Alle inzendingen

Het zilver dat van het rivierwater afspat, dat zijn zicht één ogenblik lang doet uitwijden in bandbreedte terwijl zij voorbijschrijdt – of is zij klare schijn? Als de schrijnende en grauwe lucht door de herfstige wolkenopbouw weer uitbundig is volgepropt, blijft zij slechts als een flauwe herinnering zweven als de meest verfijnde zinneverbeelding…

Er was eens een jong meisje een zeer naïef kind dat geloofde in de liefde als stille belofte in de wind. Bleef zij geduldig wachten dichtbij haar moeders zij maar er reed nimmer een knappe vent voorbij. Een rijke ouwe kerel vroeg haar met zich mee en zij kwam zelfs in verleiding tot haar moeder riep: nee! Toen er een prins langsreed…

Langs het natte pad een paddenstoel vangt het licht niemand die het ziet Wanneer de herfstwind door de bomen fluistert en het zachte tapijt van bladeren vochtig wordt, verschijnen onopgemerkt kleine wezens uit de bodem, als stille wachters van het verborgen rijk. In alle kleuren van de rijke herfstpalet staan ze sierlijk verspreid tussen…

langs het stille riet een rimpeling trekt voorbij ochtend zonder woord Het vroege licht strijkt over de rimpelingen, een zachte bries die de oeverranden kust, de ochtend draagt heel even een geheim dat enkel door het stille riet wordt verstaan. Een grijze reiger staat bewegingsloos te wachten, als een standbeeld van geduld in de nevel,…

Niet rooskleurig het licht van mijn feiten: een handvol dode mussen en geen vogel in zicht. Toch hoor ik hem zingen, de lijster, voorbode van de zoveelste lente en prompt steekt de hoop zijn zoveelste kop op. ----------------------------- uit: 'Onvoorzien' (1966)…

De takken zijn dun, Ik ruik de run Van de eiken, - De berken zijn wit, Op een bank zit Ik te kijken. Daar klautert het licht - Wat mooi gezicht! - Door de takken naar boven: 't Is allemaal louter Goud, o! je zoudt er Wel van willen roven! De wind zit in de Gele linde Wat te vertellen, - Kijk! die kastanje: Daarvan kan je…

Het bladgoud is hem op het lijf geschreven Zie hem daar zitten boven op een vent Vlak voor het Europese Parlement "The Orange Plaque" is hem als naam gegeven Zelf vindt hij het uitstekend bij hem staan Hij heeft graag kleren van de keizer aan…

wat als ik je vertel over het gras de velden tot aan de horizon dat jij niet dood was alles opnieuw begon zoals in het begin toen ik dat nog niet wist dat je daar weer loopt zomaar ongevraagd alsof het niks is de balans hervonden het ritme herpakt zoals alleen wij samen konden…

ik bespeur je liefde in elk moment, zelfs als wonderen spijbelen en herstwinden aan je adem rukken, iets boven- natuurlijks is de staat waarin je placht om affectie te laten schitteren in je spiegelschrift hoe bedaarlijk jij mijn chaos kan hanteren als het spreken mij de nacht toekent met uithalen die de ketenen in mijn ziel doen kletteren…

het zijn een paar rake waarnemingen door het licht dat niet gezien wordt een prisma dat pure ideeën scheidt van de ruis die bij energie vrijkomt maar raakvlakken vlammen scherp op als het brandpunt deze focus ontbeert verschijningen uit het zicht van de dag lachen niet het hardst in schemering waar de schaduwranden feller bijten de…

Dit ding beschermd de grond tegen de zon. Laat niks los van troefkaarten Is de basis van het pokerface van ons Ikeatapijt Schrikt onze robotstofzuiger af waar nodig Geeft ons parket de schwung waar ik al jaren naar op zoek was. Op grondniveau schijnt het altijd zonnig te zijn want de zonnebril ligt er nog steeds. Grondzonnebril per toeval…

In vreemde sfeer gevangen toen bij jou in onze verlatenheid stilte ademde anders in jouw ruimte hoe was ik daar verzeild geraakt? gaf jij je adres zomaar aan mij? Je gezicht leek uit twijfel gehouwen met ogen die werkelijkheid verrieden gevoel scheen toen tastbaar te worden zelfs je muren zuchtten onder onwetendheid dansten we alleen…

De broze tijd houdt zijn adem in, onbetwist, verloren in de stilte die jou teder overgiet met zilte tranen, een bitterzoet en naamloos diep verdriet. Schaduwen haken zich vast aan ritselend riet. De golven dragen wat de oever achterliet, een verre echo sterft langzaam in de nacht. Het water spiegelt wat het oog nu niet meer ziet, terwijl…

