Alle inzendingen over filosofie

iemand zegt ik voel het weer zodra ik er kom alsof het dorp niet buiten ligt maar ergens vanbinnen en ergens anders zoekt een vader naar een klok die niemand hoort een naam die blijft liggen op de rand van zijn mond wat de een herkent is voor de ander een verte zonder vorm en toch tussen voelen en vergeten blijft iets klinken…

Ik zag hem ijl hangen aan de bergrand vingertoppen naar een stijlbreuk tasten want geen diepe kloof die generatie waar niks valt te slaan met bruggen. Zou hij de muziek horen in de kamers naast zijn hart kon hij in en op de maat adem halen zonder doktersrecept voor ritmegevoel. Daar hing hij dan het edele wijsje twinkelend…

Onmenselijkheid eenzaamheid en verlatenheid tegenover het falen der conventies en tradities evenzeer zonder steekhoudende zin noch enig houvast. Meta-realiteit metafysica of één gedeeld onderbewustzijn daar vermoed ik het bestaan van een meer essentiële mystieke waarheid die zekerheid biedt en rust geven kan. Gesloten en geïsoleerd…

wij ontvangen het woord zoals men water ontvangt in open handen niet wantrouwig niet haastig wij laten het rusten op de bodem van ons denken kijken hoe het bezinkt of juist blijft drijven in het licht van de dag een stem van elders kan helder zijn als een klok in de ochtend wij eren haar klank dragen haar even met ons mee zoals…

Zullen we nu eens het accent leggen op aardig en eigen en niet op Naar narigheid genoeg in de wereld maar voor mij is de mens vooral eigen en aardig, uniek en positiviteit kent geen tijd echtheid is een heelheid van lichaam en geest aardig  zijn en aaien tijdens het leven en niet na de dood: 'VERBODEN TE AAIEN AAN DE LIJKBAAR'…

de aarde ademt langzaam in velden van goud en stilte waar handen kunnen nemen wat nodig is en niets meer rivieren fluisteren geen bezit zij stromen, geven, verdwijnen zonder iets te bewaren behalve hun weg maar ergens groeit een honger zonder bodem een mond die blijft vragen ook als de schalen breken van overvloed en de aarde —…

Het meisje droomde een wijsje over een levensgrote suikerspin Ze begon ervan te eten mierzoet moet je weten Maar hoe verder ze kwam ging de zoetheid tegenstaan Bang om ’t te verliezen en ook wel vanwege haar kiezen besloot ze de rest te bewaren om later op te eten Maar geheel onverwacht begon de spin te slinken vlakbij…

zij loopt niet achter mij maar naast mij alsof ze mijn hand kent zonder mij aan te raken in de ochtend zit ze in het licht op de tafel in de rimpel van mijn huid in de stilte vóór een woord ik proef haar niet als einde maar als een zachte druk die elke keuze laat wegen alsof niets licht mag blijven soms fluistert ze niet in woorden…

“je eigen ogen staren je al weken aan van het onbedoelde zelfportret egostrelende verzetjes doen daar niets aan af noch jouw knikkenbollen boven mij” zo zei de onbedorven vijver verder vrij van oordelen voordat alle zonnebaadganzen doorgakten tot zonsondergang “maar jij” de aangestaarde schoof de verdenking van externaliseren per…

vrede groeit niet in het staal van zwaarden niet in het dreunen van laarzen op koude grond zij woont stiller in het zachte wegen van woorden in het luisteren dat verder reikt dan het eigen gelijk waar handen niet grijpen maar openen waar grenzen vervagen in het licht van begrip daar ademt zij breekbaar en toch standvastig niet…

Jaren vliegen voorbij met de snelheid van een straaljager, waarin wijsheid de tand der tijd laat ontspannen en stralen Fases in het leven laten de spanning van de boog ontspannen; door de mildheid van onze verrekijker, en het verdwijnen van onze jeugdige verlangen naar acceptatie.…

onzichtbaar bestaat vóór het woord het is geen teken maar een breuk in het zekere het stelt niets en ondergraaft alles het vraagt niet maar opent, waarin zin en onzin elkaar niet tegenspreken maar samenvallen in het nog niet begrepene…

Een leven zonder dromen is stil als aarde in de winter, een tuin die wacht maar niets onthult, waar geen kleur het hart beroert. Geen fluistering van hoop in de wind, geen zachte belofte van morgen, alleen het lege pad van wat is, zonder het verlangen naar wat kan zijn. Maar waar een droom ontkiemt, daar breekt het licht voorzichtig door…

Roze glijdt omhoog een grijze stroom kolkende cirkels dragen mijn puzzelend diep Voorbij beweegt de groene dijk een wit huisje staat stil Tien voor twaalf een rij bladloze populieren Half één een blauw geel pontje heen Zes over één zeven vluchtende ganzen…

leeg komen wij aan geen pad onder onze voeten alleen zachte grond met handen vol twijfel bouwen wij richting uit niets een naam voor ons gaan tussen licht en verlies geven wij zelf betekenis aan wat ons raakt geen stem uit de hemel die zegt waarom wij bestaan wij fluisteren zelf en in dat fluisteren groeit langzaam een reden om…

licht glijdt over stof langs ramen van mist veren van vergeten licht dansen in de stilte schaduwen wiegen zacht tussen muren van adem stemmen drijven als nevel onhoorbaar en licht kleur smelt in de leegte ogen volgen sporen die nergens beginnen en overal eindigen een deur op een kier fluistert verlaten wind handen raken leegte en…

