2105 resultaten.
Don Q
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.361 vervlogen
Hij troont op een kreunend paard
De prikkels van nu maken hem dol
Spinsels nestelen zich in een verweerde kop
De ontspoorde droom
Het kolkend sop dat ophitst
Want de kosmos bruist door bloed
De maat is lang niet vol
En dan nog meer speeksel verspillen
Aan dure beloftes en hol geratel
Hij steunt op een staf en grijnst naar de verte…
ijzers krassen vederlicht
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.696 ijs zingt weer
zijn koude lied en
kraakt tegen de kanten
doorzichtig zwart
kruist strakkend blauw
uithalend zijn de klanken
wind bijt vorst
in het gezicht
ruggen zijn gebogen
mutsen licht berijpt
ijzers krassen verderlicht
plezier glimt in de ogen
bewegen wolkt
zijn adem uit
in het ritme van
bedachtzaam glijden
ze zien de verte…
Twee zonnen
gedicht
3.3 met 45 stemmen
18.377 En ik zie hem in de verte
gaan, met een zon. Slordig herhaald in het raam.
Hij noemde me Bloem. Ook wel Lente, Sexy, Liefste,
Liefde, Lief en de laatste tijd steeds vaker
Lieverniet, Neelater, Alsjeblieft.
---------------------------------
uit: 'Twee zonnen', 2003.…
Gecastreerde utopieën
hartenkreet
2.0 met 5 stemmen
1.161 komt
*
Gekend als een waarheid
zijn de emoties zalig makend
en is het vertoeven erin zo zacht
als het vaginale vlees
De lippen strak en gebalsemd
met slijk is het ongenaakbare
in de stem de troef van het kwaad
in een spotprent die destructief
de gaten vult met lucht
Het hart, de schil van liefde
breekt door de beemden heen
en in de verte…
Een locomotief
gedicht
2.5 met 41 stemmen
18.338 In de verte slaat een klok.
Misschien ben ik wel een prins. Je weet het nooit!
Misschien is dit wel Doornroosje.
Locomotiefje, liefje... open je ogen..!
Hoog aan de hemel staat de zon.
'Hé!' roepen ze. 'Ho!', 'Wacht eens even!' en 'Sta stil!'.…
IJskoude
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
641 Al leg je de diepste sporen langs de korte lijn
en blijf je hangen, urenlang
maar de woorden komen niet
vanuit je diepste wezen
Het telt niet
Al knip je
duizend kaarten uit
knisperend papier
en leg je kilometers af
in hoger sferen
en declameert in de vreemdste talen
de prachtigste gedichten
Het telt niet
De schitterendste verten…
Geen maaksel was 't van sterfelijke hand
poëzie
4.1 met 11 stemmen
2.585 En over 't oude land uit lage blaren
Zie 'k overal met spokenogen staren
Verbijstering van lang gestorven eeuw,
En wuivend met eerbied'ge bossen fluistert
De hei haar hulde naar de verte en luistert
Naar stilte van verwaaid triomfgeschreeuw.…
Dodenherdenking
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.007 In onhoorbare verten gaat de oorlog door.
