2027 resultaten.
VERRUIMING
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
547 lage takken
hier heerlijk ruim
verderop gedrongen
overal open _ elkaar verbindend
luchtig ruisend nodend
tot vrolijk voortspringen
zoeken naar 't oneindige
een gedaanteloze wijdte
verjaagt de vertrouwde wereld
maakt rappe poten hangerig
geeft lust weg te zinken
gevangen door vertrouwde grond
frisse grasdruppels
wekken nooit gevoelde moed…
Vurig verzet
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
815 Ik was ooit in het Holocaust-
museum te Jeruzalem en toen zag ik
een steen met jouw naam erop, ik heb
die steen met diep respect aangeraakt,
daar je naam in dat verre Israël, ik
heb die nacht in mijn hotelkamer om
je gehuild, deels door de wodka,
vooral om je goddelijke moed.…
Het meisje met de parel naar de kelder?
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
623 Toon moed, toon een VOC-men-
taliteit en verban dit op zich niet onverdienstelijk schilderij naar de kelder. Niet totaal. Zo
streng willen we niet zijn. We stellen voor om autochtonen op aanvraag elke vrijdag
tot de kelder toe te laten.’…
Stalen Vuurvliegen
hartenkreet
2.8 met 10 stemmen
563 Granietgrimmige gezichten staren
naar vuurvliegen van staal die levens doden
naarstig bijeen gezochte moed stroomt
door jagende bloedvaten en aders
weggedoken achter summiere dekkingen
op het avondplein der overwinningen.…
PRINSENHOF
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
631 Kleine huizen in het vreugdewoud
mogen moede, voldane zeilers laven.
Heerlijk zwerven rondom vredige haven
blijft wild beleven, ofschoon steeds vertrouwd.
Avondglans verspreidt zich langzaam, neemt bezit
van het sprookjesland, dat op zijn luister wacht;
bootjes maken hun verwazende rit.…
En dan krijgen we weersverandering
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
596 zonneschijn
warm, licht en mild
en naast je staat een koel glas
met drank waar je je niet aan vertilt
langzaam sluiten je ogen tegen het felle licht
ongemerkt lig je aan een palmenstrand
en maakt een schitterend gedicht
zonder dat je merkt dat je flink verbrandt
dan ontwaak je door een frisse drop
en palmbomen vallen om
langzaam sla je de moede…
Dromenmaker
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
593 Ik scheer langs de diepe
dalen van goede bedoelingen, die aan
de voortvarende moed voorafgingen,
het euvel vermomd door het lange
zwijgen achter de vele maskers van de
dromen in een kleiner wordende paradijs.
Het mooiste voor een mens is,
“ te dromen met de ogen open”.
Shakespeare…
Arabische lente
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
1.109 samenpakkende handen
torsen hun geliefden
waar gevoelige plekken samensmelten
tot oosterse mysteries
gesloten vriendenkringen
damp en kringlopen
vijandelijke linies
o spattende hemel
trouwloze spattende hemel
opgepoetste neuzenschoenen gekraakt
vuiligheid aan de lucht
hygiëne moegespannen aan de leiddraad
van oost naar west
voort getrokken door moede…
Ik zou een schouder willen schrijven
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
677 een lied willen schrijven
een vertroosting van klanken
over de schaduw heen
*
een paar minuten zal ik stil zijn
bij het monument op het plein
met vele mensen samen
en luisteren naar een gedicht
naar de bimbam van de klokken
lees nog eens de namen
breng in gedachten een groet
aan de helden van de vrede
die helden met een ongekende moed…
Als je iemand verliest
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.307 Dat jij denkt: hij heeft na die tijd veel moed.
En dan ineens verliest hij zijn macht.
Macht over zijn eigen leven.
En iedereen probeerde hem nog wat te geven.
Maar helaas niks redde hem nog om te blijven leven.
Het leven is nu eenmaal nemen en geven.
Maar waarom juist de goede mensen?