De hemel die spreekt. Wolken praten met elkaar. De aarde luistert.…

In hoeverre het waarheid is, hetgeen jij schreef vanuit de diepe armoede van het bloed, de maag en het eenzame brein waar jij verborgen achter muren leeft – ik weet het niet; ik ben het die jij ontmoet binnen het grensgebied van dit gedicht. Ik tast de letters af die jij liet staan de muren zijn van steen, het bed is koud jij schrijft de…

nog altijd is de ring het paleis waarin ik mijn dromen kan incasseren met vuisten die als kwelgeesten de absurditeit in mij naar boven haalt de vele rondes slepen de tijd van hoek naar hoek, het touwengevecht is de donder die de bliksem zonder slag of stoot het canvas laat bezoeken al ware het een eeuwenlange aanlegsteiger een knock-out…

was het de stilte in de tuin die de beeldenstorm bedaart het treincoupé waarin de donkerte naar het licht verschuift de moed van de grijze haas om de kust uit het oog te verliezen de spanning van vlechten van een fietswiel zonder woorden het zand dat je zacht uit je ogen wrijft om de aanblik van de doden te verdragen is het de verademing…

De meester, de zeefster en de sjouwster ontvouwden, tot grote verbazing van de nog onwetende plukker, een gezamenlijke razernij, een verbale strijdcarrousel, over het mislukken van slechts één vat van het opgewonden geraakte brouwershart. Vertrouwd als de stoker is met diep verzuurde kruiden, verwilderd losgerukt, bleke verweekte…

Wat een opwinding zeg! Ik struikelde over een berg naakte vrouwen, naar aller en ieders gading, met een niet mis te verstane erotische lading, toen ik de schilderijen van die specifieke Paul bekeek Dat is wat kunst kan doen met-een-schuin-oog-kijkende toeschouwer die zijn onderbuik prima op orde heeft, die projecteert in eerste instantie…

Schone schijn gaat ’t gerucht, Biedt niets dan gebakken lucht, Bovendien schijn bedriegt, En, ook dat er niet om liegt. Jij zit dan met de gebakken peren, Daar kan je niks anders van leren Dan dat het boter bij de vis is, Tis zo weinig je ’t niet mist. Maar zit niet bij de pakken neer, Want wat je er wel van leert, Is dat er altijd wel…

Of het nu wolken waren vogels of theeblaadjes mensen zochten onder het getij, de seizoenen en het trekken van de kuddes naar nog meer patronen als houvast tegen onverhoedse gevaren Dat is hun eigen patroon, ook ik kan mezelf zijn en vertrouwen op evolutionaire wijsheid die er bij alle domheid en tegenslag steeds het beste van zal…

Uytterlijck ghebeeldt in lijvelijcke omheyninge, in blinkende plechtighe toghen, . Alwaer die Schoonheyt haere stoffelijcke goetheyt te sien gheeft. . Maer daerboven viert een sachte glansinge in uwe beyder ooghen, als een stille wederklanck van licht. . Zij spiegelt den ongherijpelijcken wegh naer dat woordelooze ghevoelen…

Bladeren in de westenwind zij weten hoe het moet ze vallen in de herfst en dat is uiteindelijk goed. Hun verlossing is geen zwakte of teken van weerloosheid het is bitter inzien van de werkelijkheid. Open dus gerust je handen voel wind tussen vingers stromen maak plaats voor de leegte alles wat daarna mag komen. Want als niets anders…

Alleen in stilte van het zijn, proberen te verwoorden wat geschiedenis in leegte schreef. Zelfgekozen schemeringen, tekeningen van de avond. Jezelf in kleur bevrijden en genieten van de eenzaamheid; schepen bevaren op papier de oceanen van het hart. Gedachten voeden het gemis. Proberen is begrijpen hoe de stille schaduw overbleef.…

Muren doorbroken Innerlijk weer verbonden Zal ik herstellen?…

Het venster is helder, de verte is echt, alleen onbereikbaar, hoe hard zij ook vecht De vleugels gedrongen, niet breeduit, maar klein, wordt zij constant belemmerd een vlinder te zijn Zo worstelt zij verder, de zege blijft uit Tot zich plots, door een wonder, Gods ruimte ontsluit…

Zij voelen koud op stille banden. Wie met een wagen bomen kruit voert niet te tillen stilte aan. --------------------------- uit: 'Tirade', nr. 200.…

Daar liep een dichtje in mijn gebed, en 'k wilde 't aan de kant gezet, maar, niet te doen, het wilde en 't zou mij plagen, als ik bidden wou! En nu is mijn gebed gedaan, en 't dichtje is 'k weet niet waar gegaan: vergeefs gezocht, vergeefs, o wee, 'k en vinde noch rijm noch dichtje meer!…

Koude lucht Bevroren vlakten Vaak gedacht Moet ik nog wachten? Mistig landschap Intens verlangen Aan jou denkend Verbrande wangen. Dwaze gedachten En tot mijn spijt Versplinterd door Werkelijkheid.…

Haar wachtend vermogen werd bepaald, niet proefsgewijs, bewust gekozen, zonder florijnen, zonder gordijnen, met de rouches, de onderkant belicht. Na jaren verpozen, zonder geduld, heeft zij haar hielen gelicht.…