zou stoppen
bij de traag schokkende overgang van
licht naar schemer zoals wij die half
verdoofd kennen door het gewoon
horten van de…
In het waaien van de vroege kindertijd
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
462 klimt naar boven
in troosteloze eenzaamheid
hamerslagen
bonken in haar borst
ook al weet zij dat Gij
bij haar zijt
aan weerszij der wereld
geplaatst
zij klimt naar boven
om op de rotsen te gaan staan
benee de
zee ‘t mulle zand
zij bijt met haar voortand
een wond in haar lip
gure wind
strooit zout in de mond
schemering…
Rutte slaaf van VVD bonzen, spreekt over slavernij 19-12-22; 14.30 NPO 1
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
542 Heeft hem beloond met zetels
Nederlanders stemmen al snel
Zelf voor een gespeelde (schater)lach
Rutte is de slaaf van zijn partij de VVD
En met name van zijn mannelijke bonzen
Schemerig achter de schermen van ’t bestuur
De slaaf Rutte uitbuitend tot aan zijn bot
Als een melkkoe wordt hij totaal uitgemolken
Met opgedrongen krachtvoer legt…
SINT HIPPOLYTUSKERK
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
481 Zachte, gele schemer daarbinnen drinkt
vloeiend wanden op, kan zich verblijden,
daar rode banken jong gemoed bereiden.
De preekstoel toont houtsnijkunst, die stil opblinkt.
Het kleine veld vol statige graven
bedekt roerig, maar vergaan verleden,
wil ons met hoop op leven hierna laven.…
LOFFIE 's ZAAL
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
612 Milde schemer overhuift fraaie kasten
vol wagens, zangdozen en danspoppen,
die jonge handjes eens dol betastten.
Onder vrolijk gespring van flessenkurken
wordt een ieder, ongeacht leeftijd, vergast
op spel van ooit, bij leerzame moppen.…
Frivolig los
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
521 toe
heel even
frivolig los
ze speelden met
de stofjes in de
zonnestralen die
kierden tussen de
machtige stammen
van eeuwenoude
breed uitgegroeide
eikenbomen
wat klein publiek
zat ademloos
kijkend onder grote
bladeren te genieten
van voluit dansende
elven op het vrolijke
geluid van fraai
fluitende vogels
pas toen de schemering…
een droevig woorden-walsje
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
601 links naar rechts
danst getralied een schuwe
vergeefse rondedans
uit wantrouwen en wensdenken weven we
een lappendeken van mythe waarheden
en complotten wekt de mens
de Tasmaanse tijger copy-paste tot leven
we verstoren de levende wereld
planten vlaggen op oneigenlijke gronden
met achterlating van natte hondenlucht
in de schemering…
Waan of wijsheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
249 Ergens,
tussen de schemer van geest en kosmos,
ontspringt een vonk die wij psychose noemen.
De een zegt: ziekte,
een breuk in het denken,
een val uit de werkelijkheid.
De ander ziet:
een opening,
een oude deur naar mythen en stemmen
die ooit profeten, sjamanen, zieners
heette.…