Er is een gezamenlijk weten dat het nooit zal ophouden.…
Dodenherdenking
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
1.176 In onhoorbare verten gaat de oorlog door.
Er is een gezamenlijk weten dat het nooit zal ophouden.…
met schaamteloos verlangen
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.437 het uitzicht zee
we zagen buien in
de verte komen, stilte
raasde wisselstromen
het overbruggen
van de blik
in de eerste schrik
ging toen de wereld uit
we stapten over
in gelijke tred
een nieuwe ruimte in
de tijd was even stil gezet
ik tilde sluiers op
zag jou, je lach
en ogen vol verbazing
of het wat gaf
je vinger raakte mij…
Dwalende Vragen
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
917 eigen hart
Betrouwbaar als
Los zand
Ik licht mijn hoofd op
Strek me uit naar iets
daar ergens
dat moet toch wel
Hart is ‘t spoor bijster
Dwalende vragen
Stel ze aan de lucht
Heeft iemand ze gehoord
Stilte afwachten
Wanhoop verwachting
Waar is die stem
De warmte die mij omringen gaat
Achter blijf ik
Holle diepte
In de verte…
Dromenwever
hartenkreet
2.7 met 43 stemmen
5.620 van avondkleuren
Zij geuren naar rozen en jasmijn
zoals je haar,
zoals je lippenrood,
dat de wolken openbreekt
Weet je hoe mooi je lied is,
de tere boog van je hals,
het verhaal van je zoete ogen
Weet je hoe de ontloken bloem
van je ontvouwde lichaam lokt,
hartstochtelijk en fel
In de waan van het dromenspel
verdwaal ik in albasten verten…
in het voorbijgaan
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
704 wil jij mij treffen
als mijn dorp
aan jou voorbij schuift
zie je dan mijn arm
die haast schuw naar
jouw ijzeren ros wuift
of is de blik
enkel voorwaarts gericht
tussen wanden van geluid
waartussen witte strepen
voorwaarts flitsen
en asfalt de toekomst duidt
wil jij me treffen
en de stoet van wielen
voor even verlaten
of eist de verte…
Fingerspitzen
netgedicht
3.6 met 21 stemmen
806 zwarte of witte toetsen
die buigend bewegen
voor mijn tien vingers in gelid
doch vaker in een sprekende
verhouding uitgespreid
de klavieren poetsen
op weg naar een kleurige klank
om de verwachting na te bootsen
die in een ritmiek van noten
tot opluisterende vervolmaking leidt
waar zij weer
op haar beurt
na enig tijdsbesef
de verte…
herfstwandeling
hartenkreet
3.5 met 12 stemmen
1.015 een hond blaft in de verte, angs-
tig verward over de verloren tijd
en het voorbijgaan van de dingen.
ik versnel m'n pas, loop haastig
weg van hier naar daar..
bang om m'n passen te verliezen.-…
zondagmorgen
hartenkreet
4.2 met 14 stemmen
726 zondagmorgen zeven uur
onbezorgd genieten van de natuur
het is heerlijk wonen aan de dijk
ik voel me vrij ik voel me rijk
de rust de stilte om mij heen
geen lawaai ik ben alleen
met slechts de vogels en het water
want de herrie komt pas later
rond elf uur is het met de rust gedaan
in de verte komen ze al aan
in dikke pakken op motoren
mijn…
onder dekens, diep weggezonken
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
747 de veelheid van rouw
ze ontkleedde woorden
en het wachten uit openstaande deuren
het geluid en de stervenspijn;
erom huilen
van haar, enkel van haar
en van witte wolken
in iedere verwarde val, soms zichtbaar overdag
door de onrust van heupgedragen regen
hij schreef naar huis
kon het loslaten niet horen, niet met één hand
- verte…
Huizen zonder vaders
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
763 Wie kent de klamheid in de steen
van huizen zonder vaders
de meubelen uit het pleoceen
de as der liefde in vergulde kaders
al wat er ooit voortvarend was
is nu tot haperen gedoemd
zonen en dochters worden in de klas
de wibra-kinderen genoemd
soms zie je ze met ogen van gebarsten glas
in onbestemde verten staren
waar vaders zonder kinderen…
uit "een hagenees is niemands knecht" (hoelang duurt geduld?" deel 2)
hartenkreet
4.8 met 8 stemmen
760 dansen in mijn oude schoenen
vroeger poetste ik ze om jouw zoen
te kunnen vangen
als een vlinder die landt op mijn wang
nee ik lul niet over overdoen
de vlam in de verte komt dichterbij
maar mijn vulpen is leeg
geen schrijverij
een a4 die wegwaait in de wind
omdat het weer geen letters kreeg
soms komt die droom dan uit
maar…
Ariadne, de draden van de nacht
gedicht
3.7 met 6 stemmen
3.599 In deze ene nacht dromen de vrouwen
van verraad, geven zich over aan de daad
die langgeleden verten openlaat en sluit.
