1372 resultaten.
Aan de vijverkant
netgedicht
4.9 met 10 stemmen
719 Ik ontwaak uit mijn stil gesoes aan deze vredige oever,
’t zonlicht kleurt fel in onze frêle vleugels, ijldun als van glas,
mijn ranke waternimf en ik paaien een duodans aan de plas.…
Waar zijn ze
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
454 de geluksmomenten
waar zijn ze
de momenten waar
je blij van wordt
waar zijn ze
ze zitten verborgen
te wachten tot ze
gevonden worden
ze zijn te vinden
in het licht- en schaduwspel
van de bomen
en in het zonlicht
dat schittert op het water
ze zitten in het schilderij
van een meer met waterlelies
of in de felle kleuren
die van…
lieve lente
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
437 je zonlicht brengt verlichting
in mijn dagen waar ik mijzelf
in stilte terugvind in gevoel
uitvergroot
leg ik dat bij jou te drogen
of laat ’t hangen in de storm
die ’t losmaken kan
waarna ik ’t alsnog laat smeulen
tot ’t allerlaatste restje
in rook opgaat
in definitieve sliertjes
welke ik dan vang
als ’n tovenaar van niks
om…
ONTSNAPT AAN MOBY DICK
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
556 drijvende doodkist
glijdt dagen en nachten
over slokgrage golven
niets dan zout water
mag hem tot voedsel dienen
haaien komen aangezwommen
hun bloeddorstige kaken
gaan begerend van elkaar
de ranke kist dreigt om te slaan
de schipbreukeling bewaart
bij zijn geweldige doodsangst
onblusbare vechtersaard
gestoken door moordend zonlicht…
Momijigari
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
22 Het zonlicht vervaagt
behoedzaam tussen goudbruine
bladeren die hun glans niet willen bewaren, alsof
de middag mij uitnodigt te verstillen in een rust die niets vraagt.…
Wond'ren
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.915 Ik weet dat vaak die wond'ren
in wolkenvelden zijn gehuld
en dat je vraag om zonlicht
niet altijd daad'lijk wordt vervuld.
Maar wacht eens af, de morgen
brengt je wellicht weer lust en moed,
waardoor je toch weer anders
de nieuwe levensdag begroet!…
Woorden van troost
hartenkreet
4.5 met 8 stemmen
1.098 Zacht laat ik mij meeslepen in die omarming
De heerlijke klanken voeren mij naar hoger
Het zonlicht maakt mijn tranen droog
Wetend dat er morgen weer een dag is...…
Zitten op de trap - remake
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
886 Laten we nog wat
zitten op de trap, m'n liefste
genietend van een krat zonlicht
en een glas ochtendfriste
laten we wat
praten met elkaar over jou
al ware het dat ik met de tongen
der mensen en der engelen sprak ...
liefste, zullen we
ons zacht en lieftallig
beminnen op de treden in de zon
en wijn drinken uit jouw bron ?…
Naijver
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
1.017 Een nevel vlucht
uit sloot uit beek en plas
zoekt op de wind zijn weg
en richt zich op het licht
nog weet de nevel zich omringd
door slierten in de lucht
die hem belagen op zijn tocht
nog vluchtig dampt hij vocht
die massa wordt zijn dood
hij stijgt niet mee maar zakt
beland in plas en beek
en deels ook in de sloot
maar zonlicht prikkelt…
Schemerrood
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
14 Haar rode bloem vangt het
eerste zonlicht als een herinnering aan hoe mooi iets broos kan zijn.
Tussen het hoge gras
beweegt ze mee met elk zuchtje
wind dat voorbijtrekt. Haar dunne stengel buigt
zonder verzet, alsof ze weet dat niet alles hoeft stand te houden.…
Afgezonken
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.385 oppervlak spiegelt het beeld
van daagse oevertaferelen
oorlogen en kinderspelen
een schilder die het riet penseelt
in de koele kleuren van de dood
vermengd met flarden avondrood
De waterrand slijpt in mijn land
een eindeloze reeks van dagen
beantwoord stemloos alle vragen
van boerenvolk en adelstand
terwijl ik hier beneden rust
en het zonlicht…
Herfst
poëzie
2.5 met 11 stemmen
5.010 Dat het zonlicht zo voorzichtig
Door de ijlheid straalt van 't lof,
En het groene blad doorzichtig
En veel eed'ler maakt van stof,
Dat het windje in de twijgen
Zo behoedzaam gaat te werk
En alleen wat blaadjes zijgen
Doet op 't pad en 't bloemenperk,
Zonder 't wazig diep te raken
Waar de groene schemer blauwt,
Of de goudglans…
helderziende
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
540 ik loop je achterna
je bent de wind te vlug af
het zonlicht heeft zelfs geen vat
op je, hoe kan je zo ijl zo rap
zo watervlug zijn?…
De vulkanen
poëzie
3.8 met 9 stemmen
2.457 Tot van zijn vuur
Om hun rijzige leden, -
Het middagse uur
de felle vlagen slaat,
Tot in de nacht
Met zijne onaanzienlijkheden
De late pracht
Van ‘t zonlicht ondergaat.…
ik las ik lees jouw ogen
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
1.483 koerdisch
ik kom er niet uit
jouw ogen, de kleur ervan
jouw mooie bruine ogen
ik kom er niet uit
de blikkering de glans
ik las 't
en lees jouw gelaat
als een krant op de kop
en kijk in m'n eigen brein
maar kom er niet uit
heb gegoogled boeken
gelezen de anatomie ervan
in wetenschappelijke werken
opgezocht en psychologie
en zonlicht…
Liefde van een Afstand
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.277 Je Lach als blikseminslag
