5142 resultaten.
Geen gast
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
455 Het is het water,
dat schoon spoelt,
de adem die het stof
van de dag blaast.
Ik leg altijd maar
elk gesproken woord
op een wankele stapel,
elke gehoorde zin op tien anderen
en archiveer niet
totdat ik thuis
weer bij stilte op schoot zit.…
Eenzame vrede
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
490 Uit het roze liefdesboek
dat je mij gister stuurde
vallen letters in de zee
het is een woeste zee
van weinig woorden
en alle golven zeggen:
nee
stilte als oneindige verte
heft de horizon op
in eenzame vrede adem ik
door in mijn hoofd te zwijgen
over jouw prachtige gemoed.…
Zou jij me begrijpen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
552 zou jij me begrijpen
wanneer ik je zeg
dat ‘t leven door vingers glipt
handen niet vast kunnen houden
en dat alles om mij heen lijkt te verdwijnen
zou jij me dan willen toefluisteren
dat alles één wordt met de wolken
het lied - dat van verlangen zingt
en jij en ik
en dat wij dan samen ademen
door de mond van de wind…
Formatiekabinet
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
470 De Haagse kring ligt constant aan 't infuus
En moet op de IC naar adem happen
Ook Zevenmijlslaars Remkes wordt confuus
En neemt een pitstop à la
Max Verstappen
Wéér bijt er een door trage smeer
in 't stof
Verdient een formateur hier ooit
nog lof?...…
thuisreis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
466 woorden aan
hun begin nog
naakt geprevel
naamloos in een
wankele nacht
de maan beeft
en luistert
de dwalende
wind houdt
zijn adem in
woorden horen
de verte zoeken
het houvast
zweven als
witte vogels in
het vroege
ochtendlicht
naar de taal
waar ze
willen wonen…
Voel me
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
582 ´Je raakt me´
zei ze
Warm teder fluistert
haar adem
waaiert over haar huid
tinteling op het topje
van haar vrouw zijn
´Ik wil je wel´
zei ze
Tergend
langzaam
knopje per knopje
bloot
van elk kledingstuk ontbloot
In dat ene moment
was zij alleen,
alleen maar zij,
het allermooiste
kleinood...!…
Eenzaamheid Haiku
netgedicht
5.0 met 370 stemmen
665 Als je met niemand
Kunt praten over wat je
Het meest bezighoudt
Als je hart zeer doet
Van verlangen naar contact
Welk contact dan ook
Als je huilt omdat
Iemand zomaar aardig is
Zomaar uit het niets
Als mensenschuw zijn
Automatisme wordt door
Beschaamd vertrouwen
Vertrouw dan jezelf
Ook deze tijd gaat voorbij
Adem jezelf…
Leefwereld
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
657 de hebzucht
maait met wilde armen
de zorg voor het zijn
met groteske gebaren
in de wind
op dode wegen woekert
de hebberigheid naast
het platte zelfbelang
de beknelde ziel in isolatie
hapt naar adem
niet elke lente
is oprecht als de
de zon loodrecht
boven de evenaar
staat…
SAMEN OPGAAN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
538 Het grote loofwoud herbergt
binnen zijn takken en twijgen
allerlei klein leven
dat ontelbare klanken uit
vol blije verrassing
vurige liefde of woede
overwinning en nederlaag
om zich telkens te verenen
in de nuchtere adem
die als tweestemmig koor
door eiken en beuken waait.…
Zinnelijke nachten
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
387 De hete adem
Van de vlucht naar voren,
Blijft achter
In de hitte van de nacht.
Er gaat geen tijd verloren,
Wijl de hitte wacht
Op weer geboren passie,
In de nieuwe nacht.
In de zinnelijke nachten,
Zij op zijn wederkomst wacht,
Blijft verborgen,
Tot de passie weer ontbrandt.…
Opgevouwen
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
892 zeker was ik verbaasd
de overloop dreigde
zich op te stapelen
tot iets dat keek
in mijn pyjamabroek
rende ik over de overloop
heen
de pot hield zijn adem in
alsof daar een hond zat
opgevouwen in porselein
staart tegen de rand gedrukt
wachtend tot ik keek
een zachte grom
onder het glazuur
ik gaf hem water…
Vloedlijn
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
730 als een schelpdier vermomd
je lippen broos
je adem breekbaar
dansend langs de vloedlijn
van mijn begeren
je haren spoel ik door mijn vingers
en vind jou
je weke schelp
toch steeds weer een verrassing
jij, verzoend met zand en zee
je proeft het zout op mijn lippen
en weet niet waarom
ik jou in tranen breek
mijn mooiste schelp…
Terrasje doen?
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
525 geweest, als ik je nu
had kunnen horen ademen en je had kunnen zeggen
wat ik bedacht had je te willen zeggen!…
Gij die vuur en liefde zijt...
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
529 Adem Gods die suist heel zacht,
teder mededogen,
als een moeder die ons wacht,
over leed gebogen.
Adem Gods die krachtig blaast,
muren doet begeven,
die de komst van 't Rijk verhaast,
met ons heil verweven.
