2249 resultaten.
schemering ( in sepia )
netgedicht
4.7 met 13 stemmen
630 over het helle zomerlicht,
vervaagt de kleuren van de dag
zilverwit speelt een zonnestraal
door het gebladerte van groene kruin,
verstild tegen de grijzende verte
staat in sepia gekleurd, een wollige kudde
roerloos als beelden neer gezet
een meerkoet met haar jong achterlangs
glijdt donker over het water naar het niets,
vogels vliegen traag…
Dierentuin
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
618 Slangen traag in bomen soepel tussen
takken door, slissend, olifanten log
met hun slurf heen en weer passend
op de kleintjes, maar vooral met
de apen wanneer ze schreeuwen
tegen elkaar hun krijsende geluid
voel ik verwantschap, weet ik de
mens weer en waar die vanaf stamt.…
'k Verkoop je wat...
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
741 ‘k Verkoop je wat: een bruin kastanje
die ik daarnet toevallig vond,
een avondzon die traag wat kleur brengt,
de herfst die draagt wat weemoed rond.
‘k Verkoop je wat: zomaar een glimlach,
een knipoog voor een simpel lied,
maar wat als jij nu al die dingen,
toch niet als zo belangrijk ziet?…
De zwaan
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
676 Zijn vleugelslag wiekt hoog boven de huizen
de nek ver uitgestrekt aan kop
Voorlopig nog geen zwanenzang
als de verre stemmen in zijn oren suizen
Een ogenblik kijk ik naar boven
het lange witte lijf in zicht
Traag maar soepel in het ochtendlicht
bewegen vleugels die goden loven
Dan ontnemen daken mijn staren
Voorbij is de getergde vogel…
Waterrand
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.029 Rijn kijken
de karkassen van fietsen tellen
vandalisme vanaf de Boterbrug
Op het water kapen takjes en piepschuim
gedachten van de oeverkant
stemmen kiezen het ruime zog
om over de Westerzee te verdwijnen
achter de steeds nieuwe horizon
Ook hier is geen rust in blijven
twee duiven klapwieken in de lucht
een kat opgerold kijkt traag…
Raamwerk
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
538 Randen raken wat ongezien blijft
buiten het kader vindt licht
altijd tegenlicht
onzichtbare vertakkingen reiken
vreemd verder
alles is hier hoog en laag tesaam
dichtbij en onaantastbaar
de dood verkruimelt even traag
als leven groeien doet
Onbegrensd staat het zwart
in de ijle stilte
slaakt een kreet
onhoorbaar ver de ruimte in
waar…
Sprakeloos begin
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
478 Traag breekt schemer door ochtendnevel
hemel kleurt reeds rood in morgenlicht
steeds duidelijker tekenen zich contouren
vormt zonneschijn een schoon vergezicht
vanuit de stroom stijgen nog de dampen
waarboven sierlijke witte vogels zweven
ontwaart men langs oever pluimen riet
zo’n ochtend beleeft men het mooiste leven
aan elke twijg van…
De tijd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
659 De tijd staat nooit eens stil
Ook al wil men dat wel eens graag
De tijd vraagt naar niemands wil
Of het nu snel gaat of soms traag.
Alleen God kan de tijden beheren
Hij staat boven alle tijden
En zal in eeuwigheid regeren
Hij wil ons in dit leven leiden.…
Zonder woorden, zonder kleuren
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
700 Zonder woorden, zonder kleuren,
enkel maar met geur van vers gemaaid gras
weet ik lente heel nabij, ondanks de kou en
het trage groeien van de bladeren aan
de bomen die toch verlangend naar de zon
en naar de warmte reiken. Een glimlach kan
ik nauwelijks bedwingen, al weet ik ook hoe
dwaas dit ooit kan lijken.…
ZONNESCHIJN
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.012 Doffe harspegels
gaan glanzen, zacht _ steeds feller:
traag rijst de zon op.
Het eerste zonlicht
daalt langzaam op de vijver:
kikkerroep begint.