je gezicht het zonlicht
je vormen als visuele woorden
je ogen als een pad naar mijn hart
mijn woorden zonder effect
geen woord genoeg impact
de omschrijving
slechts een omlijsting
als een deken
zo warmt de gedachte
aan haar armen
voor haar dit verlangen
oneindig het gevoel
als ik haar in mij oproep
ik…
Vreemd
poëzie
2.6 met 16 stemmen
3.228 Dat het zonlicht zo voorzichtig
Door de ijlheid straalt van 't lof,
En het groene blad doorzichtig
En veel edeler maakt van stof,
Dat het windje in de twijgen
Zo behoedzaam gaat te werk
En aleen wat blaadjes zijgen
Doet op 't pad en 't bloemenperk,
Zonder 't wazig diep te raken
Waar de groene schemer blauwt,
Of de goudglans schuw…
ontzagbaar
netgedicht
4.7 met 11 stemmen
1.148 die en
dat er mensen zijn
die dat lullen, dat vol zijn en
dat bomen dan weer zo fijn
vinden dat ze hen daarover
gaan bevragen of daarvoor
gaan prijzen
Dat er schrijvers zijn en
dichters die bladen, boeken,
oeuvres vol kletsen over
naar de kapper willen gaan
maar toch niet gaan of
druppelende dakgoten die
weerkaatsen in zonlicht…
In een harnas van bloemen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
873 en wind
die men op fossielen vindt
en langs platgetreden paden
waar men menigmaal de liefde vond
of waar men de vijand naar het leven stond
ook waar men niets meer had te geven
Hier is het waar ik jouw naam hoor noemen
waar ik in een harnas van bloemen lig
In een hunebed van vlees en bloed
In een milde bui van reuzenmoed
Waar zonlicht…
mijn droom met de rode fiets
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
731 de wind speelt
met de blonde krullen
van het meisje
in de fietsenstalling
haar ogen diepgroen
als zij mij een knipoog geeft
of onhandig tegen het zonlicht in kijkt,
ze glimlacht wel naar me
ik wil vragen of
ik haar haren
aanraken mag,
haar gouden lokken
draaien met haar gedachten mee
ze is een denker
ze loopt langs me
zegt 'hoi…
De vergeten steeg...
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
937 Verscholen tussen gesteenten uit een middeleeuws verleden
ligt een nauwe doorgang, een kloof van schimmigheid
Het zonlicht probeert haar zonnestralen te doorklieven
op het stenen plavei van vergeten eenzaamheid
Langzaam verteren de stralen in het duister
De kloof verdwijnt in een mist van onzichtbaar verdriet
Een gedaante schuifelt zich een…
Bestemd
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
633 Daar zag ik haar zijdezacht uitgerekte tevredenheid
in het zonlicht liggen tot elk fluweel metafoor.…
Snertkeizer
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
513 Eenmaal per dag mag ik in ruil voor veertig zweepslagen
het zonlicht zien. Daarna word ik direct aan de haren
teruggesleept, nooit krijg ik water of brood, zodat
ik leer te leven van de zwaarvervuilde lucht.…
Annunciatie
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
571 Lavagna in het voorseizoen: zie
de haven
boten nog in ruste
buigen naar elkaar
groeten
het voorjaar
schraapt hoeven en sluit
af en toe de ogen tegen
zonlicht dat al wit wordt
timmergeluiden
klinken op van boten
en rijken komen van verre
met geschenken want
de Oriënt is niet ver
koks rakelen sluimerende vuren op
ratelen keukengerei…
Metamorfose
netgedicht
2.4 met 18 stemmen
850 Vleugels in zonlicht
geel draagt de stille adem
ruimte wordt mijn huid
Hoe de wereld met haar
stormachtige kleuren en ongefilterde
stemmen harder binnen dondert dan ik kan dragen.
Ik trek de gordijnen van mijn geest dicht om het rauwe te verzachten.…
De onzichtbare grens
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
248 Toch lees jij de wereld in andere regels,
is jouw zonlicht anders dan de mijne kan zijn.
Ik zie de scherpte van de vrieskoude morgen,
jij ziet de glinstering in het bevroren riool.
Achter elk ooglid zit een landschap geborgen:
een eigen kompas en een eigen symbool.…
De Orpheusspotvogel
hartenkreet
1.4 met 5 stemmen
502 Meiwind in het riet
de spotvogel houdt even
het zonlicht tegen
In het eerste blauw van
de ochtend gaat een trilling door de
dichte struiken, een bijna onzichtbare beweging
waarin mijn hart herkent dat iets wakker wordt vóór het licht zelf.…
Wat een vlinder mij leert
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
310 Op een bloem rustend
vleugels dragen het zonlicht
een stil ogenblik
Ze beweegt door het
ochtendlicht als iets dat niets wil bereiken,
en toch opent zich een ruimte waarin mijn aandacht
zich verzamelt, een trage helderheid die ontstaat zonder richting.…
IK wilde ik kon u iets geven
poëzie
3.4 met 43 stemmen
5.436 Zij is als de gouden zonmiddag,
een herfstige laatste biddag
van bomen en het graskruid
tot 't zonlicht, hoog boven ze uit.
Zij is het zilveren zwevende
het tere licht blozende gevende
licht, dat hemelhoog is,
goudeeuwig als 't herrefst is.…
Jij bent een vlinder
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.103 Op vleugels van wind streek je zachtjes op mij neer
zachtjes wiekend zonder geluid,
zonlicht spelend op de fluwelen huid
Ik stak mijn hand uit naar jou
maar jij vloog weer de ruimte in,
zonder doel zonder zin.
Fladderend voor een dag strijk je overal neer,
een illusie, en ik weet; jij komt nooit weer.…