Geest van eenheid, Geest van licht,
oeverloos verlangen,
wijsheid die de hartstocht richt,
juich in onze zangen.…
Jouw verjaardagsnacht
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
667 Tegen de ochtend echter kwam de rust
je adem stopte, jouw vuur was geblust
en ik heb je toen zachtjes vaarwel gekust.…
Verdwaalde genegenheid verheven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
676 Dansten en
Reisden de wereld rond
Onze laatste kus
Onze eerste keer
Onze laatste adem
Ons samenzijn
Nooit meer
Onze lijven versmolten
Jaren tot één.…
nieuwjaarsmijmering
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.759 mijmerend kijk ik door mijn wimpers
naar wiebelend en draaiend de wereld
dan richt ik mijn blik naar binnen
waar rust en stilte mij begeleidt
stap voor stap tot stilstand komen
mezelf de ruimte en adem gevend
zoek ik de vitaliteit in het moment
om bewust te kunnen blijven leven
wat zie jij, als je dat ook zou doen
is het ongemakkelijk en…
Lucht om weer te dromen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
430 We zouden samen
kunnen gaan dromen
en ademen.…
Empathie
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
549 Je stilte voelen
woordeloos raak je mijn hart
wij ademen één
De stilte dragen van
anderen in mijn hart, een trilling die
zich vlecht door mijn eigen adem. Hun onuitgesproken
pijn rust in mijn handen, alsof ik een echo opvang die nooit verdwijnt.…
Samenleven
netgedicht
1.9 met 10 stemmen
405 In die gedeelde rust vind ik een
warm thuiskomen waar mijn gevoeligheid
niet hoeft te schuilen en ik deel word van een ruimer
ademen dat ons beiden stilletjes draagt door dit ingetogen moment.…
Natuurwijsheid
netgedicht
1.8 met 13 stemmen
592 Mijn adem vindt
zijn ritme in dat zwijgen, alsof ik meedrijf in een grotere stroom.
Wanneer het bos mij omsluit,
vertraagt iets diep vanbinnen, alsof mijn
open zintuigen thuiskomen in hun eigen taal. Elke
schaduw wordt een uitnodiging om te voelen wat ik voorbijga.…
Het pad van een vlinder
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
141 Haar broze vleugels
bewaren een spoor zonder richting,
een lijn die zich aftekent in elke aarzeling van de
ochtend en mij uitnodigt te ademen zonder iets te willen bereiken.…
Het rouwpad
hartenkreet
1.6 met 20 stemmen
163 Met elke adem
laat ik iets van het gewicht los en keer milder terug naar mijzelf.…
Waar je stilte woont
hartenkreet
1.5 met 11 stemmen
394 Lege stoel bij mij
toch schuift de ochtend langzaam
nieuw licht naar binnen
In de stilte na je stem
beweegt een dunne breuklijn door mijn
borst, alsof elke adem verloren warmte blijft zoeken die
niet meer terugkeert; je afwezigheid rust als een schaduw op mijn huid.…
Ik wil je zoveel zeggen
hartenkreet
3.8 met 15 stemmen
2.509 Dat mijn lijf heel even spreekt
Als ik je stem hoor
Daar doe ik het voor
Dat mijn pupillen groeien
Als ik in de jouwe kijk
Het voelt zo rijk
Dat mijn adem even stopt
Als je me aanraakt
Dat is wat me zwak maakt
Zwak maakt voor jou
Maar ik kan het je niet vertellen
Je bent nu vrij
Rust zacht mijn engel
En wacht op mij…
Meine unsterbliche Geliebte
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
693 Ja, het is de tijd van lage zon
en de dunne adem van nat hout.
Maar ook al gaat het bos in dode geuren op
en staat de lucht van vogels leeg,
mijn fantasie richt voor ons lentes aan.…
Zonder gene
netgedicht
4.8 met 25 stemmen
432 we hebben
gerust in samen
ontspannen
ons ademen in
muziek gevangen
hoogte en ritme
zoals wij altijd
al wilden zijn
met liefde als
eeuwig refrein
in het tonig
vlechten van
emoties die nog
moeten hechten
met een heerlijke
lach omdat ook
de ander zich
zonder gene
eindelijk weer
totaal bloot gaf…
Doodstil
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
2.521 Ik adem je uit
en geef me over
aan ons leven.
Ik pluk opnieuw
de dag
van winterbomen.…
plank
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.254 hij voelt de adem uit zijn longen groeien
de woorden staan stijf in zijn keel
zoals zijn lichaam dat een plank is
en langs alle kieren kraakt
vol wormen en vol sporen van regen
de foto in zijn handen is niets
dan een vlekje vertroebelde troost
dat hij tegen zijn dovend hart drukt
en indommelt…
laat
netgedicht
3.1 met 18 stemmen
1.548 laat ogen blind
handen vrij
vingers
teder strelen
laat oren doof
wangen rood
lippen
kussen stelen
laat haren los
zinnen gaan
armen
zachtjes sluiten
laat liefde zijn
adem in
angsten
altijd buiten…