Het woordje "wonder"
geeft gangbaar, daags gebeuren
een heilzame wond.…
deprioëzie
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
774 tegenspraak naar dovenmanslanen
geen boom durft er zich rechtop te dromen
en waar ik ben, waai ik fel
over liefde heen, laat vogels in wind vallen
- de richtingen nog niet gekend -
ik verslind deuren en bloemen
verbreed verbeelding met het instinct van zwarte
sloten
verwerp mezelf naar het ondoordringbare
van een meteoor
en, tergend traag…
Kort verlangen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
447 in jouw stem gaat het water traag
van lip naar mond, maartgrijs in een
ijswitte monoloog je drinkt mij niet
maar maant me tot het verdwijnen
in mezelf
gisteren waren jouw zinnen nog de regen
vandaag spreken je woorden zon, de polder
leerde je lopen en het Wad bracht jou
het tij waar de ganzen snavelen aan je geur
de tred van wat komen…
de duivels slapen
gedicht
5.0 met 3 stemmen
4.999 Nu is het tijd om als een trage vader
te werken in de trouwe aarde van de rust,
de stilte te veredelen tot stil geworden eenvoud
en God te danken voor de goedheid van de goden.
----------------------------------------
uit: 'Verzamelde gedichten', 1982.…
Zuidpoolijs
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
452 geen dag, geen avond hetzelfde zijn
zodat ijs verdampt
en het klimaat verandert, hoewel niet voor het leven
de zon doolt rond in onze tuin op het zuiden
waar het niettemin een aantal graden koeler is
zo verkwikkend, dat ik in de vijver met troostvissen
bedlegerige gedachten zie zwemmen
op het liefdevol spiegelende oppervlak
breken wolken traag…
Ronding
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
557 soms zie ik in je ogen
de schemerende einder
als grens van het heelal
waarachter woorden vallen
al mateloos matig in getal
traag verdampend in een
onzichtbare meander
en kennelijk onlogisch
slingerend rijgend;
de vlakke echo spiegelend
van wie dan ook of jij, de ander
op de schouw tikt de pendule
weer de herinnering uit jonge jaren…
Schemerhuis
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
507 Een vroege kamer in maart
aan het tapijt kleven de resten van slaap
op het kussen de laatste droomsporen
waar het duister nog in huist
van beneden geurt, niet uitgepakt,
de nieuwe morgen
naakt stappen we de nacht uit
hullen ons in de sluiers van de dageraad
we gaan op weg en met elke stap
scharniert de poort verder open
traag sijpelt…
Jouw dwaling.
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
491 Traag stroop je de kleren van mijn huid
waardoor mijn ziel als naaktheid voor je staat,
in volle overgave en zwijgzame stilte,
is het een kunst op blanco vel
stippelend de gloei-lijnen te volgen!
