269 resultaten.
ZWARTE AARDE (Chernozem)
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
482 Is Trump vergeten dat de Indianen
Gedood zijn en verdreven van hun land
Door pionier, goudzoeker en migrant
Die allen zich Amerikanen wanen?
Ook Oekraïne kende heel veel strijd
De Russen waren vaker inhumaan
De nieuwe olie is het gouden graan
De reden dat elk groeiland honger lijdt?…
Olijfbomen in Gaza
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
800 Ingesloten aangetast
overwoekerd ontworteld
verwoest vernietigd
verbrand verwurgd
verkleurd vernield
verloren verplaatst
verdreven vermoord
gestikt gebrek aan
lucht gemis aan groei
overgroeid verschroeid
uitgeroeid
de olijfbomen
in Gaza
Hoe innig zij hield
van haar olijfbomen
hun ouderdom koesterde
hoe zij de vruchten…
Wildernis van nat beton
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
2.596 Architecten van het eigen zwijgen
wij meten de muren van ons gemis
in deze wildernis van nat beton
heeft het grauwe grijs het laatste
vitale groen uit de steden verdreven
grote machines zingen hun kille refreinen
waar ooit de wolf en de reiger stonden
wij kijken toe hoe de grenzen verdwijnen
hoe de passie van moeder Aarde
zachtjes in…
Remedia Amores
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.024 Raad mogen verordeningen geven
maar uw remedia staat hulpeloos
Sedert het beschrevene mij verkoos
word ik in afzondering verdreven
Zelfs zonlicht heeft verlaten dit gelaat
verloren heeft elke uitweg mijn pijn
Zoekend naar wat zand in deze woestijn
betreur ik alleen mijn verbannen staat
Verhoor mijn woordenloze gebeden
haar bijzijn doet…
Duif is dood...
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
984 Zeg me waar de duiven zijn,
waar zijn ze gebleven,
door opruimzucht
verdreven.
Eenzaam cirkelt nog
een duif
met zoekende blik
boven straat en plein:
roek-oe, roek-oe,
ik zoek-oe...!
Katja Zwezerijnen,
(Groninger stadsbestuur denkt duivenprobleem op te lossen door ze te vergassen)…
een groene gloed
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.196 schuchter gras en drassig veen
hebben de geboorte opnieuw te leen
ook mij raakt het voorjaar de huid
telkens denk ik vooraf
schenkt de natuur mij opnieuw haar bruid
als de winter voortgaat in koude draf
vandaag slingeren mijn wegen
langs omploegde, gestreepte velden
ik voel dat het staat te gebeuren
langdurige somberheid wordt verdreven…
Harmonie
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
651 met wat vandaag
mij leven doet
nog nimmer was de harmonie
in voorjaarstonen beter hoorbaar
door lente zo gespitst
op dat wat leven is
waar mussen kwetteren
om mijn oudbakken brood
en vinkjes snel hun nesten vlechten
de meesjes 't hoogste lied inzetten
zelfs achtergrondgeluiden
vertrouwd het stuk complementeren
door lauwe wind verdreven…
de wereld stuitert
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
696 grote stappen geen vooruitgang
in een wens die ik niet
mag hopen ligt de hemel
uitgespreid op straat, maatje
tweeduizend tien
de aarde warmt, het vriespunt
lijkt hoger te liggen
de koorts zet trage stappen
op het weke water
bleke gezichten, ontdaan van moed
watertrappelen waklopen
het lijkt op een mondiale
klucht, de angst wordt verdreven…
Goede Vrijdag
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
607 Het was een tuin vol van dromen
maar wat is er van uitgekomen
wij zijn in de tuin gebleven
hij werd eruit verdreven.
