2296 resultaten.
meubelmaakster
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.569 licht knisperen van woorden als ijspegel
vallend, het kraakt van jou en mij, bliksemt
dondert de hamer van Donar op een donker gezicht
dan het een worden en deel van het al zwijg jij
zenuwen gespitst, te gevoelig geworden voor aanraken
door ademhaling, strijken van zijde, kijken naar aura's
verglijden als zand tussen vingers op een verlaten kust…
Dag zonder
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
2.023 De zon verdwijnt terwijl het nog dag is
verlaten de vertrekken van vertier
flarden van voorbij die ik nu opvis
vage restanten van verkoold plezier
Het treurlied kent slechts de laagste bassen
de fluiten schuilen in de schemering
gestaalde naden niet meer te lassen
alsof elk drijvend schip die dag verging
Verre kusten bleken onbereikbaar…
De Zee
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
914 Knellende banden worden verbroken,
een wrede tsunami,
een vernietigende orkaan,
schuimbekkend van opstandigheid
geselt hij de kust.
Groeistuipen golven
door zijn machtige lijf.
Hoeveel groter wordt hij nog?
Zestig centimeter,
Eén meter vijf?…
in een flits schuimt woede
netgedicht
4.9 met 7 stemmen
1.148 zie de honger in je ogen
het dorsten in je blik
je groet is nonchalant
kust en flirt met anderen
het glas steeds in de hand
de stillen hebben thuis
hun bloed op peil gebracht
die strijd is daar allang gestreden
kinderen en echtgenoot
herinneren iets meer verleden
de schonen willen kaatsen
tegen wanden van geluk
het vals gevoel van…
VADERS HAND
poëzie
3.8 met 21 stemmen
3.687 De vader kust de kleine klant
En zegt bij ’t hos, hos, hos:
‘ Vertrouwt gij maar op vaders hand;
Die laat zijn Kind nooit los.’…
Rood met witte stippen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
560 Wanneer de zon oktober kust
kom jij weer op het herfsttoneel
zij 't maar voor enkele dagen,
jij, schitterend rode bosjuweel.…
Jutters
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
682 Gedachtenstromen lopen niet
parallel met de getijden,
lijken stil te staan, kosten
kracht om tegen moraal en
mening in te zwemmen, als
drenkeling - op nog te ontdekken
kusten - te vondeling gelegd.…
Reikhalzend
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
880 zij kust de tranen op zijn wangen
hij streelt teder haar gezicht
knuffelen zij innig vol verlangen
in het vroege avondlicht
zeven lange jaren moest het duren
voordat zij elkander zouden zien
telden steevast alle uren
veelal dagdromend bovendien
hoe de zon volop schijnen zou
zij door 't gras zouden springen
kleurde de dageraad korenblauw…
M'N POEZIE
poëzie
3.6 met 9 stemmen
2.144 O Gij, die m'n gedachtjes kust
En wiegt m'n droefenis
't Is of m'n innerlijke rust
Door u beveiligd is.
O lieflijkheid! o zanggetril!
Verwarm het harte mijn
Dat arm... verlaten hart, en wil
M'n eeuw'ge rijkdom zijn.…
zon
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
745 zoethout
en de rest zijn veel morgen gezien
puntjes komen later in dit verhaal
moeder koost nog eenmaal
mijn gezicht schoon als toet
mondhoek fris in de wind
wat men liever vergeet
laat maar schoonheid
omdat verliezen schoon verliest
in de aarde en haar stem
in wolken ooit gelooft
behalve alles
ging mijn stem verloren
op een kust…
Bij een foto in de NRC
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
571 Met mijn rechterhand streelde ik je uitgedunde
haren en met mijn lippen kuste ik je verdriet
een beetje weg, je stond erbij als een loden
pop, je rouwkleren als een harnas om je heen,
een Jeanne D'Arc op de brandstapel, maar diep
in je reebruine ogen zag ik de Phoenix boven
je heilloze vlammenzee herrijzen.…
neb
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.121 nog een laatste keer
draai ik m'n hoofd
richting de poort
waar haar tranen
een waterval vormen
de draaikolk in m'n hemel
kust een hel waar jij
staat als een onbeschreven regel
recht voor ogen
loezend
vergeef mij een beetje
maar daar blijf dit geheel
stil vlinder in een oase
vol hoop en pulp de zotheid
voorbij
o oogst na regen…
DE TERRASSEN VAN MEUDON
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.162 De lucht is stil: op eindloos verre heuvlen
Strekt zich de stad in blond en rozig licht -
Ik wend mij om waar lachen klinkt en keuvlen:
Daar kust een knaap een blank en zoet gezicht.
Ik zie omlaag: in vaste en strenge perken
Sombert rondom een kom een herfstge tuin.…
Ontstegen lente
poëzie
1.8 met 6 stemmen
1.225 De zuiderzoelte kust de leden loom.
O, zaligheid van de avond, als gevlei
Van rozengeur geloven in ons lei
Aan de eeuwge schoonheid van een liefdedroom.
O, wrede lente, o, zware kruisiging!
Voor wie der kleine liefde niet ontsteeg,
En eenzaam is; uw lieflijk aanzijn leeg
Gelijk een schrijnend afzijn onderging.…
Styx
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
573 De aarde staat minnelijk aan de hemel
en kust het koude voorhoofd van de nacht.…
Zwoel oktober
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
471 weet je nog diep in de bossen
waar de herfst zijn entree had gedaan
het knisperend gekleurde bladmatras
ons lokte lief te hebben
weet je nog ons traag ontkleden
dromend vervielen in duizend tinten
ons lichaam zachtkens deinde
op vogelengezang
weet je nog toen wij op leeftijd kwamen
zochten naar die onvergetelijke plek
hoe wij zalig kusten…
Tranen van hars.