In de schaduw van het heuvelland
stopt jouw dwaling tussen 't beddengoed.…
Herfst
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
499 Nederland is op weg naar zijn winterslaap
Het groen vervliegt gedwee en traag
Mij gaat het eerlijk gezegd iets te vlug
Binnenkort de klok weer een uur terug
Mistroostig staar ik naar buiten
De wind en de regen zijn niet te stuiten
Achter de wolken: gebroken licht
Hoe komt het dat de zomer zo snel verdwenen is?…
Grondzaken
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
477 dag in mij
stram trek ik omhulsels aan
bedek essentie
als een wezenlijk aspect
hoe klein
kan deze wereld zijn
loom draait, verwaait
het licht diffuus en volgt
rond de contouren van
mijn aard
het samenraapsel van
mijn zaken
is dat nu echt
het leven waard
een nieuwe stap
het buiten lucht
vervlucht mijn geest
en stort zich traag…
over leven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
476 voor hun gang naar de dodenweg
trekt een aangeslagen vader traag
de schoenen uit van zijn kleine zoon
scheert een ander in schamele tijd
de meisjes en de vrouwen kaal
op de grond buiten ziet hij
het groene jasje van Tamara
-mama had het nog vermaakt-
de blauw-wit gestreepte rok
van Itta ligt er verloren naast
het versperde hart laat geen…
Schapen tellen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
508 niet bij mij bent
Een kaars, een lamp, een ledje
Heb moeite met alleen zijn
Zo vreemd en ongekend
De stilte is geen pretje
Stoeien met de slaap
Onrustig en onprettig
Hersens die maar malen
Er valt ook niks te tellen
Buiten loopt geen schaap
Geen kruid helpt mij op weg
De gekte komt snel los
Als ik mijn hoofd neerleg
De nacht kruipt traag…
Het verval
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
633 Zestig jaar
dan komen de gebreken
nou ik heb het al vijftien jaar
zevenhonderd en tachtig weken
Vijf en veertig
nog volop in het leven
ineens voorbij
een ziekte beleven
Jaar na jaar
verminderd kwaliteit
van het wie je bent
nooit meer bevrijd
Heb er mee te doen
opgesloten in je lijf
allerlei klachten
maar vooral traag en stijf…
leeg van voren
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
558 het is kouder dan de vlucht
van duizend meeuwen, de tocht
die het voorjaar inblaast lijkt
met het oudejaar te zijn verdwenen
het gerecht van tochtige koeien
en praatgrage knoppen blijken
zich te hebben verschanst achter
duinen van traag zand
ook de luchten lijken voller
van adem, een wolk draagt
de massa die eens ons aarde werd
genoemd…
herfstzielen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
647 cirkels omarmen de verstilde plek waar
opvliegende vogels en bladgeritsel
ontaarden in een trage dance macabre
beeld: Het meisje van Yde, bister/o.i.inkt op papier
Hieke Veenstra…
Boemerang van de dag
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
460 De dag wacht op de avond
licht wacht op de nacht
rumoer verlangt naar stilte
rust na arbeid wordt verwacht
tijd blijft eindeloos draaien
kent nooit een weg terug
wisselt met licht en duister
gaat dan traag, dan vlug
dagen slijten door de tijd
van ritme in licht en donker
wachten in ochtendstond
op einde van stergeflonker
dan wacht…
Aan de Dombrug
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
500 hier mag ik blijven
aan de Dombrug over de Zwarte Nete
de kleine beek van oost naar west
het zicht op weelderig grasland
waar Canadese ganzen langzaam grazen
en winnen van het trage vee
om dit lieve laagland
om de schoonheid en de troost
om de hoge hemel blauw naast witte wolken
om nooit vreemde handen aan dit kwetsbare
om de angst…
waken
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
556 uit doelloos duister opgestaan
de stijfheid weggetrokken door een buigzaam,
vroeg begin
het levenloze licht verrijkt naar meer
dan fletse beelden
weelderig begint de dag
mijn slappe buik verdraagt de trage stoelgang
van de eerste vaste norm
een arrogant geworden dichter
is in vorm; hij schrijft de daagse zaken af
ik schrijf en blijf…
De avond brengt koelte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
512 Traag
na het snelle bewegen
streelden mijn handen de geur
glad over je uit en weerloos
ging ik naast jou liggen
op het bed in de stille kamer
midden in de stad
met de hoekige kantelen
De avond brengt koelte
terwijl ik naar je kijk
naar je kijk…
Laatste gesprek
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
479 De hoge bomen, zwart in het late winterlicht,
wierpen vreemd langgerekte schaduwen op het gazon
en op het bankje waarop wij zaten in een stille leegte,
die groter werd toen het trage sneeuwen begon.…
de zee - avond
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
506 de zee raakt alleen en onmerkbaar traag
varen aan de horizon nog een paar schepen.
de golfslag die het strand toedekt
heeft iets angstigs onverwachts of
het een oordeel verklapt dat in
de komende schemer zwak aan
land wordt gebracht.
de avond ligt nu geheel op het water
dat ver en ver wordt gedragen.…