Ze hebben hem verstoten en vernederd
de Schepper door de mensheid uitgejoeld
een kroon van doornen op zijn hoofd
hij werd genageld aan een houten kruis.…
de tijd gestild
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
501 het voelde zo gewoon
we hadden de tijd zowaar gestild
met zachte hand verdreven
terwijl de nacht tevoorschijn kroop
en wij in het milde licht van de maan
als kinderen naar de sterrenhemel keken
hoe wonderschoon ook het ijle ontwaken
de zon nog rijpend tussen takken en twijgen
langzaam klimmend boven het slapend land
waar vogels…
Dodendans
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.436 En is 't nu dat ik niet meer van streek raak
van 't geen de dageraad weer heeft verdreven,
kies ik - als 't aan mij ligt - toch 't aards vermaak.…
GELUKKIGE PACHT
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
453 In de stralende morgen
glijden verdwijnend purper
en pas geboren platina
naast elkaar voort
worden samen verdreven
door alles verwinnend goud
blijde glans spreekt
van een nieuwe dag met God
waarbij Zijn kind
liefdevolle zorg kan ervaren
de moed zal hebben
het kwade uit te dagen
tot voortdurende strijd
moge een ieder
het Hemelse Koninkrijk…
Aspiratie
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
2.267 Bedremmeld loopt zij
Geslagen uit het lood
Onvoldoende spieren die
Goed werken
Een mooie toekomst die
Zij koesterde
Gelaten schoonheid
Donkere zwerken
Kritisch, maar
Monddood
Gemaakt door haar lichaam
Dat voorheen als een otter zwom
Inwendig werd zijn ritme
Verstoord
De mooie toekomst die
Hij koesterde
Verdreven verleden…
Op drift
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
574 Verdreven uit de moederschoot
en losgescheurd uit de beschutting
van loswal en kadekant
raakt het wonderwerk op drift
een onhoorbaar ijle wind
suist door onzichtbare zeilen
over de kleurloze stilte vallen
de schaduwen van niet nagekomen beloftes
zwijgend vormen zich de patronen
aan iedere vorm kleeft een stem
die als een paukenslag droomtijd…
Adam en Eva
gedicht
4.0 met 3 stemmen
3.466 was blank, de ether zweeg
geen mens op straat, geen auto was te horen
de telefoon had het contact verloren
de schappen in de winkels bleken leeg
de trams en bussen stonden als bevroren
vanuit de onbewogen singel steeg
een dichte muur van damp, ik keek en kreeg
het vreemde beeld opnieuw te zijn geboren
het oude leek bij toverslag verdreven…
geen titel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
572 Ik moet omlaag, wil hij me horen,
de trappen af, weg uit de bieb,
de boeken, ja weg uit het woord
waar uit elk vuurwerk is verdreven.
Te zijn geroepen door dit kind
-al spreekt het niet, al lijkt het in-
trovert slechts voor zichzelf te leven-
drijft mij sindsdien ontketend voort.…
Sachte wint
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
68 Mer starck is 't missen
in dit aordsche leven,
verbonden an vergankelijcke stont;
doch dankbaor, as grieze wolcken
zijn verdreven,
dat de liefde nie verlore en verstomt.…
En nooit meer zal ik drinken
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.603 Zo zalig is aanvankelijk de reis
Ik ben met een ballon de grond ontstegen
(Door volle glazen vliegensvlug te legen)
En even ruik ik aan het paradijs
Met doodsverachting klim ik op de rand
Het zicht is door een witte wolk verdreven
Dan galmt m’n strijdkreet: dichters kunnen zweven!…
Een vlucht valken
hartenkreet
1.8 met 6 stemmen
1.364 Vluchtend verdreven
ik voel
me schuldig
terwijl ik m'ook schaam
Donkere wolken
begeleiden
ons alleen-zijn
't is onaangenaam eenzaam
Verwarde gedachten
denk ik
om te weten
wat droombeeld bedoelt
Instinctieve natuur
doet wat
gedaan moet
als dat noodzakelijk voelt…
Ons paradijs
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
563 Wij zelf zijn daar gebleven
Hem uit ons paradijs verdreven
Verdwaalde God,vermist,verloren.
Niemand wil nog van Hem horen.
Ontgoocheld door de mensen
die Hem de kruisdood wensen.
Toch niet kapot te krijgen.
De welbespraakte dood moet zwijgen
God en mens die samen leven
dat heeft Pasen ons gegeven.