Daar, in de ruimte tussen twee gedachten kan iets oplichten geen antwoord een herkenning dat het bestaan zichzelf door de mens heen probeert te begrijpen. datgene wat blijft wanneer alles even ophoudt.…

Op mijn tenen liep ik nacht na nacht, kamers ademden zwaar, stilte drukte als steen. Knopen in mijn borst die in de schaduw lagen, tijd gleed traag over mijn rug. Toen brak iets. Ik liet los. Lucht stroomde in en voeten vonden hun weg. Letters vielen als regen, ideeën bloeiden in mijn handen, dagen ontvouwden zich als zonlicht door…

een kaars in de nacht brandt niet om het licht alleen de vlam buigt zich tegen haar eigen was alsof warmte een lichaam zoekt handen willen langer vasthouden dan ze kracht hebben en vinden toch hun rust in wat nabij blijft een vogel stijgt maar blijft even hangen in de adem van de lucht alsof hij wordt gedragen een stem wordt zachter…

De leugen kan traag zijn moe niet vooruit te branden, kan dik zijn kortademig amechtig of zelfs dood -op sterven na- maar als het om de waarheid gaat dan springt zij op en begínt toch te rennen... juich de waarheid toe maar geef nooit een cent voor haar kansen ---------------------------------------------- uit: 'Daar zijn woorden…

Zo eenvoudig als een waterdruppel, zo helder als een splinter berkenhout, Omdat het veulen geduldig en voorzichtig uit het paard valt en kan staan, De vis als een metalen traan ontluikt en kan vliegen, de mens after all Moeizaam leert zwijgen en wegzijn tussen zijn gewapend steenslag, Zo eenvoudig, zo helder is het niet wat ik overhoud…

Elke stap die ik zet draagt de echo van een weg die ik niet nam. De wind fluistert over levens die tegelijk bestaan. Misschien loop ik altijd twee paden tegelijk. De ene van mijn handen door aarde en stenen. De andere van mijn gedachten zwevend boven het gras. Verweven. Stil. Vol mogelijkheden.…

het licht dat ik in andermans ogen zie werd ooit in mij geboren een kleine vlam bijna ongemerkt in stilte ontstoken ik gaf haar door van hart tot hart en ergens verder groeit het groter maar wees gerust wie een licht ontsteekt draagt altijd de ochtend in zich…

Somberheid overMANde me met zoveel triestheid in de voordrachten van 10 DICHTERS in de Oerkap in Haarlem doch Ingrid Elsing de VROUW, de PRESENTATRICE heropende telkenmale met haar VRIENDelijke blijmoedige stem de aanzet tot verlichting zij zette met de aankondiging van elke nieuwe DICHTER de deur open naar de huiskamer van open…

geen boom weet dat vallen hem eens wacht geen vogel kent zijn laatste vlucht wij dragen het einde als een stille schaduw achter onze schouders wij kennen de grens en juist daarom brandt in ons het felle verlangen te worden wie wij zijn de dood staat niet alleen als sluiting van het leven maar als een open deur die fluistert…

misschien is herinnering niet wat wij vasthouden van wat voorbijging maar wat het verleden stil uit onze handen neemt terwijl wij verder gaan stap na stap laten wij iets achter zonder het te merken tot alleen de weg nog weet hoe wij er ooit waren…

laat ons wachten niet op ons leven noch op de dood wachten als essentie op de kern van wat komen gaat wachten als kijken ervaren leren en reflecteren wat elk ogenblik bestaat laat ons dus wachten op de tijd die dit moment overstijgt…

Alles is één en alles is anders. We komen en gaan en moeten alles leren, eer we verstaan dat ieders wijze van zijn uniek en toch hetzelfde is als bij elk ander. Wat is het doel van onze lange zoektocht want we vinden niet maar worden gevonden. De rivier vertrekt hier maar komt nooit nog terug en wordt weer elders water maar later…

een mens begrijpen is lopen door mistig land waar paden verdwijnen vragen zonder eind woorden die anders bedoelen stilte ertussen dus oordeelt men snel een steen werpt minder moeite dan een hand reiken maar wie langer kijkt ziet achter gesloten ogen een wereld bewegen…

Toekomst Citaat ‘We kunnen de wind niet veranderen, maar wel de stand van de zeilen’ Aristoteles 384 v. Chr. - 322 v. Chr. Toekomst trilt mee In nevel gesluierd land Zacht fluisterend In het verschiet Voor de vroegste dauw Opgestaan In het zicht Van een gloednieuwe maan Waar zij ooit begon In het eerste licht Van de pasgeboren zon…