Die maar 1 ding hebben te wensen.…
Mephistopheles Epicureus
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.066 Hij zoekt in dronkenschap een droom, die vliedt,
In 't leven, - tot hij, moede en koud, ontwaakt,
Naakt en gebroken: op zijn lippen smaakt
Des levens droesem bitter als verdriet.…
cirkel.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
641 Even later in de kamer een slok van dat
donkerbruine vocht, een sterke bak, dan
moed verzamelen voor de dag.
Immers de zon schijnt, ik kijk naar buiten
en in die gele cirkel vertoont zich
een lach...
Dus niet langer mijmeren, toch vraag ik me
nog even af, hoeveel hindernissen kan ik
doorstaan?…
De zee is één schuim.
poëzie
2.7 met 6 stemmen
2.938 Zij wordt niet moede
holten te maken en holten te stoppen.
Tot bergen zet zij om het hoge floppen
van water, tot een berg wordt in het licht
een flop van water, met glooiingen, zicht
van licht schijnt daarin, maar het vlakt tot soppen.
De storm, d' orkaan loeit.…
Omhuld
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
444 deze warme begrenzing
Mag het gevoel zich uiten
Verwordt een trots ego
Tot een week mens
En weent
Laat de kern zien
Als een kind
Kwetsbaar en puur
Geeft toe aan
Weggeredeneerd gevoel
Zo in deze greep
Grijpt het aan
Roept op tot
Beschermend koesteren
Los laten is
Wederkeren naar
Vertrouwde afstand
Van de rede
Het vraagt moed…
Laat woorden wenen
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
703 Gebruik die kracht, benut de prille moed,
die jou ontvank’lijkheid geschonken heeft.
Laat woorden wenen in die tranenvloed,
want liefde die jouw wezen warm omgeeft
verliest in hartenpijn haar gouden gloed
door stil verdriet dat in de schaduw beeft.…
Er klinkt een wijsje,
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
696 die alleen een kind verzinnen kan
tekent verdriet en de schoonheid
op de tippen van haar tonen
van een droevig melodietje
op trage vleugelslagen en het fundament
waarop zij haar kasteel openvouwde
het lijf verliest zich in
milde zaagselsporen om een
te worden met de grond en tijd
zij heeft de zonnestralen begroet
maar mij de moed…
Verslaving
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
626 Alleen kost het de komende dagen wel veel moed.
Maak zware dagen,
die ik de rest van mijn leven blijf dragen.
Maar, als ik hier de juiste wijsheid uithaal,
is dit hetgeen waar ik niet meer op faal!
Ik ga proberen weer te leven.
En de mensen de juiste liefde terug te geven!…
De Gek
poëzie
5.0 met 1 stemmen
9.453 Hij liep gedoken als een moede vogel
Langs de haven, waar de vissers stonden.
Daar schuw voorbij. Voor hem lag grauw en wijd
De zee en fluisterde als uit duizend monden.
Hij hief het hoofd en leek te luistren even.