Ze raken elkaar wel eens kwijt.…
Geprevel van orakelen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
522 pas als de avond valt
en dauw het gras nat maakt
kom jij tot leven
is de matheid in gebaar
en ogen snel verdreven
in het lonken naar de maan
steels zoek je de bezem
en waar schaduwen de bomen
raken ga jij ons verlaten
snel als een vage veeg
langs gelig licht zoek jij
de kring van paddenstoelen op
het gezang en dansen rond het…
Anti-Atlas
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
469 begin en eind staan tegenover elkaar
als poortwachters
langs de weg naar vergetelheid
lichtvoetigheid maakt dagen draagbaar
zonder wetenschap
van dood is leven een verloren strijd
het is de scherpte van de snede in de huid
die schrijnt
in het licht van verdreven herinnering
de rivier is op een droge grens gestuit
in de vallei
waar water…
Liefde is een platitude en daarom ook zo mooi
gedicht
5.0 met 1 stemmen
4.576 In mij is die dood verdreven door de onmogelijkheid
opnieuw met jou te leven. Hoogstens ben ik ziek
en schrijf ik om de ziekte naam te geven. Hoe
hopeloos dit is, het brengt je niet terug naar mij.
Wat blijft is de ziekte, de ziekte die heet jij.
----------------------------------
uit: 'De ziekte van jij', 1988.…
Gewekt door de liefde
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
844 In een gesloten graf
met de diepe duisternis
om HEM heen
werd HIJ plots
door de liefde gewekt
en uit die kiem van leven
stortte een morgenlijke bron
van onuitputtelijk Licht
zo krachtig en sterk
dat de zware steen
werd verdreven
en verbaasd
keek Hij naar buiten
met alle vezels
van Zijn vernieuwde wezen
zag Hij hoe de zon kwam opdagen…
Geschenk
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
504 Verdreven zijn verspilde jaren,
het duister afgewend. Gebleven
de zon, de wind, het firmament.
Uit: 'Dichter op de huid', Christian de Valk
Uitgeverij Elikser, Leeuwarden
Zie een bespreking in Meandermagazine, Klassieker, 166…
VAN SS EN TRAININGSKAMP NAAR VLUCHTELINGENOPVANG
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
519 Oefenterrein voor vele militairen
Om in te grijpen en te overleven
Bij rampen en conflicten, halsmisdaden
Nu open voor publiek, maar de misère
Van eeuwen is nog altijd niet verdreven
De energie is zwart en zwaar beladen
En zou asielzoekers erg kunnen schaden
Kil Ordensburg als opvang? Af te raden!…
Bergkristal
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
989 De helende steen
Die door jouw cellen suist
Hij verkwikt de wil
Krikt de weerstand op
Vult het gebrek
‘Een warm aanbevolen gril’
Is het standpunt van de gek
De jeugdbrand wijkt van de wangen
De steen scherpt het doofste oor
Koppijn is een verdreven klacht
Last van haaruitval, een slapeloze nacht?…
Zie de mens
netgedicht
1.3 met 6 stemmen
1.111 Verdreven en verweven
in pijn en sterven
dwaalden zij en de hunnen
rond in onbegrensde donkerte.
Tot ,
onbegrijpelijk voor dwaze zondaars
als we waren,
zijn
en altijd zullen blijven,
Hij zijn Zoon uitzond
ter vrijwaring van ziel en heil
van allen die liefhebben
en leven in naam van zijn liefde.…
Zielekreet
poëzie
3.7 met 17 stemmen
4.587 Ze schreit gelijk een kindeke van dorst
Schreit naar de weelde van de moederborst,
Als Babels Joden, uit Jeruzalem
Verdreven, naar hun heerlijk Heiligdom,
Gelijk een bruidje naar haar bruidegom:
Zó weent mijn stem.…
Nacht en Ontij
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
2.954 zich vergrepen bij kracht tien
Waar de vogels zijn gaan zingen
in het allereerste uur
toen het licht zich liet verdringen
door afzichtelijke kringen
die de zon deden omringen
met het allerzeerste zuur
Waar de mensen zijn gebleven
in die allerkoudste nacht
toen de aarde zich deed beven
over al het hemels leven
dat met waanzin werd verdreven…