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
553 Daar slaapt de onrust
van mijn vrede als niche
in mij vereend, het snakt
naar lucht, stuwt lijf en brein
naar de moederschoot, wat
na de geboorte slechts een
vermomming was tot de
dorst met nieuwe woorden
mij weer wakker kust.…
Het oude land
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
604 land als een waterslang
Het aflopende land brengt het water terug naar zee
dijkhuisjes staan tegen de uiterwaarden in het gedrang
en uit de ochtendmist verrijst het silhouet van een boerenstee
langzaam komt het leven weer op gang na de nachtrust
gerammel van melkbussen klinkt over het koren
in het ochtendgloren verrijst de zon die de einder kust…
- Groen van vilten tapijt -
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
564 Onvergelijkelijk panorama
kust bij ochtenddauw
half doorzichtig door het ijs,
breekt zon als diamanten
nevelsluiers dringen door,
vroeg de morgen aanschouwd,
schel verlicht door de opgaande zon
komt stil de winter op
als een waakzaam schildwacht.…
Tuinen
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.597 Doof dan heug'nis in berusting,
lustverzadigd, droombevolkt:
liefde die te keur, te kust ging,
peinst om schoonheid weggewolkt.
Grauwe tuin in donkre vrede:
't Is vaarwel, zwart paradijs.
Toekomst, zonnedag, verleden
nog eens halfbewust doorschreden,
Heerlijk niets, mijn levensreis.…
GESTRAND
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
787 Blonde engel uit Zuid Holland
meisje van West Nederland
Blauwe ogen, open lippen,
liggend op het Noordzeestrand
Mooi blond meisje in ’t zand
aan de kust van Nederland
Bebloede armen, open benen,
huilend op ’t Noordzeestrand
O lief meisje aan de zeekant
van Wild west Nederland
Afgetuigd en murw geworden
met in elke hand een tand
Arm…
Clemence
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
436 Ik redde je en wij kusten elkaar
en ineens zag je mij.
Daarna liet ik je vrij.…
Dichters moeten de minnaars uit zich weren
gedicht
5.0 met 2 stemmen
3.152 Hijg dus, o hart, uw sterflijkheid te buiten,
gij, die uit de pijn het bovenaardse koos,
eens zal uw mond zich als gesteente sluiten
in d’ eenzaamheid van wind en waterhoos,
maar, wie hem kust, zal er op leven stuiten:
diep in zijn barsten hurkt de wilde roos.…
afscheid
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
863 we hielden jouw hand
vast in de onze
kusten jouw koorts
we streelden jouw wangen
en we lieten onze tranen los
in vrije loop
je mocht gaan – we wilden het niet –
het verdriet was groot
toen je ons verliet
maar toch zijn we blij voor jou,
jouw pijn is weg
de koorts gesust, jouw rustige slapen
zacht gekust
in dankbaarheid, in…
Ik weet niet wat ik heb gedaan
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.203 Ik weet me zo beraden rusten,
o schone, in ons verénigd-zijn,
en vredig, als een vege schijn
op 't aanschijn van verre avond-kusten.
- En God, die mij misschien begrijpt,
die om mijn weze' uw stem liet suizen,
is als een vrucht die in me rijpt...
- De vlier-struik geurt naast al de huizen...…
Wie je bent
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
640 gebonden
Aan wat we hebben
Waarvoor dienen we te zorgen
Denkend aan de dag van morgen
Wie je bent
In je zijn
Schuilen verschillen
tussen elkaar
altijd
Dat er verschillen mogen zijn
Daarin schuilt vrijheid
Vrijheid om te kunnen
zijn wie je bent
in vriendschap leven
voor het behoud van vrede
voor de rust
Vrede is wanneer het leven
je kust…
Outcast
poëzie
2.0 met 2 stemmen
1.191 ’t Breed grauw gelaat van de Afrikaanse kust,
Na eeuwen van een ondoorgrondelijk wee
Gekomen tot een onaantastbre rust,
Staart steil terneer op de gekwelde zee.
Ons blijft ’t verneedrend smachten naar de ree.
Geen oceaan heeft onze drift geblust,
En niets op aard, ook zwerven niet, geeft rust,
En de enige toevlucht de prostituee.…
beeld van Ameland
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
535 al turend naar de overkant
zie ik in vage lijnen
het ranke beeld van Ameland
gelijdelijk aan verschijnen
waar de tijd niet meer bestaat
en ik alles kan vergeten
de wereld even achter me laat
en niets meer hoef te weten
bedachtzaam dwaal ik door de bossen
langs heidevelden naar de kust
impressies die mijn geest verlossen
van al hetgeen…
Ongewoon gewoon?
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
493 Ween niet als dat al
gestorven is, haar
schim die op de winden
rust, als een leeuwerik -
in volle vlucht – naar de
eindeloze kim en naar een
streepje zonnelicht, die
hij in vervoering kust,
onttrokken aan de duisternis,
een smetteloze vlam,
haar vonken heeft mijn
hemel opgericht, zodat ik
aan de hete hel ontkwam,
van alle zonden waarvan…
EERVOL GEVECHT
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
533 Onze Hemelse Vader schenkt getijden,
waarbij verborgen bloei wacht in diepe rust,
om daarna op bergen, aan elke kust
ontwakend leven met pracht te geleiden.
Wil Gods vijand deze lente bestrijden?
Men moet afzien van stadsvertier en boslust,
is zich van rond sluipend gevaar bewust.
Ziekteduivels doen veel mensen lijden.…