Toen verdween zijn schaamle gestalte in de regen,
Moeizaam schuifelend, gebogen tegen
De wind.…
Achter Diek en ' t Hooge Laand. ( Mijn Wad
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
513 Hoezo, werveling van lucht en vrees
wanneer de rode adem daalt op het
weke water en verre ogen haar
bewonderen met lens en spleten licht
zij is de dame die buitengaats kolvend
haar jongen voedt met schuim van zee
en overvloedig moed, ze is het vermogen
van mijn drijvend ruim
' k zou in haar willen sterven, me verdrinken
in haar nood,…
Lief mijn lief
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
461 wordt voor mij steeds monotoner
en nog wat witter wordt mijn witte huid
En ook al kunnen wij nu nog maar even
elkaar de lust van liefde geven, jij
bewaart mijn ziel voor altijd in jouw leven
in wie jij zelf geworden bent met mij
Ik hoor jou zacht in huis van alles doen –
onze liefde is nog net als toen
Jij let op mij en geeft me goede moed…
ontelbare bloesems
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
571 zonder pragmatisme
doch hoe ik ook waad in 't zeker weten
blijf ik behept met 't onkundige dat me
traineert als volgeling van uitbundige verlangens
het stelsel past als een overspelig
leeg getrokken kostuum waar de afdruk
van ' t geslacht het sterven heeft geleid
naar de ontelbare bloesems die mij waren
gekweten door de ratio van moed…
in bloedrood gaan
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
657 je hebt
mijn bodem doorgrond
vond zand zee en duinen
een plaats om ongestoord
te struinen langs
de lijnen eb en vloed
het weidse uitzicht
deed je goed gaf ons de moed
de plek om van elkaar te houden
liet je drijven in de zee
ontdaan van alle zorgen zo werd
vandaag weer ongemerkt morgen
nam je mee in vele vergezichten
maar pas…
door eigen ogen
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
703 ik zou bijna willen dichten over
deze dag die in het nat van dit seizoen
dan toch de mooiste kleuren laat schijnen
in een schimp waar mijn moed verslonken
is tot in de weke grond waarin het graf
transparant staat te waken op ontginning
van bedrog die diep in dit leven is gelegen
getijden maken slachtoffers, het verhaalt de waarheid
als…
De stille zonne daar ik zit
poëzie
4.2 met 4 stemmen
902 dagen 't vrome heil;
een witte roze aan mijne krage, en voor mijne ogen
de weiden en de Leië in lage zonne-brand;
van mijne vrouwe in mij het zorgend mededogen,
en van mijn zoontje op mijne wang de koele hand;
- ik voel een rijpe traan diep uit mijn binnenst rijzen
van verre heimwee en gevréesd geluk, misschien;
'k laat op mijn moede…
Gelukkige.
poëzie
3.5 met 4 stemmen
1.404 By vlekloos bloed een stil en needrig lot; -
Een peinzend oog, doorstraald van zacht genoegen; -
Een juist verstand, - een hart, vervuld van God; -
En kalme moed bij zielevreê te voegen:
Zie daar wat meer dan 't weeldrig vreugdgenot,
Dan al de roem van 't noeste letterploegen,
Dan mijnroof is, waarom de harten zwoegen,
Maar die de…
Held
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
664 Die slaat niet op de vlucht
als angst het hart verlamt,
maar moed in hem ontvlamt.
Een held hijsen we op het schild,
door bewonderaars hoog getild.…
ieder mens een lichtend verhaal
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
571 willen kunnen
om hem of haar te schetsen
juist als tijd hen heeft genomen
naar de eeuwig overkanten tijd
als sterren ver en toch dichtbij
zij ons tot leidend licht daar stralen
laat niet hun dood of het gemis
ons steeds de ogen tranen doen
waar juist haar bron en oorzaak
toch de liefde is en dankbaarheid
daarvan vol en van goede moed…
Het onmogelijke mogelijk ?
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
839 Gelukkig is er altijd hoop en dat geeft moed.
Deze Balans Stone staat daar al vele eeuwen en dat getuigt ook van rust en kalmte.
Zorgen voor de dag van morgen zijn hem vreemd.
Het lijkt mij een goed voornemen om met deze gedachten het nieuwe jaar in te gaan.…
Moeder aarde een stuk drijfhout op woeste baren
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
451 Om primitief als dieren op de aarde te verkeren
Ijsberen om de naaste weg te transporteren
De ultieme macht die de kudde dieren delegeren
Vogels gevangen in een klem om je voor te generen
Moede aarde een stuk drijfhout op woeste baren
Waar de mensheid zich aan tracht vast te klampen
Alleen bij God is hulp en redding in gevaren
De volmaakte…
Nieuwe adem?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
459 Gedachten fladderen af en
aan likken verse wonden
in het licht van een bleke maan,
verkeer jengelt in de straat,
blikken dromen verpakt in
monotone regelmaat, maant
ongewassen licht tot nog
groter spoed, ontneemt de
eerste stap de prille moed,
wordt energie vermorst,
voorbij de dagelijkse kost,
wanneer de nachtdraak zich
met irreële…