Ze spinnen de dunne draad die dichters
en ontrouwe minnaars horen in hun slaap,
een ijl gefluit dat door de bomen gaat.…
De vrouw van de zon
poëzie
3.6 met 7 stemmen
4.778 de nacht -
waar uw fonkelende gouden tocht
in de hoge, sidderende loop der herten
eenzaam eindigt,
in de diepste verten.…
LANGZAAM GAAN
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
585 Het schone morgenstrand
ligt blank en leeg
onder een vlucht zwanen
laat hun zingende vleugels
schuchter weergalmen
steunt die weemoedige stem
van teer wellend verlangen
naar geheime verte
de witte vogels
vliegen tussen doffe zee
en vroeg wolkengrijs
vol onvoorspelbaarheid
die rustig wacht
waar hemel en water
elkaar ontmoeten
verdwijnen…
Maan
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
554 Het onweer in de verte deert ons niet.
We luisteren er met een glimlach naar
onder het serredak voor jou gemaakt
Een warme nacht ligt in het verschiet.
Zodra we rustig liggen naast elkaar
is de wereld om ons heen volmaakt.…
DAG MIJN LIEF
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.458 Alleen maar alleen
die ik liefheb, was ik namelijk kwijt
In de verte wachtte ‘t hemelsblauw
koel, ondanks ‘t warm ochtendlicht
Koud zagen daar de druppels dauw
naar het koele traan op mijn gezicht
Toen de zon in de einder verdween
liet zij slechts haar eenzaam aan mij
Mijn tranen druppelden op ’t steen
Zo alleen, zonder haar..aan mijn zij…
eigen beheer
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
576 knellende schoenen schoppen het
leven omver waar het niet wil
wijken
IJzer breekt ze met vaste, zonodig
met losse of andere handen
Een leeuw gaat ze te lijf
met blote vuist, ondertussen een
wolk met gif verjagend met een
pennestreek
Na een lange en eenzame weg vleit ze
zich neer op een uit tijd gehouwen
stenen bed en tuurt in voorbije
verten…
Muze
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
732 Witte aangelijnde vlokken
Doorkruisen verre blauw
Traag wijkende naar verder
Zulk een gebaar
Maakt dat ik mijn gang aanschouw
Soms denk ik, ik ben klaar
Reeds moe van de dagen
Als ik vooruit in de verte staar
Ik vergeet ook het prille landschap
Dat vervaagt in een verleden gebaar
Witte aangelijnde vlokken
Verwarren in…
Veni sancte Spiritus
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
553 Tedere blik uit de verte,
zachte muziek op de achtergrond,
geborgenheid zoals in het begin.
Aandrang tot het goede,
moed tot herbeginnen,
zalving tot sterkte en vertrouwen.
Geest die alles leidt,
oorsprong en verwachting,
wijkende horizon.
Meerstemmig balsemlied,
regen tot vruchtbaarheid,
morgenlicht en avondschemer.…
Fluwelen toekomst?
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
841 mistige verten, verstomde
beelden verstrengeld,
lui te onderscheiden
in twee gedachten,
schaduwen van ons
maar verder tot elkaar
de maskerade van de maan
in kuisheid vermomd
neemt ons de maat,
verstoort bedoelde contouren
van een
fluwelen toekomst.…
Soms kan een mens...
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
619 Soms kan een mens zo blij zijn, zomaar ineens,
om rozen die bloeien, om een vogel die je
in de verte hoort zingen, om een kind dat tatert
en lacht, al weet je niet waarom. Gelukkig is
zo ons leven, anders zouden we het misschien
niet volhouden om te hopen tegen alle hoop in
en te werken aan begrip en verzoening.…
De ochtend is mooi
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
533 We staan op het dak en zien de verte.
Een dag is te kort.…