Momijigari

Herfstregen valt zacht
de bladeren kleuren rood
voor ze zijn vergaan


Tussen de stammen
die hun bladeren stuk voor stuk
loslaten, opent het bos een stilte waarin mijn
adem de koelte hervindt en ik niets hoef vast te houden.

Het zonlicht vervaagt
behoedzaam tussen goudbruine
bladeren die hun glans niet willen bewaren, alsof
de middag mij uitnodigt te verstillen in een rust die niets vraagt.

De geur van vochtige
aarde stijgt op uit het donkere blader-
dek dat zich langzaam overgeeft aan de grond, terwijl
een roodborst zich zacht voegt in wat verdwijnt en blijft ademen.

Zo wordt Momijigari geen
afscheid, maar een manier van aanwezig
zijn waarin het bos mij niets belooft, slechts herinnert
aan de schoonheid van wat voorbijgaat en zich telkens opnieuw ontvouwt.

... Geïnspireerd op deze video: catherineboone.blogspot.com/2026/11/momijigari.html ...

Biografie van deze schrijver

herfstbladeren bezinning bladerjacht

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 3